فیلم Planet Terror 2007

«پلنت تررِر» (Planet Terror) ساختهٔ رابرت رودریگز، که بخشی از دوبل‌فیچر «گرایندهاوس» در کنار «دث پروف»ِ کوئنتین تارانتینو بود، تلاش می‌کند حال‌وهوای فیلم‌های درجهٔ بِیِ دههٔ ۶۰ و ۷۰ را بازسازی کند: چاپ‌های خراش‌خورده، نماهای عمداً ناقص و حس نوستالژیک سینمای بی‌کیفیت اما پرخرجِ آن دوران. داستان دربارهٔ شیوع یک عامل بیوشیمیایی در مرکز تگزاس است که مردم را به زامبی تبدیل می‌کند و گروهی...

«پلنت تررِر» (Planet Terror) ساختهٔ رابرت رودریگز، که بخشی از دوبل‌فیچر «گرایندهاوس» در کنار «دث پروف»ِ کوئنتین تارانتینو بود، تلاش می‌کند حال‌وهوای فیلم‌های درجهٔ بِیِ دههٔ ۶۰ و ۷۰ را بازسازی کند: چاپ‌های خراش‌خورده، نماهای عمداً ناقص و حس نوستالژیک سینمای بی‌کیفیت اما پرخرجِ آن دوران. داستان دربارهٔ شیوع یک عامل بیوشیمیایی در مرکز تگزاس است که مردم را به زامبی تبدیل می‌کند و گروهی سرسخت و پراکنده – به رهبری فردی با بازی مایکل بیهن و فِردی رودریگز – برای بقا و مقابله با آن‌ها متحد می‌شوند. رز مک‌گووان و مارلی شلتون هم در جمع بازیگران حضور دارند؛ مک‌گووان در نقشی که پس از قطع شدن پایش ماشینی شبیه مسلسل را جایگزین پای از دست‌رفته‌اش می‌کند. فیلم شباهت‌هایی به آثار کلاسیکی مانند «فِیسر، پاسی‌کت! کِیل! کِیل!» و «شب مردگان زنده» و «سپیده‌دم مردگان» دارد، اما تنِ آن با کمدی سیاهِ عمداً زننده‌ای که در «اسلیتِر» دیدیم نیز آمیخته شده است. مک‌گووان یکی از نکات برجستهٔ فیلم است، به‌ویژه در سکانس شروع او، و فِردی رودریگز هم بازی غافلگیرکننده‌ای ارائه می‌دهد؛ رابطهٔ عاشقانهٔ آن‌ها هم تا حدی تأثیرگذار است. فهرست بازیگران با حضورهایی مثل بروس ویلیس، جاش برولین، ناوین اندروز و فرگی تکمیل شده که کیفیتِ کست را بالا می‌برد. از نظر جلوه‌های عملی و طراحی گریم خونی، فیلم عملکرد درخشانی دارد: میزان خون و اعضای پاره‌شده با زبانِ بصری قدرتمندی نمایش داده می‌شود و همان حس فیزیکی سینمای بی‌نَقابِ اِکسپلویتیشن را القا می‌کند. فیلتر دانه‌دار تصویری و مقطعِ «شِرِیل مفقود» هم به دستیابی به فضای نوستالژیک کمک کرده‌اند، هرچند گاهی همین افکت‌ها اذیت‌کننده می‌شوند. با وجود این، «پلنت ترِرِر» نتوانسته کاملاً از سد آثار ارزان‌قیمتی که صرفاً شوک و جلوهٔ ویژه دارند بگذرد. فیلمنامه در بسیاری از قسمت‌ها فراموش‌شدنی و نامتمرکز است؛ خطوط داستانی فرعی، مانند نقشِ جدیِ دکترِ جاش برولین، عملاً فقط برای پر کردن زمان به کار رفته‌اند و هدف مشخصی ندارند. در حالی که می‌توانست با غلیظ‌تر کردن جنون و بی‌قیدیِ لحظاتِ اوج، تبدیل به تجربه‌ای خونین و منحصربه‌فرد شود، فیلم اغلب در اجرای خود بیش‌ازحد جدی و محتاط به‌نظر می‌رسد و همین مانع از شکوفایی کاملِ ایده‌ها می‌شود. چند سکانسِ آکشنِ پرانرژی—مثلاً وقتی مک‌گووان با پای مسلسل‌مانندش به هوا می‌جهد و زامبی‌ها را درهم می‌کوبد، یا مانورهای تهاجمیِ هوایی— واقعاً کار می‌کنند و همان‌جا فیلم به بهترین شکلِ خود نزدیک می‌شود. اما برخی انتخاب‌های روایی و لحظاتی با بارِ نامناسب (از جمله صحنه‌هایی که به‌نظر می‌رسد قرار بوده شوک‌آور باشند اما به شکلی ناپسند ظاهر می‌شوند) از تجربهٔ کلی می‌کاهند. در مجموع، «پلنت ترِرِر» تصویری خشن، پر از جلوه‌های عملیِ چشم‌گیر و بازی‌هایی قابل‌توجه ارائه می‌دهد، اما به خاطر فیلمنامهٔ کم‌تمرکز و ناهماهنگیِ لحن، نتوانسته به تمام پتانسیلِ ژانرِ خود دست یابد. فیلم حدود ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه است و در تگزاس مرکزی (آستین و لولینگ) و تولوم، مکزیک فیلم‌برداری شده است. نمره: C