فیلم Sanctuary 2022

یک دومیناتریکس و مشتری ثروتمندش در طول یک شب در سوئیت لوکس یک هتل وارد پیچیده‌ترین جدال قدرت می‌شوند؛ این خلاصهٔ «پناهگاه» ساختهٔ زکری ویگون است؛ داستانی روان‌شناسانه، عاشقانه/تریلر با پیچش‌های تند. لحن فیلم ناپایدار و نامتوازن است و از نظر کارگردانی ضعف‌هایی دارد، اما بازی‌های دو نقش اصلی درخشان‌اند. هال (کریستوفر ابوت) وارث یک شرکت بزرگ است و به‌زودی مدیریت را برعهده می‌گیرد؛ بنابراین وقت...

یک دومیناتریکس و مشتری ثروتمندش در طول یک شب در سوئیت لوکس یک هتل وارد پیچیده‌ترین جدال قدرت می‌شوند؛ این خلاصهٔ «پناهگاه» ساختهٔ زکری ویگون است؛ داستانی روان‌شناسانه، عاشقانه/تریلر با پیچش‌های تند. لحن فیلم ناپایدار و نامتوازن است و از نظر کارگردانی ضعف‌هایی دارد، اما بازی‌های دو نقش اصلی درخشان‌اند. هال (کریستوفر ابوت) وارث یک شرکت بزرگ است و به‌زودی مدیریت را برعهده می‌گیرد؛ بنابراین وقت آن رسیده که رابطهٔ حرفه‌ای طولانی‌مدتش با دومیناتریکس، ربکا (مارگارت کوالی)، قطع شود. وقتی او سعی می‌کند با هدیه‌ای گران‌قیمت و خداحافظی این رابطه را پایان دهد، ربکا قبول نمی‌کند. این سرآغاز شبی است پر از بازی‌های جنسی و شکنجهٔ روانی، جایی که قدرت جابه‌جا می‌شود و دینامیک‌های جنسی در گردبادی از آشوب تلاقی می‌کنند. برای تماشاگر، این رفت‌وبرگشت دائمی بسیار آزاردهنده است. طبق ذات حرفه‌اش، ربکا کسی است که بر مشتری‌اش تسلط و قدرت دارد؛ اما نکته این است که هال هم قدرت قابل توجهی در اختیار دارد. هر دو استاد دست‌کاری‌اند و می‌توانند یکدیگر را به‌راحتی کنترل کنند. این بخش از فیلم بیشتر آزاردهنده از جذاب است، به‌خصوص وقتی در هر لحظه معلوم نیست چه کسی راست می‌گوید. همه‌چیز شبیه یک نمایش بزرگ است. هال خیلی برای خودش ارزش قائل نیست؛ این موضوع در متون تحقیرآمیزی که برای ربکا می‌نویسد و از او می‌خواهد کلمه‌به‌کلمه بخواند، آشکار است. ربکا ضعف‌های او—از جمله مشکلات مربوط به پدر—را می‌داند و روی آن‌ها بازی می‌کند. قدرت او بر ربکا بیش‌تر مبتنی بر پول است. داستان از تیزی می‌افتد وقتی ربکا به نوعی باج‌خواهی دست می‌زند و یک خودخواهی ناراحت‌کننده را نشان می‌دهد که شخصیتش دیگر هرگز از آن بازیابی نمی‌شود. ایده‌های ظریفی دربارهٔ جنسیت و سرمایه‌داری در فیلم حضور دارند، اما زیر بار موقعیت‌هایی خفه می‌شوند که انگار صرفاً برای ایجاد واکنش—یا دست‌کم خنده‌ای ناخوشایند و آزاردهنده—به فیلمنامه اضافه شده‌اند. آنچه با گرایش‌های فمینیستی آغاز می‌شود، به اثری تبدیل می‌شود که بیش‌تر دور از دل‌پذیری و مشکل‌ساز است. وقتی فیلمی فقط دو بازیگر دارد، آن دو باید به‌قدر کافی قوی باشند تا اثر را تحمل کنند؛ خوشبختانه اینجا مشکلی از این بابت نیست. این دو شخصیت پیچیده‌اند و کوالی و ابوت با مهارت آن‌ها را جان می‌بخشند. او ربکا را مانند نوعی درمانگر نامتعارف بازی می‌کند و او (ابوت) در نقش مردی شکسته با تصویر ازخودپایین، باورپذیر است. ژانر تریلرِ مرتبط با دومیناتریکس‌ها گسترده نیست و «پناهگاه» بازیگرانی قوی وprovocative دارد؛ با این حال فیلم‌سازی در آن آماتورگونه و ناامیدکننده به نظر می‌رسد و بعید است مخاطب زیادی جذب کند. این اثر بیشتر فیلم جشنواره‌ای است و نه چیز دیگری.