فیلم A Nice Girl Like You 2020

فیلم واقعاً تماشایی است؛ می‌توان دوباره دیدش و پیشنهادش می‌کنم. شاید کسی نخواهد بارها آن را ببیند، اما به‌عنوان یک فیلمِ واحد، کارش را خوب انجام می‌دهد. لوسی هِیل فوق‌العاده است — قبلاً از نقشش در «Pretty Little Liars» طرفدارِ چندانی نبودم، اما مشخص است که هر نقشی را می‌تواند ارتقا دهد و این نقش هم از آن دسته است. فهرست کوتاهی از بازیگرانی را...

فیلم واقعاً تماشایی است؛ می‌توان دوباره دیدش و پیشنهادش می‌کنم. شاید کسی نخواهد بارها آن را ببیند، اما به‌عنوان یک فیلمِ واحد، کارش را خوب انجام می‌دهد. لوسی هِیل فوق‌العاده است — قبلاً از نقشش در «Pretty Little Liars» طرفدارِ چندانی نبودم، اما مشخص است که هر نقشی را می‌تواند ارتقا دهد و این نقش هم از آن دسته است. فهرست کوتاهی از بازیگرانی را دارم که می‌توانستند این نقش را به این خوبی بازی کنند و او یکی از آن‌هاست. جکی کروز هم با حضور کوتاه و موهای بامزه‌اش جالب بود؛ دیدن گسترش دامنهٔ بازی او خوشایند بود. داستان کمی عجیب است اما عمداً به شکل یک کمدی-رومانتیکِ «تکه‌ای از زندگی» ساخته شده؛ محیط ظاهراً عادی قرار است شخصیت اصلی را که در ایده‌ی عدم تمایل به رابطهٔ جنسی متفاوت به‌نظر می‌رسد برجسته کند. بین این دو تفسیر که او به‌خاطر نداشتن تمایل جنسی عجیب است یا به‌خاطر گرفتگی شخصیتی، مردد هستم. در هر صورت فهرست کارهایی که دارد سرگرم‌کننده است اما واضح است که او فقط یک‌بار می‌خواهد آن‌ها را انجام دهد و بعد تمام کند. فیلم قرار است دربارهٔ رشد شخصیت او باشد، اما به نظر نمی‌رسد واقعاً قرار باشد رشد کند؛ تنها کافی است کمی از سدّ خودش کنار رود تا تجربه‌ای جدید با مردی جدید پیدا کند و سپس همین گشودگی تبدیل به یک تضاد شود. در واقع من از فیلم خوشم آمد؛ واضح است که کمی ساده و خام است اما در مجموع جواب می‌دهد. «A Nice Girl Like You» لحظاتی دارد که خوب از آب درنمی‌آیند، اما دیدنِ پیش‌روی داستان آزاردهنده نبود. چند صحنهٔ بامزه دارد و لوسی هیل به‌عنوان نقش اصلی جذاب است. ایدهٔ کلی فیلم سرگرم‌کننده و بامزه است. طبیعتاً فیلم بی‌نقص نیست و نزدیک بود که نمره‌اش را پایین‌تر بدهم، اما به قدر کافی ویژگی دارد که ارزش تماشا داشته باشد. قابل درک است که نظرها درباره‌اش متفاوت باشد. جکی کروز (نِسا) و میندی کوهن (پریسیلا) هم اجراهای قابل قبولی ارائه می‌دهند. کارگردان‌ها برادران رایدل هستند؛ قبلاً کارهای اینترنتیِ آن‌ها را دیده بودم و دیدن‌شان در ساخت فیلم خوشایند است. گاهی فیلم‌هایی هستند که چندان عالی نیستند اما از دیدن‌شان خوشحال می‌شوم — این یکی از آن‌هاست. طنز این فیلم عمدتاً به‌صورتِ تکرارِ نامِ برخی اعضای بدن اجرا می‌شود — و اغلب در محدودهٔ شنیداری سالمندان — و از این نظر فیلم در حرف طنز دارد اما در اجرا ناتوان است. سؤال بلاغی این است: آیا یک کمدی جنسی وقتی در صوت و تصویر عملاً بی‌تأثیر است، می‌تواند سرگرم‌کننده باشد؟ در خلاصهٔ داستان گفته می‌شود که پس از متهم‌شدن به بیش‌ازحد محدود بودن توسط دوست‌پسرش، یک ویولونیست (با بازی لوسی هیل و باز هم نام لوسی) فهرستی نسبتاً «وحشی» از کارها تهیه می‌کند که او را به سفری شتاب‌زده برای کشف خود می‌فرستد. این فهرست چقدر «وحشی» است؟ یکی از مواردش این است که لوسی باید به یک استریپ‌کلاب برود، اما این مکان از آن نوعی است که فقط در فیلم‌ها و تلویزیون دیده می‌شود؛ یعنی رقاصه‌ها واقعاً لباس‌شان را درنمی‌آورند. بعد لوسی می‌گوید اگر کسی «به‌اندازهٔ کافی برهنه» باشد، مهم نیست چقدر بد برقصد — اول این‌که این زنان عریان نیستند، و دوم این‌که برهنگی چیزِ مطلقی است: یا برهنه‌ای یا نیستی. مسئله این نیست که کسی تجربهٔ جنسی نداشته باشد، اما آیا باید لوسی نادان هم باشد؟ او و دوستش پریسیلا برای اجرای یک کنسرت استخدام می‌شوند. پیش از اجرا، لوسی یک جفت «بن وا» تهیه می‌کند — داشتنِ چنین وسیله‌ای ایرادی ندارد، اما چرا درست قبل از اجرای عمومی آن را استفاده می‌کند؟ چون قرار است احتمالاً این وسیله‌ها از بدنش بیفتند و نتیجه‌اش قرار است خنده‌دار باشد («این خنده‌دار نیست!» لوسی به پریسیلا می‌گوید و با او موافقیم). منظورم این نیست که فیلم باید صراحتاً یا گرافیکی باشد؛ در کمدی اغراقِ بیش از حد هم کارساز نیست؛ رابطهٔ جنسی می‌تواند موضوعی بانمک باشد اما طنزِ آن اغلب به کودکان و افراد نابالغ تعلق دارد — برای مقایسه، فیلمی مثل American Pie با شوخی دربارهٔ سکس موفق است چون شخصیت‌ها هرچند دست‌وپاچلفتی‌اند دست‌کم درکی از مکانیک عمل جنسی دارند؛ اما فیلمی مثل Sex Tape شکست می‌خورد چون سازندگانش ظاهراً حتی درک ساده‌ای از نحوهٔ برقراری رابطهٔ جنسی ندارند. در مورد «A Nice Girl Like You»، قرار است باور کنیم قهرمان فیلم بیداری جنسی را تجربه کرده چون از داشتن رابطه در پیژامه می‌رسد به رابطه با سوتین — و حتی در آن صورت هم مشخص نیست که واقعاً این رابطه انجام شده باشد، چون فیلم به نمای خارج می‌پردازد و آتش‌بازی‌های کامپیوتری در آسمان شب نشان می‌دهد (آتش‌بازی CGI؟ واقعاً؟).