فیلم Ghostbusters II 1989

این دنباله هم از آن آثاری بود که وقتی اکران شد، مُد شده بود که به آن حمله کنند. منتقدان می‌گفتند نمی‌تواند به اندازهٔ نسخهٔ اول باشد. خب، چه کاری می‌توانست بکند؟ نسخهٔ اول آن‌قدر بدیع و بسیار محبوب بود که هر دنباله‌ای به‌زحمت می‌توانست با آن قابل قیاس باشد. این قسمت دوم هم کاملاً قابل قبول و سرگرم‌کننده است و دیدن همهٔ شخصیت‌های اصلی دوباره...

این دنباله هم از آن آثاری بود که وقتی اکران شد، مُد شده بود که به آن حمله کنند. منتقدان می‌گفتند نمی‌تواند به اندازهٔ نسخهٔ اول باشد. خب، چه کاری می‌توانست بکند؟ نسخهٔ اول آن‌قدر بدیع و بسیار محبوب بود که هر دنباله‌ای به‌زحمت می‌توانست با آن قابل قیاس باشد. این قسمت دوم هم کاملاً قابل قبول و سرگرم‌کننده است و دیدن همهٔ شخصیت‌های اصلی دوباره خوشایند بود. فضای فیلم کمی ملایم‌تر و زبانش مناسب‌تر خانواده‌هاست، یعنی از این نظر چیزهایی دارد که نسخهٔ اول نداشت. تفاوت مهم دیگر حضور پیتر مک‌نی‌کول است که نقش «یارنوش پُها» را بازی می‌کند — شخصیتی دیوانه با لهجهٔ شرقی اروپایی که بسیار خنده‌دار است و لذت فیلم را بالا می‌برد. بقیهٔ بازیگران همان شیوهٔ بازی در نسخهٔ اول را ادامه می‌دهند، پس هنوز خنده‌های زیادی در کار است؛ تنها ضعف این است که قصه به اندازهٔ نخست پرتنش نیست. نه، این فیلم مساویِ نسخهٔ اول نیست، اما اگر نسخهٔ اول را دوست داشتید، این را هم خواهید پسندید. --- «کیو رو صدا می‌کنی؟» «شبح‌بازها ۲» را ایوان ریتمن کارگردانی کرده و بازیگرانی چون بیل موری، دن آکرُید، سیگورنی ویور، هارولد ریمیس، ریک مورانیس و ارنی هادسون در آن حضور دارند. ریمیس و آکرُید فیلمنامه را نوشتند و داستان پنج سال پس از حادثهٔ اول ادامه پیدا می‌کند؛ شبح‌بازها بعد از اینکه به‌عنوان کلاهبردار معرفی شدند از هم پاشیده‌اند و حتی مجبور به پرداخت خسارت شده‌اند، اما تهدیدی فراطبیعی در فاضلاب نیویورک شکل گرفته و آن‌ها دوباره به صحنه بازمی‌گردند. عادلانه نیست اگر از این دنباله انتظار داشته باشیم به درخشانی نسخهٔ اول باشد؛ به‌خصوص که پنج سال بین دو فیلم گذشته و دههٔ جدیدی در حال آمدن بود که دیگر جای نوستالژیِ دههٔ هشتاد را نداشت. فیلم تجاری موفقی بود، اما وقتی تب طرفداران فروکش کرد، بازخوردها از طرف علاقه‌مندان و منتقدان مخلوط بود. قابل‌درک است؛ همه‌چیز در این دنباله کمی خسته به‌نظر می‌رسد. شخصیت‌ها بی‌حوصله‌اند و آن ضرب‌آهنگ سریع کمدی که قبلاً بود کمتر دیده می‌شود، به‌ویژه بیل موری که این‌جا کمتر به‌کار گرفته شده و وِنکمنِ او، بهترین بخش فیلم اول، به یک مرد عادی تقلیل یافته — کاری نادرست، چون بخش‌های پرانرژی‌تر بر دوش آکرُید و دیگران افتاده که هرچند حرفه‌ای‌اند، اما طنز و ژست‌های موری را ندارند. داستان هم ضعیف است: حکایتی از یک مستبد قرن هفدهمی و ظهور ارواح رهاشده. خوشبختانه جلوه‌های ویژه در همان سطحِ چسبناک و قابل‌قبول قسمت اول هستند و چند شوخی حساب‌شده هم هست که برای طرفداران ملموس‌اند. اما تکرارِ ایده‌ها سنگینی می‌کند و به‌نظر می‌رسد ریمیس و آکرُید درک نکرده‌اند چیزهایی که در ۱۹۸۴ جواب می‌داد لزوماً برای تماشاگری که حالا بزرگ‌تر و آگاه‌تر شده، به همان شکل کارایی ندارد. حس غالب هم این است که فیلم بیشتر گردهمایی بازیگران برای کسب درآمد آسان است تا جذب مخاطب تازه. ورود پیتر مک‌نی‌کول به‌عنوان یارنوش پها خوشایند است و حضور بیشتر «اسلیمِر» هم بد نیست، اما آن جادوی نخستین فیلم رفته و «شبح‌بازها ۲» سطحی و تا حدی تهدیدکننده در به‌خاک‌کشیدن عشق ما به فیلم اول به‌نظر می‌رسد. امتیاز: 4/10 --- «اون‌ها برگشتن!» من این فیلم را بلافاصله بعد از نسخهٔ اول دیدم. به‌نظر من به همان خوبی فیلم نخست بود. ازش لذت بردم. --- نمی‌توانم بگویم نسخهٔ اول را واقعاً دوست داشتم و این دنباله نظر مرا تغییر داد. واضح بود که این فیلم صرفاً برای بهره‌برداری از موفقیت عظیم ساخته شده و کسی زحمت توسعهٔ شخصیت‌ها یا ساختن داستانی جدی را به خود نداده. عملاً تنها چیزی که اضافه می‌کند یک نوزاد بامزه است و عوض شدن آدم‌بَدها — این‌بار با ویگو، یک کارپاتیایی کمی نمایشی (با بازی ویلهلم فون هومبورگ) که چهار نفر ما باید او را شکست دهند تا دنیا را از نابودی نجات دهند (و صدای ضعیفِ موسیقی متن را). جلوه‌های بصری قابل قبول‌اند، اما بقیهٔ فیلم بازتکراری و بی‌رمق است؛ شوخی‌ها و موقعیت‌ها پیش‌بینی‌شده، slapstick و خسته‌کننده‌اند. سیگورنی ویور گه‌گاه ظاهر می‌شود اما شخصیت «دانا» چیز زیادی برای ارائه ندارد و راستش از یکنواختی فیلم حسابی حوصله‌ام سر رفت. خنده‌دارترین لحظات زیر تیتراژ است، اما من کمدی را کمی با ظرافت‌تر دوست دارم. ارزش وقت گذاشتن ندارد. --- «شبح‌بازها ۲» موفق می‌شود روح (اگر اجازه بدهید بازیِ کلمات کنم) نسخهٔ اول را بازآفرینی کند و تماشای آن در تمام مدت جذاب و سرگرم‌کننده است، مخصوصاً برای یک دنباله که معمولاً انگیزهٔ اصلی‌اش کسب پول است. شاید اینجا هم همین‌طور باشد، اما دست‌کم هارولد ریمیس و دن آکرُید تلاش کرده‌اند کلیشه‌ها را تجدید کنند تا چیزهای تازه‌تری ارائه شود که باعث شد فیلم قبلی در ۱۹۸۴ آن‌قدر سرگرم‌کننده و محبوب شود. جمعیت همچنان در پیاده‌روهای نیویورک برای تشویق قهرمانان عجیب‌وغریب ما جمع می‌شوند و ایده‌های فریبنده و پردامنه‌ای وجود دارد که کل این پروژهٔ دیوانه‌وار را زنده نگه می‌دارد، اما هیچ‌یک واقعاً نمی‌تواند با تماشای ابلهانهٔ آدم‌مارشمالوی «مستر استِی-پَفت» که در شهر می‌پلَزد در فیلم اول رقابت کند.