فیلم Smile 2 2024

«اسپویل نیست» — این دنباله نه تنها بهترین فیلم وحشتِ ۲۰۲۴ به‌نظر می‌رسد، بلکه یکی از بهترین دنباله‌های ژانر در سال‌های اخیر است و در همه جنبه‌هایی که نسخهٔ نخست را موفق کرده بود، پیشرفت دارد. با پرداختی اندیشمندانه به آسیب‌های روانی، فقدان و عذاب وجدان، شدت عاطفی داستان عناصر هیجان‌انگیز وحشت را ارتقا می‌دهد و تجربه‌ای سینمایی فراموش‌نشدنی می‌سازد. اجرای نائومی اسکات در اوج کارنامه‌اش...

«اسپویل نیست» — این دنباله نه تنها بهترین فیلم وحشتِ ۲۰۲۴ به‌نظر می‌رسد، بلکه یکی از بهترین دنباله‌های ژانر در سال‌های اخیر است و در همه جنبه‌هایی که نسخهٔ نخست را موفق کرده بود، پیشرفت دارد. با پرداختی اندیشمندانه به آسیب‌های روانی، فقدان و عذاب وجدان، شدت عاطفی داستان عناصر هیجان‌انگیز وحشت را ارتقا می‌دهد و تجربه‌ای سینمایی فراموش‌نشدنی می‌سازد. اجرای نائومی اسکات در اوج کارنامه‌اش و درخشان است؛ همراه با ویژگی‌های فنی‌ای که شایستهٔ توجه فصل جوایزند، نام پارکر فین را به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین کارگردانان معاصر ژانر وحشت تثبیت می‌کند. نمره: A- پیشرفتی نسبت به نسخهٔ (خوب) قبلی. بازی نائومی اسکات فوق‌العاده است؛ او بسیار باورپذیر و کاملاً در نقش متعهد است — تا جایی که کل فیلم را یک پله بالاتر می‌برد. سایر بازیگران هم خوب‌اند، مثل روزماری دی‌ویت، اما این فیلم بیش از همه فیلم نائومی اسکات است. مدت زمان شاید کمی بیش از نیاز باشد، اما این ایراد جزئی در کلیت کار چندان آزارنده نیست. بسیاری از چیزهایی که روی پرده می‌بینیم کاستی‌های احتمالی ریتم را خنثی می‌کند. خشونت و خون‌ریزی تا حدی گرافیک دارد اما خوب اجرا شده و دقیقاً همان چیزی است که از چنین اثری انتظار می‌رود. باید بگویم که فیلم شامل چند جامپ‌اسکِر ارزان است که من شخصاً خیلی طرفدارشان نیستم، اما مانند نکات بالا، مانع از کیفیت کلی کار نمی‌شود. با توجه به پایان‌بندی، دنبالهٔ بعدی می‌تواند بسیار سرگرم‌کننده باشد — امیدوارم. وحشت مخصوص نوجوانان. فیلمی مناسب که هنگام رکورد گرفتن یا ساخت تیک‌تاک می‌توان در پس‌زمینه گذاشت. احساس می‌کنم فیلمنامه انگار با زبان نوشتاری کوتاه و ایموجی‌ها نوشته شده است. از آن‌طرف بازیگران ضعیف‌اند و «جامپ‌اسکِر»ها بیشتر متکی به صدای بلندند و خون‌اندکی که برای مخاطب نوجوان پسند است — هیچ‌چیز شوکه‌کننده، هولناک یا درگیرکننده نیست و بازی‌ها واقعاً افتضاح‌اند که شاید این شوکه‌کننده‌ترین نکته باشد. آقای بازیگری که در «The White Lotus» بود را در این فیلم هم دیده‌ام و در کارهای دیگر خوب بوده؛ اما در پنج دقیقه‌ای که حضور دارد اصلاً خوب نبود. نائومی اسکات با قدم‌زدنی شبیه نسخه‌ای کم‌چالاک‌تر از فلورنس پیو ظاهر می‌شود و کاریزمای کمتری دارد. او وانمود می‌کند خوانندهٔ پاپ است؛ تصمیم روایی‌ای که به تولید موسیقی‌ای شبیه به صدایِ یک دهه پیش می‌انجامد. فیلم می‌توانست بسیار بهتر باشد اگر حوالی ۸۰ دقیقه‌اش را به صحنه‌هایی اختصاص می‌دادند که اسکات با پیچ‌گوشتی مورد حمله قرار می‌گیرد، اما این اتفاق نیفتاده و دو ساعت متوسط تماشا می‌کنیم. طبق آنچه در حاشیه‌ها دیده می‌شود، فیلم پول هم ساخته، پس احتمالاً دنبالهٔ سوم هم خواهد آمد؛ با اندکی شانس، شاید آن پروژه کاملاً با کمک هوش مصنوعی ساخته شود و خالقان واقعی دخالتی نداشته باشند. تنها چیزی که از «اسمایل» اول یادم مانده این است که بعد از صحنهٔ افتتاحیه با بیمار، اوضاع رو به سقوط رفت. قصد نداشتم دنباله را ببینم تا وقتی دیدم نائومی اسکات در آن حضور دارد؛ گفتم «باشه، خوبه». حالا مشتاق دنبالهٔ بعدی‌ام. نائومی اسکات این فیلم را با اجرای خود حمل کرد. «اسمایل» اول فیلم عالی‌ای در ژانر وحشت بود. نگران بودم قسمت دوم خوب از آب درنیاید چون معمولاً چنین است، اما خوشبختانه «اسمایل ۲» ادامهٔ خوبی برای قسمت اول بود و ناامیدم نکرد. از «اسمایل ۲» خیلی راضی‌ام؛ کارشان عالی بود. فیلم ترسناکِ خوب و دلپذیر. این نسخه را نسبت به قسمت نخست پیشرفتی قابل‌توجه یافتم. بازی نائومی اسکات در نقش اسکای رایلی برجسته است؛ او به هر صحنهٔ احساسی عمق و اصالت می‌بخشد و مسیر شخصیتش را قابل‌لمس و درگیرکننده می‌کند. بودجهٔ فیلم بالاتر شده (۲۸ میلیون دلار در برابر ۱۷ میلیونِ نسخهٔ اول) و این در کیفیت تولید کاملاً مشهود است. پردهٔ آغازین به‌ویژه مهیج است و فوراً فضایی پرتنش و جذاب می‌سازد. کارگردان، پارکر فین، رویکردی نسبتاً عامه‌پسندتر اختیار کرده، جامپ‌اسکِرهای موثری دارد و صحنه‌های خونینِ شدیدتری وارد کرده که تجربهٔ وحشت را تشدید می‌کنند. روایت خطوط میان واقعیت و توهم را مبهم نگه می‌دارد و تماشاگر را در حالت تعلیق نگه می‌دارد. در مجموع «اسمایل ۲» تجربهٔ هیجان‌انگیز و روان‌شناختیِ موفقی ارائه می‌کند که از حیث داستان‌گویی و تولید از پیشینیان خود قوی‌تر است. «لعنت به تور!» نائومی اسکات… در این فیلم چنان درخشان بود که قابل‌شناسایی نبودم. واقعاً درخشان بازی کردی! «اسمایل» اول فیلم وحشت تازه و خوش‌ساختی بود و این دنباله ناامید نمی‌کند. اشاره به جزئیاتی که لو می‌رود سخت است، اما پیچش‌هایی وجود دارند که من را ترغیب کردند دوباره فیلم را ببینم تا اطمینان حاصل کنم چیزی را از دست نداده‌ام. یک خوانندهٔ پاپ دلربا توسط نیرویی شوم آزار داده می‌شود. این فیلم از نسخهٔ اول برتری دارد به دو دلیل: (۱) نویسنده/کارگردان پارکر فین پس از موفقیت گیشهٔ ۲۰۲۲ بودجهٔ بیشتری (۱۱ میلیون دلار بیشتر) برای کار داشت و (۲) نائومی اسکات به‌طور کلی از سوزی بیکنِ نسخهٔ پیشین بهتر است در نقشِ اسکای رایلی. در مقایسه با دیگر فیلم‌ها، تلفیقی از انیمهٔ ژاپنی «Perfect Blue» و حس روزافزون وحشت روان‌شناختی «Rosemary’s Baby» به‌همراه بخش‌هایی از «From Within» و «The Rake» را به ذهن می‌آورد. اگر طرفدار آن آثارید، این را هم خواهید پسندید. می‌توان گفت فیلم حدود ۳۰–۳۵ دقیقه طولانی‌تر از نیاز است، اما من از اینکه فیلم با اعتمادبه‌نفس زمان لازم را می‌گیرد خوشم آمد، و نیمهٔ دوم واقعاً شتاب پیدا می‌کند. نکتهٔ مثبت دیگر نگاهی پشت‌صحنه‌ای به چالش‌هایی است که روزمرهٔ یک خوانندهٔ پاپ با آن مواجه است. نائومی اسکات — ریشه‌های انگلیسی و گجراتی — کشف شگفت‌انگیزی است، و کارگردان زیبایی او را در میان رویدادهای هراس‌آور ثبت می‌کند بدون رجوع به برهنگی یا ابتذال. مدت: ۲ ساعت و ۱۰ دقیقه. فیلمبرداری در اوایل ۲۰۲۴ در بخش‌هایی از ایالت نیویورک انجام شده است. نمره: B+