فیلم The Magic Flute 2022

از تماشای جدیدترین نمایش‌های "داستان‌های هافمن" (۱۹۵۱) و "قلعه بلوبرد" (۱۹۶۳) مایکل پاول، تصمیم گرفتم تجربه‌ام را با این اثر به اشتراک بگذارم... هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که آوازها به سطح نورمن فاستر یا رابرت رانسویل نزدیک است، اما یک شباهت وجود دارد. این یک اپرا نیست، بلکه یک تفسیر فیلمی از آن است - و به طور خاص به جوان‌ترها هدف‌گذاری شده است، کسانی...

از تماشای جدیدترین نمایش‌های "داستان‌های هافمن" (۱۹۵۱) و "قلعه بلوبرد" (۱۹۶۳) مایکل پاول، تصمیم گرفتم تجربه‌ام را با این اثر به اشتراک بگذارم... هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که آوازها به سطح نورمن فاستر یا رابرت رانسویل نزدیک است، اما یک شباهت وجود دارد. این یک اپرا نیست، بلکه یک تفسیر فیلمی از آن است - و به طور خاص به جوان‌ترها هدف‌گذاری شده است، کسانی که هرگز تمایلی به نشستن برای دو ساعت اپرای موتزارت به زبان آلمانی ندارند، درست مانند اینکه بخواهند برای جراحی دندان داوطلب شوند. فکر می‌کنم همین نکته ارزش تماشای بیشتری را به این اثر می‌بخشد. جذب جک وولف، جوان جذاب و خوش‌ظاهر، می‌تواند توجهات زیادی را جلب کند. او یک نوجوان هفده ساله به نام "تیم" است که به مدرسه معروف موتزارت در کوه‌های آلپ می‌رود. او هیچ‌کس را نمی‌شناسد و تنها با کمترین میزان اعتماد به نفس و کتابی که از پدر مرحومش دریافت کرده، وارد می‌شود. او از استقبال سرد موسیقی‌دوستان، از جمله پروفسور "لومگبو" (با بازی محدود F. Murray Abraham) در آنجا رنج می‌برد، اما هم‌اتاقی‌اش "پائولو" (Ellie Courtiour) خوب است و او با "سوفی" (Niamh McCormack) بر سر موسیقی "جکسون ۵" در هدفون‌هایشان دوست می‌شود. آنچه او همچنین کشف می‌کند این است که کتابش یک گذرگاه مخفی فراموش‌شده را به دنیایی که "فلوت جادوئی" در آن قرار دارد، باز می‌کند. به شرطی که هر شب در ساعت ۳ از آن عبور کند، می‌تواند داستان را با "پاپاگنو" (Iwan Rheon) و "پامینا" (Asha Banks) تجربه کند و با "ملکه شب" (Sabine Devieilhe) روبرو شود. برای دفاع از خود، او یک فلوت دریافت کرده و حالا باید یاد بگیرد چگونه از آن به بهترین نحو استفاده کند. بله، این نسخه‌ای ساده‌انگارانه است و وسواس زبان انگلیسی به قافیه می‌تواند قدرت لیبرتو را گاهی محدود کند، اما این اثر هنوز ترکیبی جالب از درام نوجوانانه و هورمونی است که با برخی از عناصر تاریک‌تر و خنده‌دارتر داستان اصلی در هم آمیخته شده است. موسیقی هیجان‌انگیز است و بازیگران - به‌ویژه دیویله - به اندازه کافی خوب می‌خوانند تا هر کسی که به تولید علاقه‌مند است را تشویق به تماشای آن در سطحی بالاتر کند - حتی در صحنه. این اثر عالی نیست، اما تلاشی محکم است که ممکن است این فرم شگفت‌انگیز سرگرمی را برای نسل جدید طرفداران تیلور سوئیفت جالب کند.