فیلم The Battle of Algiers 1966

این درام در اواسط دهه ۱۹۵۰ و در زمان جنگ الجزائر، به تصویر کشیدن تلاشی است که مردم الجزائر برای رهایی از مدیریت استعماری فرانسه انجام می‌دهند. از یک سو، این مبارزه برای آزادی است و از سوی دیگر، پاسخی به شورش‌های خطرناک. آنچه این درام را متمایز می‌کند، میزان بی‌طرفی آن در روایت داستان است. فرانسوی‌ها هنوز از شکست‌های خود در امپراطوری هندوچین آسیب‌دیده‌اند...

این درام در اواسط دهه ۱۹۵۰ و در زمان جنگ الجزائر، به تصویر کشیدن تلاشی است که مردم الجزائر برای رهایی از مدیریت استعماری فرانسه انجام می‌دهند. از یک سو، این مبارزه برای آزادی است و از سوی دیگر، پاسخی به شورش‌های خطرناک. آنچه این درام را متمایز می‌کند، میزان بی‌طرفی آن در روایت داستان است. فرانسوی‌ها هنوز از شکست‌های خود در امپراطوری هندوچین آسیب‌دیده‌اند و به شدت نگرانند که بار دیگر در اینجا شکست بخورند. جمعیت محلی که از آموزش ضعیفی برخوردارند و به شدت از لحاظ تسلیحات در مضیقه‌اند، اما با مزیت تحرک و غافلگیری تلاش می‌کنند تا از همتایان شرقی خود الگو بگیرند. هیچ‌یک از دو طرف از اعمال وحشیانه پرهیز نمی‌کنند و این موضوع به طرز دل‌انگیزی در اینجا به تصویر کشیده شده است، به‌طوری‌که هر کسی که یونیفورم بر تن دارد هدفی برای شورشیان و هر کسی به‌طور کلی هدفی برای واکنش‌هاست. حس مستند-درام بودن در این اثر مشهود است، به‌طوری‌که شخصیت‌های "لا پونته" (برهیم حجاج) و "سرهنگ ماتیو" (ژان مارتن) به‌خوبی به‌عنوان واسطه‌ای برای هر دو طرف داستان عمل می‌کنند، داستانی که در آن هر دو طرف بازنده‌هایی دارد و انسانیت هر یک را تحت آزمایش قرار می‌دهد، جایی که هر گونه شرافت یا کد جنگ به سرعت کنار گذاشته می‌شود. نه‌تنها هر دو طرف در معرض قضاوت قرار دارند، بلکه سازمان ملل ناکام نیز چندان بهتر از این نمی‌آید (شاید به دلیل احتمال وتوی فرانسه؟). عکاسی و جلوه‌های بصری به‌طرز موثری مناطق جنگی عمدتاً شهری را به تصویر می‌کشند که در آن خسارات جانبی اجتناب‌ناپذیر بود و ظاهراً هر دو طرف آماده پرداخت این قیمت بودند. تاریخ این سناریو و نتایج آن واقعی است، اما گیلو پونتکورو با استفاده از خلاقیت و حساسیت قابل توجهی نشان می‌دهد که چگونه زمان‌های ناامیدکننده می‌تواند به اقدام‌های ناامیدکننده منجر شود و شاید حتی احترام کمی به‌وجود آورد. در برخی از مواقع، خشونت به‌طرزی تنگناگونه ارائه می‌شود و هرگز تماشای آسانی نیست.