فیلم The Emerald Forest 1985

فیلم جنگل‌های بارانی خوبی است که با بخش‌هایی چشم‌غره‌بر و پیام محیط‌زیستی الحاقی تا حدودی آسیب دیده مهندس آمریکایی (با بازی پاورز بوه) خانواده‌اش را به حوضه آمازون می‌برد تا یک سد بزرگ بسازد، اما پسرش ناگهان ناپدید می‌شود و شایعه می‌شود که شاید توسط قبیله‌ای به نام «مردمان نامرئی» ربوده شده باشد. ده سال می‌گذرد و او هنوز در جست‌وجوی پسر است. آیا او را...

فیلم جنگل‌های بارانی خوبی است که با بخش‌هایی چشم‌غره‌بر و پیام محیط‌زیستی الحاقی تا حدودی آسیب دیده مهندس آمریکایی (با بازی پاورز بوه) خانواده‌اش را به حوضه آمازون می‌برد تا یک سد بزرگ بسازد، اما پسرش ناگهان ناپدید می‌شود و شایعه می‌شود که شاید توسط قبیله‌ای به نام «مردمان نامرئی» ربوده شده باشد. ده سال می‌گذرد و او هنوز در جست‌وجوی پسر است. آیا او را پیدا خواهد کرد؟ آیا پسر (چارلی بورمن) او را خواهد شناخت؟ مگ فاستر نقش همسر/مادر را بازی می‌کند. «جنگل زمردین» (۱۹۸۵) از نظر قصه شبیه «مردی به نام اسب» (۱۹۷۰) است، هرچند اینجا موضوع پیرامون یک نوجوان است و همچنین از منظر محیط آمازون تجسمی شبیه «فیتسکارالدو» (۱۹۸۲) دارد. این فیلم بر آثار بعدی مانند «رقصنده با گرگ‌ها» (۱۹۹۰) تأثیر گذاشته و از نظر جلوه‌های بصری می‌توان ردپایی از «آپوکالیپتو» (۲۰۰۶) در آن دید. کارگردانی جان بومن هم کیفیت قابل‌تأملی به اثر بخشیده است. متأسفانه این فیلم در میان آثار یادشده از کیفیت کمتری برخوردار است و به‌حق کمتر شناخته شده است. مشکل فقط پیام محیط‌زیستی نه‌چندان لازم نیمه دوم نیست، بلکه بدتر، برداشت خنده‌دار درباره یک رقص بارانی است (آره، حتما!). جالب نیست که چگونه در سینما، «بومیان» قاره آمریکا این‌طور به قدرت‌های خدایی و حکمتی ناب مزین شده‌اند؟ (من کلمه «بومیان» را در نقل‌قول گذاشته‌ام چون در واقع فرزندان مهاجرانی هستند که از طریق برینگیا از آسیا آمده‌اند). اگر این سرخ‌پوستان آمازون چنین قدرت‌هایی داشتند، مراقبت از متجاوزان دارای فناوری یا قبایل دشمن باید کار ساده‌ای می‌بود. انتقاد دیگر، تصویر غیرواقعی از «مردمان نامرئی» است. فضای زندگی‌شان خیلی بهشتی نشان داده شده و به سختی به روزمرگی‌ها و دشواری‌های واقعی زندگی در اعماق جنگل استوایی پرداخته شده است. برای مثال، زنان جوان خیلی پاکیزه و سرحال به نظر می‌رسند، در حالی که زندگی واقعی میان مشکلات نامطبوع جنگل چنین نمایی ندارد. به عبارت دیگر، آن‌ها شبیه دخترانی‌اند که زندگی نسبتاً آسانی با امکانات مدرن داشته‌اند (من مقالات و عکس‌های واقعی در نشنال جئوگرافیک را دیده‌ام و تفاوت زیادی وجود دارد). هر دو فیلم «آپوکالیپتو» و «بازی در علفزار خدا» (۱۹۹۱) تصویر کم‌خیالی‌تری ارائه می‌دهند. داستان از یک اتفاق فرضاً واقعی الهام گرفته شده، اما مردی که پسرش را به یک قبیله مرموز از دست داده بود، پرویی بود، نه آمریکایی، و او نجار جنگل بود نه مهندس. شانزده سال طول کشید تا او پسرش را پیدا کند که کاملاً در فرهنگ اولیه قبیله حل شده بود. در پاسخ به این انحراف‌ها گفته شد که فیلمنامه بر اساس چندین داستان واقعی نوشته شده، نه فقط آن یک مورد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۴ دقیقه است و فیلم‌برداری در برزیل انجام شده و بخش‌هایی در استودیوهای انگلستان تکمیل شده‌اند. نمره: C