فیلم Man Up 2015

گاهی چیز درست از جای اشتباه سر می‌زند. یک فیلم عالی دیگر از سیمون پگ. این چهارمین فیلم او بود که ظرف یک ماه دیدم و از همه‌شان لذت بردم؛ مخصوصاً «هکتور و جست‌وجو برای خوشبختی» که مورد علاقه‌ام بود. این یک کمدی رمانتیک است که صرفاً در یک شب رخ می‌دهد؛ داستانی درباره قرار کور: پسر و دختری همدیگر را می‌بینند، با هم وقت باکیفیتی...

گاهی چیز درست از جای اشتباه سر می‌زند. یک فیلم عالی دیگر از سیمون پگ. این چهارمین فیلم او بود که ظرف یک ماه دیدم و از همه‌شان لذت بردم؛ مخصوصاً «هکتور و جست‌وجو برای خوشبختی» که مورد علاقه‌ام بود. این یک کمدی رمانتیک است که صرفاً در یک شب رخ می‌دهد؛ داستانی درباره قرار کور: پسر و دختری همدیگر را می‌بینند، با هم وقت باکیفیتی می‌گذرانند و جزئیات زندگی‌شان را با هم درمیانه می‌گذارند، و بعد علیه هم می‌ایستند. تمی تکراری اما بسیار خوش‌ساخت. اگر پوستر را ببینی، خط تبلیغاتی‌اش چه می‌گوید؟ دقیقاً دنبال همین بودم. اسم «Date Night» در ذهنم بود و فکر کردم شاید نسخه‌ای بریتانیایی از آن باشد. غیر از این، واقعاً انتظار چیز خاصی نداشتم؛ فقط یک کمدی معمولی، شاید سطحی. فیلم تا مرحله‌ای چنین بود، اما بعد از حدود سی دقیقه مسیرش عوض می‌شود و روایت بهترین خود را یافته و در یک ساعت باقی‌مانده به سفری خوشایند بدل می‌شود. فکر می‌کنم الان سیمون پگ بازیگر بریتانی مورد علاقه‌ام است و دلیلش را در پاراگراف اول گفتم. لیک بل که اخیراً سر صندلی کارگردانی هم نشسته، در نقش ۳۴ ساله‌ای که در این فیلم بازی کرده بسیار خوب است. آن‌ها کنار هم بی‌نقص‌اند؛ یکی از بهترین زوج‌های پرده با شیمی فوق‌العاده. داستان درباره دو مرد میانسال متفاوت است که به دلایلی زندگی‌شان از هم پاشیده است. آن‌ها تصادفی هم را ملاقات می‌کنند و رابطه‌ای شکل می‌گیرد. وقتی حقیقت آشکار می‌شود، از هم دور می‌افتند، اما هر دو وجه مشترکی دارند و همین آن‌ها را در آزمونی قرار می‌دهد وقتی تصمیم می‌گیرند اشتباهاتشان را جبران کنند. «بعد از این ضربه قوی‌تر، خردمندتر و در نهایت رو به جلو حرکت خواهم کرد.» در مقطعی از زندگی، همه وارد دههٔ ۳۰ و ۴۰ می‌شوند (و بعضی‌ها قبلاً آن‌جا بوده‌اند)، مثل زوج این فیلم. زندگی برای همه چنین نخواهد بود، اما قابل درک است، زیرا تجربه است که آن را شکل می‌دهد. علیرغم بحران‌های عاطفی مردان میانسال، بسیاری از دیالوگ‌ها بسیار خوب نوشته شده و بامزه‌اند. چند سطر واقعاً مرا ناراحت و به فکر فرو برد و نمی‌توانم با این که «فقط یک فیلم است» آن‌ها را نادیده بگیرم. شروع داستان نسبتاً ساده است، مثل ایستادن در میدان بازی و تصمیم گرفتن برای رفتن در هر جهت ۳۶۰ درجه. اما رشد داستان عامل کلیدی است و این فیلم در این زمینه می‌درخشد. چالش واقعی نحوه پایان‌بندی بود و دوباره پایان‌بندی زیبا از آب درآمد، هرچند می‌دانستم برای یک کمدی رمانتیک کلیشه‌ای است. در مجموع حالتی شبیه داستان پریان داشت که اگر عاشق قصه‌های رمانتیک تأثیرگذار باشید، غیرقابل‌مقاومت است. قطعاً فیلم خوبی از ساخته‌های کارگردانِ «The Inbetweeners» است و به کسانی که فیلم‌های مشابه را دوست دارند توصیه می‌کنم. اما به یاد داشته باشید این فیلم بیشتر از جهت سینمایی لذت‌بخش است تا واقع‌گرایانه. ۷٫۵/۱۰ --- در کل فیلم قابل قبول بود. در ابتدا نقش‌های اصلی زوجی نامحتمل به نظر می‌رسیدند، اما کم‌کم ارتباط برقرار کردند و بیشتر شبیه یک زوج بالقوه شدند. دیالوگ‌ها گاهی انسان را به یاد دوران نسبتاً فراموش‌شده فیلم‌های مبتذل می‌اندازد؛ با شوخی‌ها و ارجاعات متعدد به رابطه دهانی. یکی دو بار شاید لبخندی از من گرفت، اما بعد از آن خسته‌کننده می‌شود. همچنین فیلم تا حدی عادی‌سازی می‌کند مردی را که دنبال‌کننده و فردی آزاردهنده و هرزه است؛ در نهایت داستان نسبتاً بیش از حد با او مهربان بود. با این حال شوخ‌طبعی، ذکاوت و جذابیت کافی وجود داشت تا من را پای تماشای فیلم نگه دارد. چند بازیگر را می‌شناختم اما از کجا مطمئن نبودم؛ وقتی جست‌وجو کردم دیدم هر دو بیش از بیست سال پیش در فیلم‌های اقتباسی از آثار جین آستن بازی کرده‌اند—یکی از لذت‌های تماشای فیلم‌ها و سریال‌های بریتانیایی دیدن چهره‌های آشناست که دوباره ظاهر می‌شوند. پس هرچند من تا آخر دیدم، احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد؛ فیلم‌های روم‌کام واقعاً خوب زیادی وجود دارد.