فیلم Bait 2019

«مارتین» با بازی قابلِ اِدوارد راو، در پذیرش تغییراتی که در روستای کوچک ماهی‌گیری‌شان رخ داده و او را کمی بی‌قرار کرده، دست‌وپنجه نرم می‌کند. برادرش تصمیم گرفته برای کسب درآمد بیشتر از قایق پدر مرحومشان برای تورهای گردشگری استفاده کند و خانهٔ سابق خانواده اکنون توسط «سندرا» (ماری وودوین) و «تیم» (سایمون شپرد) اشغال شده که این موضوع، مارتین را بیشتر عصبانی و غریبه‌پنداشته‌شده...

«مارتین» با بازی قابلِ اِدوارد راو، در پذیرش تغییراتی که در روستای کوچک ماهی‌گیری‌شان رخ داده و او را کمی بی‌قرار کرده، دست‌وپنجه نرم می‌کند. برادرش تصمیم گرفته برای کسب درآمد بیشتر از قایق پدر مرحومشان برای تورهای گردشگری استفاده کند و خانهٔ سابق خانواده اکنون توسط «سندرا» (ماری وودوین) و «تیم» (سایمون شپرد) اشغال شده که این موضوع، مارتین را بیشتر عصبانی و غریبه‌پنداشته‌شده نشان می‌دهد. تصویربرداری سیاه‌وسفید فیلم در نیم‌ساعت اول کمک می‌کند تا این تضاد برجسته شود؛ دوربین به‌طور منظم و مؤثر بین شخصیت‌ها، نماهای زیبا و حتی گفتگوها قطع و وصل می‌شود و به‌ویژه صحنه‌هایی مثل اتاق بیلیارد/پشت بار از نظر فرمی نوآورانه‌اند. با این حال، پس از مدتی که با شیوه‌های کارگردانِ مولف، مارک جنکین آشنا می‌شویم، فیلم وارد چرخه‌ای نسبتاً قابل‌پیش‌بینی و تکراری می‌شود؛ شخصیت‌ها به‌طرزی آزاردهنده ناتمام پرداخت شده‌اند و کمبود دیالوگ به نگاهی نسبتاً سطحی به ذهنیت‌های شهر کوچک منجر شده است. ماری وودوین و استِیسی گاتری در نقش «لیز» صاحب بار تا حدی به‌عنوان شخصیت‌هایی عمل می‌کنند که از شدت خشم مارتین می‌کاهند، اما در مجموع این فیلم کوتاه بیش از حد کش‌آمده به نظر می‌رسد. اثر جالبی است و گاهی انگار می‌توانست فیلم صامتی قابل‌قبول باشد — اما من عاشقش نشدم.