فیلم Stalker 1979

این فیلم همچون یک پیاز، لایه‌های متعددی دارد. برای درک آن، باید بسیار دقت و صبر کنید. شما باید تمام توجه‌تان را به فیلم معطوف کنید و هیچ کار دیگری انجام ندهید، زیرا در غیر این صورت، قادر به فهم آن نخواهید بود. این واقعاً معادل سینمایی عبارت "مواظب خواسته‌هایت باش" است. دو شخصیت - یک معلم و یک استاد - به دنبال "استاکر" می‌گردند که...

این فیلم همچون یک پیاز، لایه‌های متعددی دارد. برای درک آن، باید بسیار دقت و صبر کنید. شما باید تمام توجه‌تان را به فیلم معطوف کنید و هیچ کار دیگری انجام ندهید، زیرا در غیر این صورت، قادر به فهم آن نخواهید بود. این واقعاً معادل سینمایی عبارت "مواظب خواسته‌هایت باش" است. دو شخصیت - یک معلم و یک استاد - به دنبال "استاکر" می‌گردند که می‌تواند آنها را از میان چالش‌های پیچیده‌ای که به منطقه‌ای به شدت محدود به نام «زون» منتهی می‌شود، هدایت کند. چرا؟ شایعه شده که در آن منطقه می‌توان آرزوهایی کرد که بلافاصله به حقیقت می‌پیوندند. این مکان چیست؟ آیا واقعی است، خیالی، بیگانه، یا همه این‌ها - یا فقط توهمی ذهنی از جایی است که مانند ال‌دورادو، ما تصور می‌کنیم همه مشکلات‌مان را می‌تواند حل کند و از بین ببرد. این فیلم به‌طور آزاد بر اساس رمان علمی-تخیلی «پیک‌نیک در کنار جاده» نوشته برادران استروگاتسکی در اوایل دهه 1970 ساخته شده است، اما می‌توان گفت که آندری تارکوفسکی جنبه‌های خطی داستان آنها را گشوده و ما را با مجموعه‌ای از رشته‌های کمتر تعریف‌شده و غیرمحسوس مواجه می‌کند، در حالی که این مردان به سختی در تلاشند تا به جایی برسند که اغلب شبیه تصور من از چرنوبیل بعد از انفجار است. همانند بسیاری از جنبه‌های آرزوهای انسانی، روایت تماماً درباره تعقیب است - سفر یا وسیله - بدون اینکه شخصیت‌ها واقعاً بدانند که اگر به هدف خود برسند، چه چیزی را واقعاً می‌خواهند. دوباره، کارگردان به ما قطعات زیادی از این مکعب روبیک فریبنده، گاهی خطرناک و اندیشه‌برانگیز را ارائه می‌دهد - اما ناقص است. ما می‌دانیم که همیشه همین‌طور خواهد بود. ما، تماشاگران، باید کمی از خودمان را به این مهمانی خاص بیاوریم. یک نتیجه‌گیری وجود دارد - سه مرد در یک اتاق. یکی (نیکولای گرینکو) با یک بمب هسته‌ای سنگین که باور دارد ممکن است راه حلی ارائه دهد؛ دیگری (اناتولی سولونیتسین) که تاریک‌ترین ذاتش به‌خوبی از دلایل ظاهراً خوب‌منشانه‌اش برای بودن در آنجا پیشی می‌گیرد و البته استاکر خود (الکساندر کایدانفسکی). این تولید عمداً و به‌طور مؤثری با سرعت کند پیش می‌رود. دیالوگ‌ها می‌توانند شدید باشند، ناامیدی‌ها و آرزوهایشان به‌خوبی بیان می‌شوند؛ اما همچنین می‌توانند کم‌گو باشند - زمان‌های زیادی از سکوت‌های طولانی از همه آنها وجود دارد. با موزیکی عمیقاً مکمل از ادوارد آرتمیف، ما با تجربه‌ای روبرو می‌شویم که فراتر از یک فیلم است. من آن را بر روی صفحه بزرگ دیدم و اگر می‌توانید، توصیه می‌کنم که همین کار را انجام دهید. این به شما کمک می‌کند تا بر روی طرح پیچیده و عجیب فیلم متمرکز بمانید و در عین حال تاریکی و امید ظریف عکاسی را به نمایش بگذارد. **بیشتر سبک است تا محتوا.** این اولین برخورد من با آثار سینمایی آندری تارکوفسکی بود، یک کارگردان شوروی که در پایان کارش به دلیل صرف هزینه‌های زیاد بر روی فیلم‌هایی که به‌زعم دیگران ارزش این هزینه‌ها را نداشتند، از کشور خود رانده شد. این یک نگرش تأسف‌بار است، اما برای کشورهایی که ترجیح می‌دهند پول را صرف موشک‌ها کنند تا حمایت از فرهنگ و آموزش، امری معمولی است، به‌ویژه وقتی در نظر می‌گیریم که یک جمعیت cultured که قادر به تفکر بدون اینکه کسی از یک حزب به آنها بگوید چه چیزی درست است، می‌تواند چقدر خطرناک و سرکشی کند. با این حال، این فیلم یک فیلم عادی شوروی نیست که سرشار از پیام‌های پنهان، مستقیم یا غیرمستقیم، علیه ثروتمندان و ستایش تلاش و کرامت کارگران باشد. برعکس. تارکوفسکی ما را به دنیای ویران‌شده‌ای می‌برد که ظاهراً در چنگال یک قدرت سرکوب‌گر قرار دارد. در آنجا هیچ چیز زیبا وجود ندارد. و فضایی هست که هیچ‌کس نمی‌تواند به آن برود، به نام زون، که در آن، به‌زعم گفته‌ها، اتاقی وجود دارد که آرزوهای کسانی که به آنجا می‌آیند را برآورده می‌کند. با این حال، دشواری آن بسیار زیاد است. به عنوان یک فیلم روسی، به‌طور واضح یک فیلم بزرگ، کسل‌کننده و سنگین است. بیایید واقع‌بین باشیم، این انتظار می‌رود: روس‌ها به چیزهای بزرگ علاقه دارند. کشورهای بزرگ، ارتش‌های بزرگ، توپ‌ها و موشک‌های غول‌پیکر. روسیه این سلیقه برای بزرگ‌نمایی را پرورش می‌دهد، که توپ تسار-پوشکا نماد بارز آن است. دیدن همه چیز دشوار است، طرز توسعه فیلم با کندی عمدی، خسته‌کننده و تاریک است. تصویربرداری بخشی در رنگ سپیا است (رنگ‌ها بعداً می‌آیند و رنگ‌ها مستقیماً با ورود به منطقه ممنوعه مرتبط هستند) و به‌خوبی طراحی و ساخته شده‌اند، مانند دکورها و مکان‌های فیلم‌برداری. بقیه به سادگی اهمیتی ندارد: این یک فیلم تقریباً بی‌صدا است که سبک را بر محتوا ترجیح می‌دهد.