فیلم Dirty Dancing: Havana Nights 2004

رقص‌ها را دوست داشتم و از حضور پاتریک در فیلم هم تعجب کردم، ولی این تمام ماجرا بود. قصه احمقانه بود و حتی روتین‌شان را برای مسابقه کامل نکردند. در نتیجه فیلم نسبتاً بی‌هدف بود. «Dirty Dancing: Havana Nights» برخلاف انتظار قابل تماشا است. انتظار داشتم بازگشتی نسبتاً کسل‌کننده به دنیای «Dirty Dancing» باشد، اما در عمل فیلمی رمانتیک-رقصی تا حدی خوب از آب درآمد. البته...

رقص‌ها را دوست داشتم و از حضور پاتریک در فیلم هم تعجب کردم، ولی این تمام ماجرا بود. قصه احمقانه بود و حتی روتین‌شان را برای مسابقه کامل نکردند. در نتیجه فیلم نسبتاً بی‌هدف بود. «Dirty Dancing: Havana Nights» برخلاف انتظار قابل تماشا است. انتظار داشتم بازگشتی نسبتاً کسل‌کننده به دنیای «Dirty Dancing» باشد، اما در عمل فیلمی رمانتیک-رقصی تا حدی خوب از آب درآمد. البته در مقایسه با اثر اصلی که بسیار بهتر است، افت محسوسی دارد، ولی برای آنچه هست، تماشایش لذت‌بخش بود. رومولا گارای و دیه‌گو لونا روی پرده شیمی قابل قبولی دارند و جان اسلاتری هم حمایت محکمی ارائه می‌دهد. سلا وارد هم وضعیت قابل قبولی دارد، اما نحوهٔ نمایش شخصیتش چندان به نفع او نیست — شخصیت جینی در مقطعی تا حدی غیرقابل بازگشت می‌شود و تلاش‌های فیلم برای «اصلاح» این وضعیت چندان قانع‌کننده نیست. همین‌ها تقریباً تمام نکات مثبت بازیگران‌اند، هرچند دیدن چهرهٔ آشنایی از فیلم ۱۹۸۷ جالب بود. بخش‌های رقص و روایت مربوط به انقلاب کوبا چندان هماهنگ نیستند و کمی مصنوعی به نظر می‌رسد، اما در مجموع تاحدودی موفق به کنار هم قرار دادنشان شده‌اند. باید بگویم شماره‌های رقص و موسیقی متن به خوبیِ آنچه می‌توانستند باشند نیستند، با این حال چند قطعه را واقعاً پسندیدم: قطعهٔ آغازین و استفاده از «Dance Like This» اثر ویکلف ژان — تا پیش از این نمی‌دانستم آن آهنگ نسخهٔ اصلی «Hips Don't Lie» شاکیرا است.