فیلم Transformers: Rise of the Beasts 2023

ترنسفورمرها بهترین فیلم این فرنچایز است! این فیلم همه آنچه با «بامبلبی» جواب داد را گرفت. آنتونی راموس و دومینیک فیشبک بازی‌های بسیار خوبی دارند و پیت دیویدسون در نقش میراژ نمایش را دزدید؛ اما ستاره واقعی، بی‌اغراق، موسیقی متن فوق‌العاده دههٔ ۹۰ است. خوشحالم که می‌گویم «ترنسفورمرها» فیلمی بسیار سرگرم‌کننده است و جلوه‌های بصری‌اش هم خوب از کار درآمده. وقتی برای اولین بار این فیلم...

ترنسفورمرها بهترین فیلم این فرنچایز است! این فیلم همه آنچه با «بامبلبی» جواب داد را گرفت. آنتونی راموس و دومینیک فیشبک بازی‌های بسیار خوبی دارند و پیت دیویدسون در نقش میراژ نمایش را دزدید؛ اما ستاره واقعی، بی‌اغراق، موسیقی متن فوق‌العاده دههٔ ۹۰ است. خوشحالم که می‌گویم «ترنسفورمرها» فیلمی بسیار سرگرم‌کننده است و جلوه‌های بصری‌اش هم خوب از کار درآمده. وقتی برای اولین بار این فیلم را دیدم، بسیاری از تماشاگران دست زدند و حسابی خندیدند. در جمع‌بندی، این فیلم آغاز چیزی بسیار بزرگ‌تر است. ۹.۵/۱۰ آخرین قسمت از سری محبوب و طولانی «ترنسفورمرها» با عنوان «ترنسفورمرها: ظهور هیولاها» منتشر شده است. با الهام از فیلم اخیر «بامبلبی»، فیلم نه تنها نقش پیش‌داستان را ایفا می‌کند، بلکه به‌عنوان سکویی برای معرفی مجموعه‌ای از روایت‌ها که به فیلم‌های اصلی منتهی می‌شوند، عمل می‌کند. آگاه می‌شویم که یک نیروی شیطانی که می‌تواند سیاره‌ها را نابود کند، مصمم است کلیدی را به‌دست آورد که به او اجازه می‌دهد به هر نقطه‌ای در جهان سفر کند و ویرانی‌اش را ادامه دهد. مکسیمال‌ها که فرم حیوانی دارند، موفق می‌شوند با کلید فرار کنند و آن را روی زمین پنهان کنند و به‌عنوان نگهبانان در خفا باقی بمانند. ماجرا به سال ۱۹۹۴ می‌پرد و نواه دیاز (آنتونی راموس) پس از خدمت در ارتش به دنبال کاری است تا از مادر و برادر بیمار خود حمایت کند. با اینکه نواه در الکترونیک مهارت دارد، به‌خاطر نداشتن روحیهٔ تیمی از فرصت‌های شغلی محروم شده و به‌خاطر هزینه‌های درمان برادرش حتی به فکر انجام کارهای خلاف می‌افتد. در لحظه‌ای از ناامیدی، نواه تلاش می‌کند پورشه‌ای را بدزدد اما جلو خودش را می‌گیرد چون خلاف با وجدانش مغایرت دارد. نواه نمی‌داند که آن خودرو در واقع اتوباتِ میراژ (پیت دیویدسون) است، که خیلی زود از او می‌خواهد در پیدا کردن کلیدی که تازه شناسایی کرده‌اند کمک کند. اوتیموس پرایم (پیتر کالن) با این تصمیم موافق نیست و معتقد است بشر فقط از منافع خودش پیروی می‌کند و مجبورند کلید را پیدا کنند تا بتوانند به سایبرتِران جنگ‌زده برگردند. متوجه می‌شویم که النا (دومینیک فیشبک)، یک کارآموز کم‌توجه در موزه، به‌طور ناخواسته کلید را فعال کرده و با این کار، اسکورج (پیتر دینکلج) و هم‌پیمانانش را به محل آن هدایت کرده‌اند؛ اسکورج حاضر است برای به‌دست آوردن کلید و خدمت به اربابش هر کسی را که سر راهش باشد نابود کند. نواه و النا به‌زودی با متحدان غیرمنتظره‌شان همراه می‌شوند تا مانع از به‌دست افتادن هر دو بخش کلید شوند و در این میان متحدانی غیرمترقبه از گونهٔ مکسیمال‌ها پیدا می‌کنند. آنچه دنبال می‌شود، فیلمی پرهیجان و ماجراجویانه است که به‌طرز هوشمندانه‌ای طنز، اکشن، جلوه‌های بصری خیره‌کننده و داستانی با بخشی از حال‌وهوای ایندیانا جونز و ترنسفورمرها را ترکیب می‌کند و میزان انسانیتِ غافلگیرکننده‌ای دارد. به‌راحتی ممکن بود بازیگران انسانی زیر سایهٔ موجودات عظیم و بصری‌محوری که مدام در صحنه‌ها تغییر شکل می‌دهند و می‌جنگند گم شوند؛ اما کارگردان استیون کیپل جونیور از بازیگران جوانش به‌خوبی استفاده کرده که هر دو پتانسیل ستاره شدن دارند و به فیلم وجه انسانی می‌دهند که آن را بیش از یک نمایش صرف FX می‌کند. فیلم همچنین موسیقی متنِ مرتبط با دورانِ فیلم را به‌خوبی اجرا کرده و صحنه‌ای نزدیک پایان، امکانات هیجان‌انگیزی را برای آینده فراهم می‌کند. «ترنسفورمرها: ظهور هیولاها» یک ماجراجویی اکشن تابستانی بسیار لذت‌بخش و از جمله فیلم‌های قابل‌قبول‌تر این فرنچایز است که طرفداران را راضی می‌کند و برای اولین بار در مدت‌ها باعث شده مشتاقِ قسمت‌های بعدی باشم. ۴ از ۵ ستاره «ترنسفورمرها: ظهور هیولاها» ورودی بی‌هدف و بی‌معنایی در فرنچایز لایو-اکشن ترنسفورمرهاست. شخصیت‌های دوران «جنگ‌های هیولا» قابل‌فراموشی‌اند، شوخی‌ها بسیار مصنوعی و بد هستند، اوپتیموس پرایم رفتاری زشت دارد، و اکشن فیلم اغلب ضعیف است. اگر پیش از این از فرنچایز خسته شده بودید، این فیلم شما را کاملاً کسل و بی‌حال خواهد کرد. می‌توانم بگویم این فیلم موردعلاقه‌ام در مجموعهٔ «ترنسفورمرها»ست. البته این تعریف زیاد هم چیزی نمی‌گوید چون بیشتر فیلم‌ها کیفیت پایینی دارند، اما همین شباهت‌های بی‌شرمانه‌اش باعث شده برای من سرگرم‌کننده‌تر باشد. داستان از مبارزهٔ «اُپتیموس پرایمال» (ملک میمون‌ها) با «یونیکرن» آغاز می‌شود برای دستیابی به کلیدی که درها بین دنیاها را باز می‌کند و به شرور اجازه می‌دهد عملاً آن دنیاها را بخورد و عبور کند. پایان آن مبارزه با مصالحه‌ای حل می‌شود و صده‌ها سال جلو می‌افتیم و نواهِ نیویورکی (آنتونی راموس) قصه‌دار می‌شود؛ برادر کوچکش، کریس، بسیار بیمار است و آن‌ها توان پرداخت هزینه‌های درمان را ندارند. نواه به جرم گرایش پیدا می‌کند و در آنجا با اتوبات‌هایی مواجه می‌شود که متوجه می‌شوند النا، پژوهشگری در موزه، کلید گمشده را دوباره کشف کرده است. آن‌ها باید قبل از افتادن کلید به دست افراد شرور آن را بدست آورند. به‌زودی دو انسان بی‌تجربه و ربات‌هایشان وارد نبردی بزرگ می‌شوند که موزه تقریباً ویران می‌شود و سپس به پرو می‌روند و تراس‌های زیبای اینکا هم در معرض نابودی قرار می‌گیرد. تا اینجای کار احساس می‌کنم از قسمت‌هایی از «استارگیت»، «کینگ کونگ»، «جام آتش»، «روز استقلال»، «استار ترک» (نسخهٔ جی‌جی ابرامز) و تمام چهار فیلم «ایندیانا جونز» عبور کرده‌ایم — که در فیلمنامه هم به آن‌ها اشاره می‌شود — و عقاب زره‌پوش «ایرازور» من را به یاد نسخه‌ای پُرپُشت‌تر از «بووْبو» در «نبرد تایتان‌ها» انداخت. جلوه‌های بصری عالی‌اند و تا حد زیادی اکشن فراوانی دارد، اما هر چه به پایان کاملاً قابل‌پیش‌بینی نزدیک‌تر می‌شویم، ریتم کند می‌شود و احساساتِ شعارزده چند بار فیلم را متوقف می‌کند. خطر واقعاً حس نمی‌شود و با توجه به اینکه «اُپتیموس پرایم» — شاید بهتر باشد او را «ناامید پرایم» نامید چون در مبارزه چندان کارآمد نیست — در پایان گفتار بزرگش را می‌گوید، مطمئنم برای نواه جوان ما اتفاقات بیشتری در راه است. تماشای روی پردهٔ بزرگ واجب است — تماشای خانگی ممکن است کسل‌کننده و تکراری به‌نظر برسد. شاید هم کمک کند بعضی اسباب‌بازی‌ها بفروشند؟ فقط شگفت‌انگیز؛ اتوبات‌ها فوق‌العاده‌اند و فیلم پر از اکشن است. «ترنسفورمرها: ظهور هیولاها» فرنچایز را از آن آشفتگی مضحک نجات می‌دهد و شروعی سرگرم‌کننده و امیدوارکننده به آن می‌بخشد. این فیلم تا حدی شادی و جذابیت «بامبلبی» و فیلم‌های ابتدایی ترنسفورمرها را بازمی‌گیرد و آن را با زیبایی‌شناسی و نوستالژی کارتونِ دههٔ ۸۰ آمیخته می‌کند. «ظهور هیولاها» قهرمانان انسانی قابل‌قبولی معرفی می‌کند که عصبی‌کننده نیستند و در عین حال تمرکز را روی درگیری ربات‌ها حفظ می‌کند. بازیگران صداگذاری عالی‌اند؛ پیتر کالن در نقش اوپتیموس پرایم همیشه بهترین است. صدای پیتر دینکلج در نقش اسکورج هم ترسناک و مؤثر است. ران پرلمن، میشل یو، پیت دیویدسون و کریستو فرناندز بازی‌های محکمی ارائه می‌دهند که به شخصیت‌هایشان کمی شوخ‌طبعی و گاهی احساس می‌بخشد. «ظهور هیولاها» فرنچایز را از سبک اغراق‌شده و مسخرهٔ فیلم‌های با بازی مارک والبرگ برمی‌گرداند اما همچنان می‌داند مخاطب اصلی‌اش کودکان و والدینی هستند که با کارتون بزرگ شده‌اند. شدت و ریتم دو پردهٔ اول عالی است! پردهٔ نهایی کمی احساساتی و کلیشه‌ای می‌شود اما از اوج‌گیری برخی فیلم‌های اخیر مارول بدتر نیست. «ظهور هیولاها» کامل نیست اما ترنسفورمرها را به مسیر درست برمی‌گرداند. بیشتر از پنج سال از آخرین فیلم ترنسفورمرها گذشته است. نمی‌توانم بگویم انتظار خیلی بالایی از این فیلم داشتم؛ در نهایت فیلم ترنسفورمرها بیشتر برای جلوه‌های ویژه‌اش تماشا می‌شود. فیلم تا حدی متوسط است اما باید بگویم این بار از نسخه‌های قبلی چندان تحت‌تأثیر قرار نگرفتم. واضح است که فیلم برای مخاطبی نسبتاً جوان‌تر ساخته شده است. هنوز گاهی کمی خجالت‌آور است، به‌ویژه قطعات کوتاهِ «سخنرانی» اوپتیموس پرایم. می‌دانم فیلم ردهٔ PG-13 است اما فکر می‌کنم هالیوود دست‌کم گرفتن هوش بزرگسالان جوان را دارد. البته با توجه به سوگیری سیاسی هالیوود این روزها شاید چندان هم تعجب‌برانگیز نباشد که آن‌ها سطح هوش را زیر متوسط در نظر می‌گیرند. با این حال، جلوه‌های ویژهٔ قابل‌قبولی هست، نبردهای ترنسفورمرها زیاد است و فیلم پا به‌پای این‌ها از هدر رفتن کامل زمان جلوگیری می‌کند. داستان البته نازک است و عنوان فیلم اغراق‌آمیز است؛ بله، ترنسفورمرهای هیولا معرفی می‌شوند اما به‌سختی می‌توان گفت «ظهور» واقعی رخ داده — فقط چند ترنسفورمر دیگر روی زمین گیر افتاده‌اند. چیزی که در ظاهر اوپتیموس پرایم خوشم نیامد، قیافهٔ فرسوده و کامیون کهنه‌اش بود؛ مثل یک آدم افتاده به‌نظر می‌رسید وقتی در مد کامیونش نیست. اوپتیموس پرایمال بسیار خنک‌تر بود. در مجموع فیلمی قابل‌تماشا اما چیز خاصی برای گفتن ندارد. «ترنسفورمرها: ظهور هیولاها» همچنان سنتِ این فرنچایز را در نسبتاً تحت‌تأثیر قرار ندادنم ادامه می‌دهد، هرچند انصافاً با «بامبلبی» هم‌ردیف است چون بیشتر از صرفاً ربات‌هایی که به هم می‌کوبند، تلاش کرده داستانی داشته باشد. من آن را جزو «بد»ها طبقه‌بندی نمی‌کنم. پیوند برادری بین شخصیت‌های آنتونی راموس و دین اسکات وازکز به‌نظرم بهترین عنصر فیلم است. این قسمت برایم تأثیرگذار بود، هرچند فیلم شاید از آن به اندازهٔ ممکن استفاده نمی‌کند. در میان بازیگران انسانی، دومینیک فیشبک بهترین است. از نظر صداپیشگی، پیت دیویدسون در نقش میراژ خوب است — شاید او اتوبوتِ محبوبم در سراسر این مجموعه باشد. دیویدسون پرانرژی و بامزه در این نقش است. پیتر دینکلج هم نقش مثبتی دارد، هرچند کاش به‌طرز زیادی صدایش را تغییر نمی‌دادند. ظاهراً باید مجموعهٔ «جی.آی.جو» را هم در مقطعی تماشا کنم؛ حداقل آن یکی سه فیلم بیشتر ندارد. برای حالا دنبال تماشای سریعم قبل از اینکه آن‌ها هم مثل «ترنسفورمرها» سریع تولید نشوند.