فیلم The Godfather: Part III 1990

وای، این نسخه واقعاً نسخه‌ای ضعیف‌تر از دو فیلم اول است. فیلم که حول سال‌های پایانی «مایکل» (آل پاچینو) می‌چرخد، ریتمی اپیزودیک و تقریباً شبیه سریال‌های ملودرام دارد. او مصمم است کارهایش را قانونی کند، از خانواده‌اش مراقبت کند و علیرغم توطئه‌های «دون آلتوبلو» (ایلی والاک) و برخی هم‌دستانش که می‌خواهند او را ترور کنند و تاج کورلئونه را از آن خود سازند، زنده بماند....

وای، این نسخه واقعاً نسخه‌ای ضعیف‌تر از دو فیلم اول است. فیلم که حول سال‌های پایانی «مایکل» (آل پاچینو) می‌چرخد، ریتمی اپیزودیک و تقریباً شبیه سریال‌های ملودرام دارد. او مصمم است کارهایش را قانونی کند، از خانواده‌اش مراقبت کند و علیرغم توطئه‌های «دون آلتوبلو» (ایلی والاک) و برخی هم‌دستانش که می‌خواهند او را ترور کنند و تاج کورلئونه را از آن خود سازند، زنده بماند. تالیا شیر در نقش خواهرش «کانی» بسیار مؤثر است، اما «وینسنت» اندی گارسیا — پسر سانی که کشته شده — با رفتار ریاکارانه‌اش باعث ناراحتی من شد. این فیلم واقعاً فقدان بازیگران فرعی قویِ قبلی را حس می‌کند؛ رابرت داوال حضور ندارد؛ دایان کیتون هست ولی کم‌حضور و با جواهرات به‌راستی زننده، و کلیت فیلم یکنواخت ادامه پیدا می‌کند تا به پایانی نسبتاً افسرده برسد که به نظر نمی‌رسید به درخشش داستان پوزو یا شخصیت‌پردازی‌های جذابِ قبلی انصاف بدهد. از نظر تصویری بسیار عالی است و تولید در سطح بالاست، اما قصه‌ای نیست که بشود آن را با آثار قبلی مقایسه کرد. مایکل کورلئونه در جست‌وجوی رستگاری است، در حالی که جوانی پا به دنیای تاریک خانواده می‌گذارد «پدرخوانده: قسمت سوم» محصول 1990 به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا با بازی آل پاچینو در نقش دونِ سالخورده مافیای مایکل کورلئونه در سال 1979 روایت می‌شود؛ او می‌کوشد کسب‌وکارش را در نیویورک و ایتالیا مشروع کند و برای گناهانش پشیمان شود. او به سرپرستی برادرزاده نامشروعش، وینسنت مانچینی (اندی گارسیا)، می‌پردازد و هم‌زمان تلاش می‌کند دختر نوجوانش، مری (سوفیا کاپولا)، را از وینسنت دور نگه دارد. بازیگران اصلی: دایان کیتون در نقش همسر سابق مایکل، کی، بازمی‌گردد و تالیا شیر نقش خواهر یعنی کونی را تکرار می‌کند. فرانک دامبروزیو در نقش پسر مایکل، آنتونیو، که می‌خواهد تحصیل حقوق را رها کند و خواننده اپرا شود، حضور دارد. جورج همیلتون نقش بی.جی. هریسون را دارد که عملاً جای تام هاگن (رابرت داوال) را به‌عنوان مشاور مالی و وکیل مایکل پر می‌کند. ایلی والاک یک دون سالمند را بازی می‌کند و جو مانتگنا گنگستری است که مایکل پس از نیمه‌بازنشستگی مسئولیتِ بخش لیتل ایتالیا را به او سپرده است. رف والونه نقش کاردینال مشکوکی را ایفا می‌کند و بریجت فوندا در نقش یک خبرنگار رابطه‌دار در نقشی کوتاه ظاهر می‌شود. از نظر لحن و کیفیت، قسمت سوم با قسمت دوم در یک سطح است، اما از نظر سرگرم‌کنندگی کمی برتری دارد. مایکل (پاچینو) در این‌جا بعد انسانی بیشتری دارد در مقابل تصویر یک‌بعدی و عبوسِ او در قسمت دوم. صحنه‌های اعتراف او به گناه در باغ واتیکان و بعدها با کی در سیسیل نمونه‌های خوبی از این ابعاد انسانی هستند. میان درام، نقاط برجسته دیگری هم هست: صحنه‌ی یورش به خانه وینسنت، کشتار آتلانتیک سیتی، حمله در مراسم خیابانی و کل سکانس پایانی اپرا که نمایش‌های روی صحنه را در برابر حملات خشونت‌آمیز و پیامدهای آن‌ها قرار می‌دهد. اندی گارسیا نیروی تازه و سرزندگی به سه‌گانه می‌آورد و سوفیا در نقش نسبتاً کوچکش هم قابل‌قبول است. وینونا رایدر ابتدا برای این نقش انتخاب شده بود اما به دلیل بیماری نتوانست بازی کند و کاپولا در آخرین لحظه دخترش را انتخاب کرد؛ او نقش را خوب ایفا می‌کند. پیش از دیدن فیلم انتقادات بیهوده‌ای درباره بازی سوفیا شنیده بودم و منتظر فاجعه‌ای بودم که هرگز رخ نداد. او برای یک شخصیت فرعی نوجوانِ کم‌تجربه، تا حدی عصبی و کمی خودآگاه، عملکرد مناسبی دارد. پیام اخلاقی فیلم روشن است: انتخاب زندگی جنایی سازمان‌یافته نتیجه‌ای جز زندگی تلخ، دلشکستگی مستمر و مرگ زودهنگام اطرافیانتان نخواهد داشت. نیازی به گفتن نیست که زندگی به اندازه‌ی کافی سخت است بدون اینکه راه احمقانه‌ای را در پیش گرفت. جمع‌بندی: درامی جنایی و ارزشمند با چندین نقطهٔ قوت که با این حال در حد فیلم اول نیست؛ اگر طرفدار دو فیلم اول هستید، تماشای این قسمت تقریباً ضروری است. از عظمت مهیج فیلم نخست بی‌بهره است، اما از نظر کیفیت تقریباً هم‌ردیف قسمت دوم است و من اندکی این نسخه را ترجیح می‌دهم. مدت زمان فیلم: 2 ساعت و 42 دقیقه (یا نسخهٔ بلندتر: 2 ساعت و 50 دقیقه). فیلمبرداری در سیسیل و نقاط مختلف ایتالیا از جمله واتیکان؛ منطقه نیویورک؛ آتلانتیک سیتی، نیوجرسی؛ و لیک تاهو، کالیفرنیا انجام شده است. نویسندگان: کاپولا و ماریو پوزو. نمره: B+