فیلم Anora 2024

ما همه با این ضرب‌المثل قدیمی آشنا هستیم که اگر چیزی به نظر خیلی خوب بیاید، احتمالاً این‌گونه نیست. این ایده نه تنها در زندگی روزمره، بلکه در آنچه بر روی پرده بزرگ ظاهر می‌شود نیز صدق می‌کند، همان‌طور که جدیدترین اثر نویسنده و کارگردان شان بیکر نشان می‌دهد. این فیلم مستقل که به شدت مورد تحسین قرار گرفته، داستان ماجراهای یک رقاصه و کارگر...

ما همه با این ضرب‌المثل قدیمی آشنا هستیم که اگر چیزی به نظر خیلی خوب بیاید، احتمالاً این‌گونه نیست. این ایده نه تنها در زندگی روزمره، بلکه در آنچه بر روی پرده بزرگ ظاهر می‌شود نیز صدق می‌کند، همان‌طور که جدیدترین اثر نویسنده و کارگردان شان بیکر نشان می‌دهد. این فیلم مستقل که به شدت مورد تحسین قرار گرفته، داستان ماجراهای یک رقاصه و کارگر جنسی در بروکلین (میکی مدیسون) را دنبال می‌کند که عاشق پسر ثروتمند و خودخواه یک الیگارش روسی (مارک ایدلشتین) می‌شود. آن‌ها به دنیایی پر از ماجراجویی و رمانس تاریک فرو می‌روند که با استروئیدها، کلاودیدها و کراک آمیخته شده است. رابطه پرشور آن‌ها به زودی به لاس‌وگاس می‌رسد و culminates در یک ازدواج سبزکارت که والدین مافیا گونه‌ی پسر (داریا اکا ماسوا و الکسیه سِرِبریکوف) می‌خواهند در هر قیمتی آن را باطل کنند، حتی اگر به معنای تماس با گروهی از دوستان و افراد خشن خود (کارن کاراگولیان، واچ توماسین و یورا بوریسوف) باشد تا بر روی این عاشقان ظاهراً در عشق فشار بیاورند. اما دستیابی به این هدف در نهایت دشوارتر از آن چیزی است که تصور می‌شد. در حالی که تعقیب و گریز در سراسر کشور ادامه دارد، رشته‌ای از رویدادهای جنون‌آمیز والدین و دوستان را خشمگین و سیندرلای گاتهام را ناامید می‌کند، که به اشتباه فکر می‌کرد او واقعاً این بار برنده بزرگی شده است. از این رو، ممکن است به سادگی فکر کنید که این پیش‌زمینه برای یک کمدی شگفت‌انگیز و پر از خنده پایه‌ای محکم دارد، اما متأسفانه فیلم تنها برخی از اوقات به پتانسیل خود می‌رسد. به‌طور قطع، برخی از مواد واقعاً خنده‌دار و فوق‌العاده خلاقانه در اینجا وجود دارد، اما فقط حدود نیمی از اوقات به هدف می‌زند. علاوه بر این، بخش زیادی از داستان (به ویژه در نیمه اول فیلم) قابل پیش‌بینی و تقریباً کلیشه‌ای است و برخی از قسمت‌ها بی‌دلیل طولانی می‌شود. واقعاً از اینکه تمام این جنجال‌های انتقادی درباره چه چیزی است، کمی گیج شده‌ام، چیزی که شاید بهترین مثال آن، دریافت جایزه پام دُور در جشنواره فیلم کن امسال باشد که بالاترین افتخار این رویداد است. با کمال میل اعتراف می‌کنم که طرفدار کارهای بیکر هستم و از آثار قبلی او مانند "رِد راکت" (۲۰۲۱)، "پروژه فلوریدا" (۲۰۱۷) و "تنگه" (۲۰۱۵) به شدت لذت برده‌ام. اما واقعاً نمی‌توانم سطح تحسینی که به این اثر داده شده را بفهمم. این فیلم در چندین جنبه قابل قبول است، اما کارگردان به وضوح کارهای بهتری ارائه داده و به نظر من، آن آثار قبلی گزینه‌های بهتری برای تماشا هستند. در اینجا به همه تبلیغات توجه نکنید، زیرا واقعاً یکی از آن موارد است که چیزی خیلی خوب به نظر می‌رسد.