انیمیشن Dinosaur 2000

«داینوسور» در بخش‌هایی بسیار تأثیرگذار است و تماشای آن سرگرم‌کننده بود. انیمیشن حتی پس از بیست سال هنوز تحسین‌برانگیز است؛ فضاها زیبا باقی مانده‌اند و موجودات زنده شاید به‌کمال گذشته نباشند ولی همچنان دوست‌داشتنی‌اند. بازیگران صداگذاری متین اما مناسب‌اند و از موسیقی تا پیرنگ، همه‌چیز لحن ملایمی دارد. دی. بی. سوینی نقش اصلی، آلودار، را بازی می‌کند؛ صدای او آن‌قدر قوی نیست که دوست داشته باشم...

«داینوسور» در بخش‌هایی بسیار تأثیرگذار است و تماشای آن سرگرم‌کننده بود. انیمیشن حتی پس از بیست سال هنوز تحسین‌برانگیز است؛ فضاها زیبا باقی مانده‌اند و موجودات زنده شاید به‌کمال گذشته نباشند ولی همچنان دوست‌داشتنی‌اند. بازیگران صداگذاری متین اما مناسب‌اند و از موسیقی تا پیرنگ، همه‌چیز لحن ملایمی دارد. دی. بی. سوینی نقش اصلی، آلودار، را بازی می‌کند؛ صدای او آن‌قدر قوی نیست که دوست داشته باشم اما به‌خوبی از پسِ نقش برمی‌آید. آلفره وودارد به‌عنوان پلیو کمی بیشتر خودنمایی می‌کند — صدای او را فوراً شناختم، چون سال‌ها پیش او را در سریال Desperate Housewives دیده بودم. اگر صداها وزنِ بیشتری داشتند و موسیقی پرتنش‌تری به کار رفته بود، به نظر من فیلم درخشان‌تر می‌شد، هرچند همین حالا هم عناصر زیادی برای لذت بردن دارد. این فیلم ماجراجویی سبک و لذت‌بخشی است که آشکارا می‌خواهد از تم‌های ژوراسیک پارک بهره ببرد؛ در آن یک تخم دایناسور میان گروهی لمور سر از تخم درمی‌آورد. آلودار، یک ایگوانادون، با خانواده جدیدش زندگی می‌کند تا اینکه شهاب‌سنگ عظیمی به دریا می‌خورد و آن‌ها باید قبل از رسیدن سونامی به داخل سرزمین فرار کنند. پس از این، ماجراهای نسبتاً استانداردی دنبال می‌شود و همه در جست‌وجوی خانه‌ای جدید‌اند. جلوه‌های بصری عالی‌اند و شخصیت‌پردازی‌ها هم سرگرم‌کننده‌اند، اما در کل داستان نسبتاً تراوشی و کلیشه‌ای است و در سایهٔ نوآوری در سطحِ انیمیشن قرار می‌گیرد. با گذشت زمان آن نوآوری هم کمتر چشمگیر می‌شود و فیلم نیز از جذابیتش کم می‌کند؛ بیست سال بعد، چیز زیادی برای برجسته شدن ندارد. با این حال، فیلم به‌هرحال سرگرم‌کننده و دلنشین است و برای حدود ۸۰ دقیقه تماشای خوشایندی ارائه می‌دهد.