فیلم Empire of Light 2022

"امپراتوری نور" به بهترین شکل به عنوان یک نامه‌ی عاشقانه به هنر فیلم‌سازی و تجربه تئاتر عمل می‌کند. بازی‌های درخشان و چشم‌نواز، و موسیقی آن به عنوان نقطه قوت تکنیکی فیلم به شدت احساسی است. با این حال، از نظر روایت داستان چندان جذاب نیست، زیرا فیلمنامه‌ی اول سام مندس عمق کافی در مهم‌ترین مضامین را ندارد. این فیلم یک ادای احترام زیبا به جادوی سینماست...

"امپراتوری نور" به بهترین شکل به عنوان یک نامه‌ی عاشقانه به هنر فیلم‌سازی و تجربه تئاتر عمل می‌کند. بازی‌های درخشان و چشم‌نواز، و موسیقی آن به عنوان نقطه قوت تکنیکی فیلم به شدت احساسی است. با این حال، از نظر روایت داستان چندان جذاب نیست، زیرا فیلمنامه‌ی اول سام مندس عمق کافی در مهم‌ترین مضامین را ندارد. این فیلم یک ادای احترام زیبا به جادوی سینماست که سینما دوستان از آن لذت خواهند برد، اما برای تماشاگرانی که کمتر به هنر هفتم علاقه دارند، ممکن است سخت باشد که واقعاً به آن اهمیت دهند. "هیلاری" (با بازی اولیویا کولمن) رئیس شیفت یک سینمای قدیمی و باشکوه است که زندگی روتینی دارد و عمدتاً روزهایش را به‌طور معمول سپری می‌کند. وقتی "استیون" (با بازی قوی و جذاب مایکل وارد) به آنجا می‌آید، او را به گشت و گذاری در ساختمان می‌برد و به طبقات بالایی که حالا غیرقابل استفاده هستند، می‌رسند و یک کبوتر زخمی را پیدا می‌کنند. آن‌ها همچنین چیز دیگری کشف می‌کنند و به زودی رابطه‌ای پنهانی برقرار می‌کنند. اما مشکل اینجاست که او همزمان با رئیسش "الیس" (کالین فرث) نیز رابطه دارد و نگه‌داشتن رازها در میان تیم کوچک‌اش کار آسانی نیست! اما اوضاع زمانی به اوج می‌رسد که عده‌ای از اراذل فاشیست در خیابان محلی به تفتیش می‌پردازند و جوان را از پشت درهای قفل شده می‌بینند. به زودی او به بیمارستان می‌رود و همه باید روابط و اولویت‌های خود را دوباره ارزیابی کنند و در این لحظه "هیلاری" کمی از مسیر خارج می‌شود. سال‌ها کینه و ناامیدی، همراه با کمی مشروبات، به اوج خود می‌رسد، درست در زمانی که دوست جوانش نیز به برخی از نتایج آینده‌اش می‌رسد! توبی جونز در نقش پروژکتور بسیار خوب عمل می‌کند و شدت داستان‌های شخصی را با نگاهی نوستالژیک به گذشته‌ای که در آن حتی در دهه ۱۹۸۰ فیلم‌ها از روی چند پروژکتور همزمان پخش می‌شدند، کاهش می‌دهد. مضامینی مانند نژادپرستی، تحمل، سن‌پرستی و جهل همواره در سطح وجود دارند و در واقع این فیلم یک درام با ظرافت است که از سینما - خود به عنوان واسطه‌ای برای جنبه‌های مختلف زندگی و رفتار انسانی - به عنوان کانونی برای نگاهی گذرا به دو زندگی که مدتی با هم تداخل دارند، استفاده می‌کند. این فیلم احساسی دارد، اما برای من بیشتر به روزهای قدیم سینما مربوط می‌شود؛ در غیر این صورت، این یک نگاه پیچیده و تأمل‌برانگیز به زندگی در بریتانیا تحت رهبری خانم تاچر است، زمانی که او هنوز فرصتی برای شکل‌دهی به آن نداشت...