فیلم The Battle of Algiers 1966

داستان در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ می‌گذرد؛ مردمی در الجزایر بیش از پیش مصمم‌اند از سلطهٔ استعماری فرانسه رهایی یابند. از یک منظر این مبارزه‌ای برای آزادی است و از منظری دیگر واکنشی به شورش‌‌های خطرناک. وجه متمایز این درام، نمایش تا حد امکان بی‌طرفانهٔ ماجراست. فرانسوی‌ها که هنوز از شکست در امپراتوری هندوشیندیش زخم‌خورده‌اند، به‌شدت تلاش می‌کنند از تجربهٔ شکست دوباره جلوگیری کنند. مردم محلی...

داستان در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ می‌گذرد؛ مردمی در الجزایر بیش از پیش مصمم‌اند از سلطهٔ استعماری فرانسه رهایی یابند. از یک منظر این مبارزه‌ای برای آزادی است و از منظری دیگر واکنشی به شورش‌‌های خطرناک. وجه متمایز این درام، نمایش تا حد امکان بی‌طرفانهٔ ماجراست. فرانسوی‌ها که هنوز از شکست در امپراتوری هندوشیندیش زخم‌خورده‌اند، به‌شدت تلاش می‌کنند از تجربهٔ شکست دوباره جلوگیری کنند. مردم محلی از نظر آموزش ضعیف و از نظر تسلیحاتی به‌هیچ‌وجه توان‌مند نیستند، اما با برتری‌های جنبشی و عنصر غافلگیری سعی دارند از همتایان شرقی‌شان الگوبرداری کنند. هیچ طرفی از رفتارهای بیرحمانه ابا ندارد؛ شورشیان هر فردی در یونیفرم را هدف می‌گیرند و پاسخ‌ها گاهی بی‌تفاوت به هویت افراد است. فیلم حالتی مستندسازانه دارد و شخصیت‌های «لا پونته» (براهیم حاج‌اج) و «سرهنگ ماتیو» (ژان مارتن) به‌خوبی نقش واسطه‌ای برای نشان‌دادن دو سوی ماجرا را ایفا می‌کنند؛ داستانی که در آن بازندگان در هر طرف دیده می‌شوند و انسانیت تک‌تک افراد وقتی هرگونه معیار شرافت یا قواعد جنگ کنار گذاشته می‌شود، به آزمون کشیده می‌شود. تنها طرفین درگیر نیستند که در معرض قضاوت‌اند؛ سازمان ملل نیز در این روایت چندان تصویر قابل‌افتخاری ندارد. تصویربرداری و جلوه‌های بصری به‌خوبی ما را در فضایی شهری و میدان جنگی قرار می‌دهند که تلفات جانی و خسارات جانبی اجتناب‌ناپذیر به‌نظر می‌رسند و گویا هر دو طرف برای پرداخت آن آماده‌اند. با اینکه زمینهٔ تاریخی و نتایج آن واقعی‌اند، جیلو پونته‌کوربو با خلاقیت و حساسیت قابل‌توجهی نشان می‌دهد که چگونه روزگار سخت به تدابیر ناگزیر و حتی گاهی احترامی تلخ منجر می‌شود. گاهی خشونت چنان خفقان‌آور نمایش داده می‌شود که تماشای فیلم آسان نیست.