فیلم The Long Voyage Home 1940

جان وین نقش یک ملوان سوئدی را بازی می‌کند که در آغاز جنگ جهانی دوم سوار بر یک کشتی باری است که محموله‌ای از مواد منفجره سنگین را از آمریکا به بریتانیا منتقل می‌کند. شخصیت «اولسن» شاید باثبات‌ترین عضو خدمه باشد؛ دست‌کم او خانه‌ای و مادری سالخورده دارد که می‌تواند به آن‌ها بازگردد. تقریباً باقی اعضای کشتی واقعاً بی‌سکان‌اند. آن‌ها برای فرار از خطر و...

جان وین نقش یک ملوان سوئدی را بازی می‌کند که در آغاز جنگ جهانی دوم سوار بر یک کشتی باری است که محموله‌ای از مواد منفجره سنگین را از آمریکا به بریتانیا منتقل می‌کند. شخصیت «اولسن» شاید باثبات‌ترین عضو خدمه باشد؛ دست‌کم او خانه‌ای و مادری سالخورده دارد که می‌تواند به آن‌ها بازگردد. تقریباً باقی اعضای کشتی واقعاً بی‌سکان‌اند. آن‌ها برای فرار از خطر و تنهایی با نوشیدن مقدار زیادی رام و بهره‌گیری از هر زنی که حاضر شود سوار کشتی شود، روزگار می‌گذرانند. جامعه‌ای بسته‌اند و اگرچه با هم دعوا و جر و بحث می‌کنند، گاهی به‌شدت، اما مراقب یکدیگر نیز هستند. تا حدی رهبری‌شان را زیرک «دریسکول» (توماس میچل) برعهده دارد، و در میان آن‌ها وارد باند، بری فیتزجرالد و ایان هانتر نیز حضور دارند که باید با مجموعه‌ای از احساساتی روبه‌رو شوند — احساساتی که معمولاً در مردان فیلم‌های هالیوود به این شکل نمایش داده نمی‌شود. در این ماجرای جان فورد نوعی انسان‌گرایی غالب وجود دارد؛ فیلم بیش از آنکه یک داستان اکشن دریایی باشد، تحلیلی روان‌شناسانه است درباره اینکه چگونه شرایط مداوم و سمی می‌تواند ذهن حتی قوی‌ترین شخصیت‌ها را تحت تأثیر قرار دهد — و واقعیت این است که هیچ‌یک از این مردان دقیقاً آن‌قدرها هم قوی نیستند. علاوه بر این، اثر درس قابل‌توجهی دربارهٔ چیستیِ مردانگی در مواجهه با عدم‌قطعیت طولانی‌مدت ارائه می‌دهد و تقریباً عاری از هر نشانه‌ای از رمانس است — مگر آنکه «فردا»ی دوچهرهٔ میلدرد نات‌ویک در پایان را حساب کنید. این فیلم بسیار تأمل‌برانگیز است و شاید دقیقاً آن چیزی نباشد که انتظارش را داشته باشید.