فیلم Armageddon Time 2022

پس از تلاش درخشان او در فیلم «تلفن سیاه» اوایل امسال، بانکس رپتا بار دیگر با این داستان کنجکاوانه از پسری جوان («پل») که ریشهٔ یهودی دارد، نمایشی قابل‌توجه ارائه می‌دهد؛ پسری که باید هم آرزوها و تنگناهای خانواده‌اش برای بقا و ترقی را مدیریت کند و هم خود را با یک جامعهٔ چندنژادی وفق دهد. بهترین (و شاید تنها) دوستش در مدرسه، «جانی» (با...

پس از تلاش درخشان او در فیلم «تلفن سیاه» اوایل امسال، بانکس رپتا بار دیگر با این داستان کنجکاوانه از پسری جوان («پل») که ریشهٔ یهودی دارد، نمایشی قابل‌توجه ارائه می‌دهد؛ پسری که باید هم آرزوها و تنگناهای خانواده‌اش برای بقا و ترقی را مدیریت کند و هم خود را با یک جامعهٔ چندنژادی وفق دهد. بهترین (و شاید تنها) دوستش در مدرسه، «جانی» (با بازی جی‌لین وب)، کمی شیطان‌باز است و خانوادهٔ پل ترجیح می‌دهند او کمتر با او رفت‌وآمد کند. پدربزرگش «آرون» (سر آنتونی هاپکینز) پیوند محکمی با او دارد و تلاش می‌کند در محیطی که رفتار منصفانه و باوقار چندان آسان نیست، او را به انصاف و شرافت تشویق کند. چندین تم در فیلم هم‌زمان کار می‌کنند. در سطحِ ظاهری، قصه دربارهٔ دو کودک است که تلاش می‌کنند جا بیفتند—یکی از پس‌زمینه‌ای باثبات‌تر و مرفه‌تر. در لایه‌های عمیق‌تر لحن‌هایی از تبعیض دیده می‌شود، اما نکتهٔ مؤثر این است که موضوعات صرفاً نژادی نیستند؛ این‌ها موضوعاتی‌اند دربارهٔ تحمل، بلندپروازی و محبت که تنها از خلال معصومیت کودکی به‌طور واقع‌بینانه قابل فهم‌اند؛ کودکی که هنوز آلودهٔ تعصبِ ریشه‌دار نشده است، تعصبی که حتی شرافتمندترین اطرافیان هم از آن مصون نیستند. حضور سر آنتونی هاپکینز کم و به‌موقع است، اما نقش او قدرتمند است و به‌عنوان واسطه‌ای باعث می‌شود پل تلاش کند انتخاب‌های درست را—even اگر دشوار و گیج‌کننده باشند—در پیش بگیرد. جی‌لین وب نیز اجرای محکمی ارائه می‌دهد و تضادی قابل توجه با پلِ دوست‌داشته‌شده و مراقبت‌شده رقم می‌زند، به‌طوری که دوستی‌شان به پایانی نه چندان دور از انتظار می‌رسد. آن هاتاوی و جرمی استرانگ در نقش والدین عملکرد قابل‌قبولی دارند؛ آنها نیز می‌کوشند فرزندان‌شان زندگی بهتری نسبت به آنچه برای خود فراهم کردند داشته باشند. جیمز گری از فضای نیویورک بهرهٔ خوبی می‌برد تا نابرابری‌ها و سختی‌های دوران کودکی شخصیت‌ها را برجسته کند. فیلم در برخی مقاطع کند به نظر می‌رسد و طولانی است، و به‌نظرم پایان تا حدی بسیاری از مسائل فیلم را کم‌اهمیت می‌کند؛ این سؤال باقی می‌ماند که آیا پل واقعاً پیشرفتی کرده یا نه. با این حال، قطعاً ارزش دیدن دارد—خودتان قضاوت کنید.