فیلم Marshland 2014

یک معمای جنایی خوش‌ساخت در حومهٔ اسپانیا. این فیلم تریلری جنایی-تعلیقیِ خوبی است. تا اندازه‌ای مرا به فیلم کره‌ای «یادگاری‌های قتل» یادآوری کرد، اگرچه شباهت صرفاً در سناریوی جنایت و محیط رخداد است و به‌طور کلی مثل هم نیستند. دیدن داستان کارآگاهی که بیرون از محیط شهری اتفاق می‌افتد لذت‌بخش بود. حومهٔ اسپانیا به‌ویژه باتلاق‌ها در نماهای هوایی بسیار زیبا جلوه می‌کنند. به نظرم نخستین چیزی که...

یک معمای جنایی خوش‌ساخت در حومهٔ اسپانیا. این فیلم تریلری جنایی-تعلیقیِ خوبی است. تا اندازه‌ای مرا به فیلم کره‌ای «یادگاری‌های قتل» یادآوری کرد، اگرچه شباهت صرفاً در سناریوی جنایت و محیط رخداد است و به‌طور کلی مثل هم نیستند. دیدن داستان کارآگاهی که بیرون از محیط شهری اتفاق می‌افتد لذت‌بخش بود. حومهٔ اسپانیا به‌ویژه باتلاق‌ها در نماهای هوایی بسیار زیبا جلوه می‌کنند. به نظرم نخستین چیزی که جلب توجه می‌کند فیلم‌برداری درخشان و حال و هوای دههٔ هشتاد است. روایت با ثبات پیش می‌رود: همزمان با وقوع هر جنایت، تنش بالا می‌رود و در سوی دیگر، تحقیقات تا آخرین لحظه جلو می‌آید تا حقیقت را برملا کند. دو پلیسِ داستان بازی‌های بسیار خوبی ارائه می‌دهند؛ در کنار پرونده‌های قتل، خودِ این دو شخصیت هم معماهایی دارند — نه فقط برای یکدیگر، بلکه برای ما هم. پیش‌بینی اتفاقات آسان نیست و چند سرنخ نیمه‌باز هم وجود دارد که امکان شکل‌دادن دیدگاه شخصی دربارهٔ پازل داستان را می‌دهد. در کل اثر یک معمای جنایی خوب است، اما احساس می‌کنم از لحاظ اصالت کامل رضایت‌بخش نبود. با این حال دیدنش ارزش دارد. امتیاز: 6٫5/10 طرح اصلی جنایت شاید چندان درخشان نباشد، اما این تنها نقطهٔ ضعف فیلم است. کارگردانی و تصویربرداری واقعاً بسیار خوب‌اند و فضایی را می‌سازند که آدم را به آثار جنایی اسکاندیناویِ جدید یادآوری می‌کند. می‌توان رد پاهای استیگ لارسن و مجموعه‌هایی مانند Bron/Broen (که بعدها الهام‌بخش سریال‌هایی مانند True Detective در آمریکا شدند) را در این فیلم دید. بازیگران فوق‌العاده‌اند و اجراهای درخشان ارائه می‌دهند. آروآلو و گوتیرز که معمولاً نقش‌های کمدی دارند، در اینجا فوق‌العاده‌اند؛ بارروس و رینا هم همین‌طور. دیالوگ‌ها خوب‌اند و چند نخ باز در داستان باقی می‌ماند که به جذابیت اثر می‌افزاید. در پایان، فیلم به‌صورت غیرمستقیم با تاریخ دورهٔ پس از دیکتاتوری و آغاز دموکراسی در اسپانیا سروکار دارد — رویکردی که در سینمای اسپانیا بارها به‌کار رفته است. این رویکرد درِ کنجکاوی را برای بیننده نیمه‌باز می‌گذارد تا بدون آنکه فیلم را در معرض انتقادات سختِ داخلی قرار دهد، خودش دنبال اطلاعات بیشتر برود.