فیلم Bottoms 2023

نمی‌خواهم اعتراف کنم، اما با تریلر پرهیجان و خنده‌دار این فیلم فریب خوردم و از آنچه دیدم به‌شدت ناامید شدم. این فیلم واقعاً افتضاح است و نمی‌فهمم تماشاگران چگونه آن را خنده‌دار می‌دانند. وقتی دو دانش‌آموز هم‌جنسگرای دبیرستانی (ریچل سِنات و آیو ادِبِیری) باشگاه مبارزه‌ای راه می‌اندازند — که به‌طور مبهم «برنامه دفاع شخصی» نامیده می‌شود — تا مخفیانه با هم‌کلاسی‌های تشیردارشان رابطه برقرار کنند...

نمی‌خواهم اعتراف کنم، اما با تریلر پرهیجان و خنده‌دار این فیلم فریب خوردم و از آنچه دیدم به‌شدت ناامید شدم. این فیلم واقعاً افتضاح است و نمی‌فهمم تماشاگران چگونه آن را خنده‌دار می‌دانند. وقتی دو دانش‌آموز هم‌جنسگرای دبیرستانی (ریچل سِنات و آیو ادِبِیری) باشگاه مبارزه‌ای راه می‌اندازند — که به‌طور مبهم «برنامه دفاع شخصی» نامیده می‌شود — تا مخفیانه با هم‌کلاسی‌های تشیردارشان رابطه برقرار کنند (خط داستانی‌ای که خودش هم تا حدی شائبه‌برانگیز است)، وارد روایتی سرگردان و کم‌معنی می‌شوند که گویا توسط گروهی گیج و دودزده ساخته شده است که به هر چیزی می‌خندند. فیلم از همان ابتدا بیش از حد تلاش می‌کند و خیلی سریع سقوط می‌کند. بخش‌هایی از فیلم از نظر سلیقه‌ای سؤال‌برانگیزند؛ نماهایی که خشونت فیزیکی بی‌محابا علیه زنان و دیگر شکل‌های خشونت مورد قبول را نشان می‌دهد—این‌ها چگونه قرار است خنده‌دار باشند؟ برخی تماشاگران و منتقدان «باتمز» را کمدی‌ای توصیف کرده‌اند که برای خنده هر کاری می‌کند، اما من تلاش‌های زننده‌اش برای طنز را نهایتاً آزاردهنده یافتم. علاوه بر این، تلاش‌های ضعیف فیلم برای انتقال پیام توانمندسازی زنان با سازوکارهای داستانی غلطش کاملاً خنثی می‌شود. از نکات مثبت، بازی‌های مکملی قابل‌قبول در فیلم هست (به‌ویژه پانکی جانسون، دگمارا دومینچیک و مارشون لینچ)، اما متأسفانه این اثر پس‌رفت بزرگی برای کارگردان اما سلگمن و نویسنده-بازیگر ریچل سِنات است که پیش‌تر در همکاری درخشان‌شان «شیوا، بیبی» (2020) عملکردی برجسته داشتند. انتخاب سِنات، که تقریباً 28 ساله است، برای نقش یک شخصیت 18‌ساله هم کمی خنده‌دار به نظر می‌رسد. برای تهیه‌کننده‌ای مثل الیزابت بنکس که اوایل امسال با «خرس کوکائین» موفق شد، این فیلم یک برگشت ناامیدکننده است. پس از تماشای این فاجعه، لحظه‌ای گمان کردم شاید دارم پیر می‌شوم و حس شوخ‌طبعی‌ام را از دست می‌دهم، اما بعد از فکر کردن متوجه شدم چنین نیست؛ ممکن است سلیقه سینمایی‌ام تغییر کرده باشد، اما اگر چنین باشد، نسبت به مسیری که این سلیقه‌ها در پیش گرفته‌اند نگرانم. «پی‌جی» (ریچل سِنات) و دوست صمیمی‌اش «جوزی» (آیو ادِبِیری) سال جدید مدرسه را با این اطمینان آغاز می‌کنند که قرار نیست رابطه جنسی‌ای داشته باشند! مشکل تنها همجنس‌گرایی‌شان نیست؛ آن‌ها «زشت» و «بی‌استعداد» هم توصیف می‌شوند — ترکیبی سمی که قرار است آن‌ها را به منابعی مثل Pornhub وابسته نگه دارد. در همین حال، پسر محبوب و گذشته‌دار مدرسه «جف» (نیکلاس گالیتزین) با دوست‌دخترش «ایزابل» (هاوانا رز لیو) جر و بحث می‌کند؛ ایزابل مقابل دختران در ماشین پناه می‌گیرد و یک تصادف کوچک این مرد مردسالار را به هم می‌ریزد و او را به موجودی لرزان بدل می‌کند. این ماجرا الهام‌بخش این دو دوست می‌شود تا باشگاهی در مدرسه راه بیندازند که ظاهراً به دختران دفاع شخصی می‌آموزد و در عین حال شاید سرگرمی‌ای هم فراهم کند. آنچه که بعداً رخ می‌دهد برایم بسیار کودکانه بود. شاید قرار بوده طنزکنایه‌ای باشد، اما اینکه مدرسه‌ای اجازه دهد دانش‌آموزان زیر نظارت معلم در سالن ورزشی یکدیگر را بزنند، محال و مضحک به نظر می‌رسد. شخصیت‌پردازی‌ها تا حد امکان سطحی‌اند و نویسندگان باید دریابند به‌کار بردن فحش‌های متعدد هرگز فیلمی را خنده‌دار نمی‌کند. هر چه فیلم جلوتر می‌رود، بیشتر شرم‌آور می‌شود تا اینکه به پایانی برسد که انگار از نسخه‌ای از یک سریال دهه‌ها قبل کنار گذاشته شده است. می‌دانم که من مخاطب هدف نیستم، اما به هر حال این فیلم ساختاری ضعیف، بازی‌هایی اغراق‌شده و تقویت بی‌رحمانه کلیشه‌های مدرسه آمریکایی را نشان می‌دهد و هیچ‌یک از شخصیت‌ها درخشان نیستند. «باتمز» تلاش می‌کند نسخه‌ای کوییر و فمینیستی از کمدی دبیرستانی ارائه دهد، اما آنچه تحویل می‌دهد یک فکاهی آشفته و بدجنبه است که شوک را به جای محتوا می‌نشاند. همچنین نویسنده بابت گنجاندن صحنه‌های جنسی در فیلمی درباره دبیرستان قابل‌سرزنش است. خلاصه اینکه بهتر است هر فیلم دیگری را تماشا کنید.