فیلم The House That Jack Built 2018

این فیلم دیگری از لارس فون تریر است که به شدت تحت تأثیر اثر قبلی او، "نیفومانیاک" قرار دارد. به نظر من، این فیلم کمتر نامنظم و شلوغ است، اما همچنان به اندازه‌ای نامنظم است که نتواند به طور کامل تحقق‌یافته و رضایت‌بخش به نظر برسد. فیلم از درخشان به مشکوک به طور مداوم تغییر می‌کند، در حالی که "نیفومانیاک" با وجود داشتن بخش‌های درخشان،...

این فیلم دیگری از لارس فون تریر است که به شدت تحت تأثیر اثر قبلی او، "نیفومانیاک" قرار دارد. به نظر من، این فیلم کمتر نامنظم و شلوغ است، اما همچنان به اندازه‌ای نامنظم است که نتواند به طور کامل تحقق‌یافته و رضایت‌بخش به نظر برسد. فیلم از درخشان به مشکوک به طور مداوم تغییر می‌کند، در حالی که "نیفومانیاک" با وجود داشتن بخش‌های درخشان، چندین بار به وضعیتی ناراحت‌کننده فرو می‌رود. مانند "نیفومانیاک"، شخصیت اصلی در این فیلم نیز به بررسی جنبه‌ای مرکزی از شخصیتش می‌پردازد. در "نیفومانیاک"، او به بررسی جنبه‌های جنسی خود می‌پردازد و تاریخچه‌اش را به شخصیت دیگری اعتراف می‌کند، در حالی که در این فیلم، یک قاتل جنبه مرکزی شخصیت خود، یعنی طبیعت کشتارگرش را به شخصیت دیگری اعتراف می‌کند. این دو داستان به خوبی با گفتگوهایی درباره فلسفه و هنر ترکیب شده‌اند. بنابراین از نظر سبک و رویکرد، فیلم‌ها به شدت مشابه هستند. شاید حتی بیشتر از آنچه که من می‌خواهم، زیرا "نیفومانیاک" نتوانست به خوبی بر من تأثیر بگذارد، چرا که پیش‌فرض داستان بر توسعه مناسب داستان غالب شد. داستان "خانه‌ای که جک ساخت" به صورت اپیزودیک روایت می‌شود و در اینجا، روایت به "حوادث" جداگانه تقسیم شده است که این موضوع گاهی احساس مصنوعی و غیرمحتمل بودن را به وجود می‌آورد. نمی‌دانم چقدر این موضوع از قبل طراحی شده و عمدی بوده است. همانطور که قبلاً اشاره کردم، این فیلم بیش از حد غیرمحتمل و مضحک به نظر می‌رسد. این موضوع شما را به سوال درباره نیت واقعی کارگردان با این رویکرد وا می‌دارد. آیا او با ماهیت رسانه فیلم و انتظارات تماشاگران بازی می‌کند، یا فقط از این ابزار داستانی برای بیان نظری درباره هنر و فیلم‌سازی خود استفاده می‌کند؟ این موضوع دشوار است. با این حال، این رویکرد نتیجه‌ای قابل توجه دارد که به نظر من اتفاقی است. این احساس را به وجود می‌آورد که واقعیت از داستان فراتر می‌رود و زندگی به طور کامل نسبت به کارهای شیطانی مردم بی‌تفاوت است. اما نحوه اجرای فیلم این احساس را منتقل می‌کند که این جنبه از فیلم تنها یک حادثه در رویکرد کارگردان بوده و نه یک چشم‌انداز کاملاً تحقق‌یافته. همانطور که قبلاً اشاره شد، فیلمنامه بارها به سمت عبث بودن می‌رود که این حس واقعیت را از بین می‌برد و یا به سادگی آن را غیرقابل قبول و جذاب می‌کند. از نظر فنی، استفاده از دوربین لرزان برای داستانی که روایت می‌شود، به شدت نامناسب و مضر برای لذت‌بخشی فیلم به نظر می‌رسد. اما فرصت‌های از دست رفته در فیلمنامه برای من بیشتر آزاردهنده است و نمی‌توانم به این انتخاب کارگردانی خاص بی‌توجه باشم. این فیلم قطعاً نسبت به "نیفومانیاک" فیلمی رضایت‌بخش‌تر است، اما دوباره احساس می‌شود که خیلی ناقص و نامنظم است و سخت می‌توان آن را در آغوش گرفت. با وجود اینکه من طرفدار فیلم‌سازی خودارجاع و متا هستم، فکر می‌کنم این رویکرد خاص به این فیلم آسیب می‌زند. زاویه‌ای بیشتر ظریف و دور از واقعیت می‌توانست به این داستان کمک کند و همان ساختار را حفظ کند. کاملاً واضح است که فون تریر توانایی ساخت یک فیلم بسیار جذاب‌تر را دارد. در طول فیلم، بارها این حس را دارید که ناامید می‌شوید و می‌بینید که او بارها به سمت یک مسیر دیگر می‌رود. لارس فون تریر کارگردانی فوق‌العاده، یک بینش‌گر بااستعداد است که مایل به ورود به سرزمین‌های ناشناخته است و به خاطر اعتبارش قادر است بودجه‌های معقولی برای پروژه‌های فیلم‌سازی خود تأمین کند و همچنین بازیگران مشهور شاید برای تخفیف کار کنند، فقط برای اینکه در یک فیلم لارس فون تریر باشند. از این نظر، هر پروژه جدید او یک رویداد هیجان‌انگیز برای هر طرفدار فیلم است. اما بعد از این دو تلاش اخیر، من شخصاً شروع به از دست دادن علاقه کرده‌ام. من به سادگی متقاعد شده‌ام که انضباط در هنر مهم است و فون تریر در این مرحله از حرفه هنری خود، به وضوح آن را نادیده می‌گیرد و نتایج ضعیفی به بار می‌آورد. ارزش دیدن دارد، اما انتظار نداشته باشید که خیلی تحت تأثیر قرار بگیرید.