فیلم Antlers 2021

«آنتلرز» فیلمی ترسناک با فیلم‌برداری هوشمندانه و محوریت شخصیت‌هاست؛ دارای جَمپ‌اسکِیرهای مؤثر و روایتی جذاب که در نهایت نتوانسته به تمام پتانسیل خود برسد. با کمک تهیه‌کنندگان باتجربه، اسکات کوپر فضاسازی غنی‌ای خلق کرده و موجودی جالب ارائه می‌دهد که با بودجه کم، افکت‌های عینی را با حداقل CGI به‌خوبی ترکیب می‌کند. فیلم‌برداری چشم‌نواز است و کری راسل خط داستانیِ حول گذشتهٔ آسیب‌زای خود را...

«آنتلرز» فیلمی ترسناک با فیلم‌برداری هوشمندانه و محوریت شخصیت‌هاست؛ دارای جَمپ‌اسکِیرهای مؤثر و روایتی جذاب که در نهایت نتوانسته به تمام پتانسیل خود برسد. با کمک تهیه‌کنندگان باتجربه، اسکات کوپر فضاسازی غنی‌ای خلق کرده و موجودی جالب ارائه می‌دهد که با بودجه کم، افکت‌های عینی را با حداقل CGI به‌خوبی ترکیب می‌کند. فیلم‌برداری چشم‌نواز است و کری راسل خط داستانیِ حول گذشتهٔ آسیب‌زای خود را پیش می‌برد، ولی این بخش بیش‌ازحد ناتمام می‌ماند. پیرنگ اصلی شامل نقاط داستانی کلیشه‌ای‌تر و پایانی نسبتاً ناامیدکننده اما از نظر بصری رضایت‌بخش است. در مجموع تماشای آن دلپذیر است، اما احتمالاً دوباره سراغش نمی‌روم. امتیاز: B- نیم ساعت اول فیلم چندان بد نیست. چند مرد که در یک معدن قدیمی کار می‌کنند صداهای مشکوکی می‌شنوند؛ بعد وارد مدرسه‌ای می‌شویم و پسربچه‌ای به‌نام «لوکاس» (جرمی تی. توماس) را می‌بینیم که حواس‌پرت و کمی ژولیده است. تنها وقتی معلمش «جولیا» (کری راسل) پیگیر می‌شود، متوجه می‌شویم آنچه از معدن بیرون آمده خیلی خون‌خوارتر از چیزی است که وارد آن شده بود. متأسفانه بقیهٔ فیلم خیلی زود به روال تکراری می‌افتد و پایان—اگرچه تا حدی خوب ساخته شده—بیش‌ازحد قابل پیش‌بینی، کوتاه و کم‌جان است. موجود فیلم به‌شدت مورد استفاده قرار نگرفته و بسیاری از چیزها به تخیل تماشاگر واگذار شده که تا حدی جواب می‌دهد؛ اما طرفداران ژانر احتمالاً تصاویر خونین‌تری در ذهن دارند تا آنچه اینجا نشان داده می‌شود. فیلم افتضاح نیست؛ ریتم نسبتاً خوبی دارد و «لوکاس» جوان فیلم را خوب تحمل می‌کند، اما متأسفانه برای ما یا خود هیولا چیز زیادی برای چنگ زدن باقی نمی‌گذارد. داستان خوب و بازیگران خوب؛ فیلمی لذت‌بخش. «آنتلرز» از ابتدا لحن درستی را حفظ می‌کند و اثری نسبتاً دلهره‌آور ارائه می‌دهد. کری راسل، جسی پلمونس و نوجوان جرمی تی. توماس همگی بازی‌های محکمی دارند و تماشای این سه‌گانه جذاب است—اگرچه هر کدام می‌توانستند عمق بیشتری پیدا کنند. جنبه‌های وحشت به‌خوبی کار شده‌اند؛ با دخالت گیلرمو دل تورو پشت‌صحنه و تیم اسکات کوپر، انتظار می‌رفت چنین باشد. من فیلم‌هایی را دوست دارم که مکان‌ها را زنده نشان می‌دهند و این فیلم در این مورد موفق است؛ فضا حس زندگی و زبری دارد. مثل معمول در این ژانر، پایان فیلم طوری است که می‌توان دنباله‌ای برایش ساخت—من استقبال می‌کنم، هرچند احساس می‌کنم شاید بهتر باشد به‌صورت مستقل باقی بماند. «آنتلرز» ناامیدی بزرگی بود. بازی‌ها بی‌جان‌اند؛ کری راسل قابل قبول است، اما جسی پلمونس صرفاً نقش را اجرا می‌کند و عملکرد ضعیفی ارائه داده. برای یک فیلم ترسناک، این اثر واقعاً ترسناک نیست. در خلال تبدیل‌ها طراحی‌های جالبی دیده می‌شود، ولی هیولا به‌خاطر استفادهٔ گسترده از CGI ضعیف از کار درآمده. برای فیلمی با ردهٔ سنی R، مقدار زیادی خون و خشونت نشان داده نشده؛ بسیاری از صحنه‌های قتل یا قطع شده‌اند یا بیرون از قاب رخ می‌دهند. این رویکرد زمانی جواب می‌دهد که تنش ساخته شده باشد، اما اینجا تنش کافی وجود ندارد و نتیجه هم ناامیدکننده است. داستان کلیشه‌ای و بسیار قابل پیش‌بینی است و برخی تصمیم‌های شخصیت‌ها صرفاً برای پیش‌برد داستان ابلهانه‌اند. مجموع این مشکلات به‌علاوهٔ ریتم نامناسب، تماشای فیلم را دشوار می‌کند. امتیاز: 38% حکم: ضعیف کلیشه‌ای و اصلاً ترسناک نیست ــ در حالی که من زود می‌ترسم! در هر لحظه قابل پیش‌بینی است. از قبل (با توجه به امتیازش) انتظار زیادی نداشتم و همان مقدار هم دریافت کردم.