فیلم Hush 2016

فکر می‌کنم فیلم به‌خوبی ساخته شده بود، به‌ویژه ابتدای آن، و تأکید هوشمندانه‌ای روی صدا داشت. شاید بهترین فیلمنامه نبود ولی به‌عنوان یک فیلم ترسناک ساده و سرگرم‌کننده، وظیفه‌اش را انجام داد. در بخش‌هایی حسابی آزاردهنده بود، اما به نظرم همین مقصود سازندگان هم بوده. هیچ جایزه‌ای بابت بازی یا فیلمنامه از آن نصیبِ سازندگان نمی‌شود، ولی سرگرم‌کننده است و در برابر بسیاری از وحشت‌های...

فکر می‌کنم فیلم به‌خوبی ساخته شده بود، به‌ویژه ابتدای آن، و تأکید هوشمندانه‌ای روی صدا داشت. شاید بهترین فیلمنامه نبود ولی به‌عنوان یک فیلم ترسناک ساده و سرگرم‌کننده، وظیفه‌اش را انجام داد. در بخش‌هایی حسابی آزاردهنده بود، اما به نظرم همین مقصود سازندگان هم بوده. هیچ جایزه‌ای بابت بازی یا فیلمنامه از آن نصیبِ سازندگان نمی‌شود، ولی سرگرم‌کننده است و در برابر بسیاری از وحشت‌های مدرن و کسل‌کننده قد علم می‌کند. این فیلم مرا به یاد "Don't Breathe" انداخت که آن هم از قواعد معمول ترسناک‌های امروزی استفاده کرد و آنها را به شیوه‌ای متفاوت به چالش کشید، مخصوصاً از آن جهت که شخصیت‌ها باید با از دست دادن یکی از حواسِ مهم‌شان کنار می‌آمدند. برای یک تریلر، انتخاب بسیار مناسبی است. داستان با یک رمان‌نویس شروع می‌شود؛ زنی تنها که در کودکی بر اثر مننژیت، شنوایی و قدرت گفتار خود را از دست داده و از خانواده — پدر، مادر و خواهر — جدا شده تا در خانه‌ای دورافتاده زندگی کند. تنها همسایه‌اش یک زوج‌اند و او با نامزدش هم مدتی صحبت نکرده است. یک شب یک نفوذگر وارد می‌شود؛ وقتی متوجه می‌شود تنها نیست، ماجرا به بازی موش و گربه‌ای برای بقا تبدیل می‌شود — از اینجا بقیه‌اش را تماشاگر باید ببیند تا چیزی لو داده نشود. مدت‌ها بود فیلمی مثل این که فرار از ارواح مرسوم باشد ندیده بودم. بعضی قسمت‌ها می‌توانست بهتر باشد، اما شکایتی نیست؛ فیلم خوبی بود. بازی‌های قابل‌توجه: جان گالاگر جونیور (John Gallagher Jr.) و کیت سیگل (Kate Siegel). امتیاز من: 8/10. بازیِ درون و بیرون، یک بازی موش و گربه است! فیلم با بازی محدود و یک اتفاق در یک شب سروکار دارد. فیلم در سه هفته فیلم‌برداری شده؛ دیالوگ‌ها کم و کنش‌ها زیاد است. از نظر اجرا و فضاسازی رکورد خوبی از خود نشان می‌دهد، اما فراتر از بازی‌ها و لوکیشن چیز خاصی ارائه نمی‌دهد؛ همان کلیشهٔ ورود به خانه غریبه با چند نقصِ تکراری. اگر صرفاً دنبال سرگرمی هستید، جواب می‌دهد، اما نباید توقع بیشتری داشته باشید، چون در غیر این صورت ممکن است ناامید شوید. من هم از آن لذت بردم، اما در دادن نمره باید صادق باشم. مِدی، یک نویسنده که در کودکی شنوایی و گفتارش را از دست داده، در منطقه‌ای منزوی زندگی می‌کند. یک روز ناگهان مردی نقاب‌پوش که همسایه‌اش را کشته، حالا به‌دنبال اوست و بازی موش و گربه آغاز می‌شود: او خودش را قفل می‌کند و غریبه تلاش می‌کند وارد شود. با گذشت ساعت‌ها پیچ‌وتاب‌های زیادی رخ می‌دهد. سادگیِ فیلم نقطه‌قوت است؛ سازندگان تلاش زیادی نکرده‌اند تا فیلم را بزرگ‌تر جلوه دهند. معمولاً در چنین تریلرهایی بیننده را با صداهای ناگهانی و بلند می‌ترسانند؛ این فیلم هم آن صداها را دارد اما کمینه‌سازی شده‌اند. همه چیز حولِ کیت سیگل می‌چرخد؛ برای من بهترین فیلم اوست. کارگردانی خوب از یکی از سازندگان جدید ژانر وحشت. این فیلم در واقع یک فیلم وحشت محض نیست، بلکه یک تریلر/ترس است؛ زمان کوتاه و ارزش یک بار دیدن را دارد. امتیاز: 6/10. فیلمی جمع‌وجور و قابل‌اطمینان برای یک تریلر تعلیق‌محور است؛ ریتمِ فیلم مناسب است و با 82 دقیقه زمان برای تماشای جمعه‌شب عالی است. این فیلم حالتی قدیمی‌تر دارد؛ صرفاً یک روانیِ قاتل است که وحشتِ خونینی را بر قربانیانش تحمیل می‌کند. امتیاز: 3.75/5. 71/100. یک رمان‌نویس که در کودکی شنوایی و گفتار خود را از دست داده و در خانه‌ای منزوی در جنگل زندگی می‌کند، بی‌دلیل توسط یک روانی تعقیب می‌شود. مایک فلانگان (همراه با همسرش، کیت سیگل که فیلمنامه‌نویس مشترک و بازیگر اصلی است) بار دیگر داستانی ساده را به یک بازی شدید و بی‌رحمانهٔ موش و گربه تبدیل می‌کند که در طول 81 دقیقه هرگز کهنه نمی‌شود. در ابتدا، تحت فشار شرایط، او ناگزیر می‌پذیرد که باید کشته شود یا بکشد، ولی این پذیرش هرگز مصنوعی، شتاب‌زده یا کلیشه‌ای نیست. سرگرمیی دندان‌گیر و نفس‌گیر.