فیلم Torque 2004

این فیلم لایو اکشنِ ۸۳ دقیقه‌ای بیش از آن‌که شبیه یک فیلم واقعی باشد، حالت کارتون‌مانندی دارد. موتورسواری مشتاق و در عین حال اعصاب‌خردکن، فورد (مارتین هندرسون)، تازه از تایلند بازگشته؛ شش ماه آنجا در جست‌وجوی خود بوده و از قانون فرار کرده چون تحت تعقیب به خاطر اتهام مواد مخدر است. او به سراغ دوست‌دختر سابقش شِین (مونت مازور) می‌رود، که مأموران اف‌بی‌آی مکفرسون...

این فیلم لایو اکشنِ ۸۳ دقیقه‌ای بیش از آن‌که شبیه یک فیلم واقعی باشد، حالت کارتون‌مانندی دارد. موتورسواری مشتاق و در عین حال اعصاب‌خردکن، فورد (مارتین هندرسون)، تازه از تایلند بازگشته؛ شش ماه آنجا در جست‌وجوی خود بوده و از قانون فرار کرده چون تحت تعقیب به خاطر اتهام مواد مخدر است. او به سراغ دوست‌دختر سابقش شِین (مونت مازور) می‌رود، که مأموران اف‌بی‌آی مکفرسون (آدام اسکات) و هندرسون (جوستینا ماچادو) او را برای یافتن فورد زیر نظر دارند. شرورِ داستان، هِنری (مت شولتس)، نیز دنبال فورد می‌گردد تا چند موتور را پس بگیرد. تری (آیس کیوب) و باند موتورسوارش معامله مواد هِنری را رد کرده‌اند؛ معامله‌ای که توسط برادر بی‌راهه‌ی تری، جونیور (فِردرو استار)، ترتیب داده شده و بلافاصله توسط هِنری کشته می‌شود. دوست‌دختر گوتیک و هراس‌انگیز هِنری، چینا (جیِمی پرسلی)، قتل را به گردن فورد می‌اندازد. فورد همراه دو همدست بی‌حال و نام‌آشنایی که نامشان در ذهنم نماند و دوست‌دخترش، در مسیر بیابانی به لس‌آنجلس می‌تازند؛ پلیس و گروه تری هم تعقیب‌شان می‌کنند. اگر بتوانید سرگیجه و سردرد ناشی از فیلم را نادیده بگیرید و تا انتها تحمل کنید، نکات مثبتی هم هست. مارتین هندرسون نقش یک قهرمانِ جذاب و نه کامل را خوب ایفا می‌کند و مرا به یاد کِرت راسل در Big Trouble in Little China انداخت. آیس کیوب در نقش تری بهترین اخمِ پایانی را دارد؛ وقتی ناراحت است، کاملاً باورپذیر است. پرسلی در نقش چینا خوب است، هرچند نقشش کوتاه و کم‌قواره است. آدام اسکات هم در نقش مکفرسون بسیار بامزه و غیرمتعارف ظاهر می‌شود. اما برخی سکانس‌های اکشن باید دیده شوند تا باورشان کنید؛ و برخی دیگر حتی پس از دیدن هم باورکردنی نیستند. کل فیلم مثل یک بازی ویدیویی طولانی است که منطق را کنار زده و به جای آن پر است از بدل‌کاری‌های ناممکن و داستانی سطحی که حتی پسر هفت‌ساله‌ام هم می‌توانست آن را بسازد. شاید اگر احساس می‌کردم بازیگران و تیم سازنده در یک شوخی بزرگ با تماشاگرند و چشمک می‌زنند، قضیه بهتر از آب درمی‌آمد، اما فرصت‌های زیادی برای این نوع شوخی هدر رفته و بازی‌های زیادی هم کاملاً جدی‌اند، پس نمی‌توانم بپذیرم که همه‌ی فیلم صرفاً یک نیش‌خند به تماشاگر است. جای تعجب نیست که قرارگیری محصولات در فیلم هم گاهی ابلهانه جلوه می‌کند؛ قابل اجرا بود که مثل Wayne’s World 2 با آن شوخی کنند، اما در عین حال جدی هم به نظر می‌رسد. در پایان، Torque به اندازه‌ی موتورسیکلت‌هایش بلند و آزاردهنده است. چند لحظه‌ی درخشان پیدا می‌شود، اما هنوز آن‌قدر تحت تأثیر سردرد هستم که نتوانم فیلم را توصیه کنم.