فیلم God’s Own Country 2017

برچسب «بروک‌بک مانتینِ بریتانیایی» که دنباله‌روی این فیلم است تا حدی ناعادلانه است؛ چون چیزی را که خود یک اثر جادویی و در عین حال یک فیلم‌اول کارگردانی خیره‌کننده است، دست‌کم می‌گیرد. فیلم ریتمی بسیار درست و ملایم دارد (شخصاً طرفدار قصه‌گویی آهسته‌ و آرام هستم که اجازه می‌دهد داستان به‌تدریج باز شود؛ می‌دانم که بعضی‌ها ممکن است آن را کند بدانند). این شیوه زمان کافی...

برچسب «بروک‌بک مانتینِ بریتانیایی» که دنباله‌روی این فیلم است تا حدی ناعادلانه است؛ چون چیزی را که خود یک اثر جادویی و در عین حال یک فیلم‌اول کارگردانی خیره‌کننده است، دست‌کم می‌گیرد. فیلم ریتمی بسیار درست و ملایم دارد (شخصاً طرفدار قصه‌گویی آهسته‌ و آرام هستم که اجازه می‌دهد داستان به‌تدریج باز شود؛ می‌دانم که بعضی‌ها ممکن است آن را کند بدانند). این شیوه زمان کافی می‌دهد تا با شخصیت‌ها آشنا شویم و در دنیای آن‌ها غوطه‌ور شویم تا تحول روایت همان‌گونه که باید، تأثیرگذار باشد. بازیگران فوق‌العاده‌اند و به اجراهای خود عمق و واقع‌نمایی می‌بخشند؛ احساساتشان را به‌سادگی می‌توان لمس کرد. نحوه پردازش صمیمیت و تنش جنسی در فیلم هم هم‌زمان حساس و بی‌پرده است، طوری که پیوند میان شخصیت‌ها بسیار اصیل به‌نظر می‌رسد. یکی از نکات قابل‌تحسین، فاصله گرفتن فیلم از کلیشه‌های متداول داستان‌های عاشقانه است. این فیلم فقط درباره دشواری‌های زندگی روستایی نیست؛ درباره چالشِ عاشق بودن و دوست‌داشته شدن است، به‌ویژه در فضایی که معمولاً چنین روایت‌هایی به تراژدی ختم می‌شوند. فیلم توانایی منحصربه‌فردی در نشان‌دادن واقعیت ناخوشایند زندگی مزرعه — با گل و لای و دام‌ها — دارد، در حالی که هم‌زمان منظره پیچیده احساسات شخصیت‌ها را کاوش می‌کند. این اثر، نسخه‌ای دیگر از Brokeback Mountain یا صرفاً یک «عاشقانه هم‌جنس‌گرایانه» عادی نیست؛ فیلمی مستقل و منحصربه‌فرد است که رابطه‌ای پر از امید و تحقق را به‌زیبایی به تصویر می‌کشد و روایت‌های غالباً تراژیکِ معمول در محیط‌های روستایی را به چالش می‌کشد. جاش اوکانر در نقش «جانی» فوق‌العاده است: کشاورز روستایی سرخورده‌ای که دوران خود را با مشروب‌خواری می‌گذراند و گهگاه با تنها مرد هم‌جنس‌گرای روستا (هری لیستر اسمیت) معاشرت می‌کند. پدرش (ایان هارت) مدت‌ها است که دیگر توان اداره مزرعه را ندارد و بیشتر به حس پوچی زندگی پسر دامن می‌زند. آن‌ها کارگری سرگردان از رومانی (الک سکائانو) را برای کمک می‌گیرند و پیوندی به‌سرعت شکل می‌گیرد که در ابتدا باعث سردرگمی و تضاد می‌شود، اما بعد هر دو درمی‌یابند چیزی را که هر کدام به‌دنبال آن‌اند، می‌توانند در دیگری بیابند. این فیلم رودربایستی ندارد؛ چندان احساساتی نیست و جز در لحظاتی نرم‌تر که مادر شخصیت (جما کرِیون) فراهم می‌کند، به‌مراتب کمتر شبیه روایت‌های «شهری» پاکیزه‌ای است که ممکن است درباره همجنس‌گرایی به آن عادت داشته باشیم.