فیلم Bad Blood 1986

Mauvais Sang در باطن فیلمی جنایی است، اما جنایت تنها نقش اسکلت را بازی می‌کند. آنچه گوشت تن را می‌سازد، شورِ عشق یک‌طرفه و پردازش‌های عقلانیِ آن است. لیز عاشق الکس است، الکس عاشق آنا است و آنا عاشق مارک. مارک اما از «زن آمریکایی» می‌ترسد؛ زنی که زمانی معشوق پدر الکس بوده و تهدید کرده او را خواهد کشت مگر اینکه ظرف دو هفته...

Mauvais Sang در باطن فیلمی جنایی است، اما جنایت تنها نقش اسکلت را بازی می‌کند. آنچه گوشت تن را می‌سازد، شورِ عشق یک‌طرفه و پردازش‌های عقلانیِ آن است. لیز عاشق الکس است، الکس عاشق آنا است و آنا عاشق مارک. مارک اما از «زن آمریکایی» می‌ترسد؛ زنی که زمانی معشوق پدر الکس بوده و تهدید کرده او را خواهد کشت مگر اینکه ظرف دو هفته بدهی‌های خودش و یارانش را بپردازد. در سیستم عصبی فیلم، لیبیدو معلق مانده است، چون ویروس عجیبی عاشقان نامخلص را مبتلا می‌کند — ویروسی که سراسر بدنِ اثر را درمی‌نوردد. و روی پوستِ فیلم موج گرمای غیرعادی‌ای هست که به‌خاطر نزدیکی دنباله‌دار هالی پدید آمده. این فیلمی تمام‌عیار است و همان‌طور که فرانسوی است، بازی‌ها نیز از زبان بدنِ تمام و کمال بهره می‌برند. هرچند چند لحظه اغراق‌شده هست که ممکن است به مذاق همه خوش نیاید، اما صحنه‌هایی هم هست که به‌خوبی آن‌ها را جبران می‌کنند. تماشای Mauvais Sang باعث شد خودم را خنک‌تر حس کنم—مثل کسی که در کوچه‌ای نورانی، زنجیره‌ای سیگار فرانسوی «Gauloises» کشیده و برای هیچ‌کس خاصی شعر می‌خواند. فیلم پراحساس، شیک و گاه مبهم است، اما در زیر همهٔ آن نوآرِ ملغمه‌وار، قلبی واقعی تپیده است. ژولیت بینوش با حضورِ سوزانش روی پرده می‌درخشد و ژولی دلپی با آن جذابیت خونسرد و دل‌ربا کاملاً اثرگذار است. دنیس لاوان — خدای من، او می‌رقصد. آن صحنه واقعاً برق‌آساست؛ راستش دوست دارم قانونی تصویب شود که لاوان در هر فیلمی برقصد — نه فقط در فیلم‌هایی که بازی می‌کند، بلکه در همهٔ فیلم‌ها. داستان گاهی لق می‌زند، اما حال‌وهوای فیلم بی‌نقص است.