فیلم Lovelace 2013

فیلمی جسورانه و خوش‌ساخت درباره یکی از نخستین سوپراستارهای پورن. برخلاف تصور بسیاری، پورنوگرافی در دههٔ ۱۹۷۰ از آسمان پدید نیامد. من در این زمینه متخصص نیستم، اما چندین تصویر و حکاکی پورنوگرافیک چاپ‌شده از قرن نوزدهم دیده‌ام. با این حال تا نیمهٔ قرن بیستم چنین آثاری تنها به‌صورت مخفیانه پخش می‌شد تا عفت حاکم را جریحه‌دار نکند. آنچه در دههٔ ۷۰ رخ داد آزاد شدن...

فیلمی جسورانه و خوش‌ساخت درباره یکی از نخستین سوپراستارهای پورن. برخلاف تصور بسیاری، پورنوگرافی در دههٔ ۱۹۷۰ از آسمان پدید نیامد. من در این زمینه متخصص نیستم، اما چندین تصویر و حکاکی پورنوگرافیک چاپ‌شده از قرن نوزدهم دیده‌ام. با این حال تا نیمهٔ قرن بیستم چنین آثاری تنها به‌صورت مخفیانه پخش می‌شد تا عفت حاکم را جریحه‌دار نکند. آنچه در دههٔ ۷۰ رخ داد آزاد شدن این محتوا و نمایش آشکار آن با ادعای هنر بزرگ (که اغلب لایق آن نبود) بود. لیندا لاولیس، که احتمالاً اولین سوپراستار پورن است، بخشی از تولد صنعت پورن امروزی به‌شمار می‌آید. فیلمِ روب اپستاین و جفری فریدمن از پرداختن به موضوعات سخت و نشان‌دادن روی تاریک زندگی زنی که در فیلم مشهور «Deep Throat» بازی کرد نمی‌ترسد؛ فیلمی که برای زمان خود تا حدی افراطی بود، در بسیاری از نقاط جهان سانسور شد، پورنوگرافی را به مدی پذیرفته‌شده بدل کرد و آن را به‌عنوان ژانری سینمایی و صنعت سرگرمی تثبیت کرد. با بهره‌گیری از گفته‌های لیندا لاولیس سال‌ها بعد، فیلم سوءاستفاده‌هایی را که از بازیگر شده نشان می‌دهد، بنابراین باید از ابتدا انتظار صحنه‌های جنسی و برهنگی را داشت. من معمولاً با درج بی‌رویهٔ چنین صحنه‌هایی مخالفم، اما در اینجا در چارچوب داستان ضروری‌اند و به‌صورت بی‌هدف نمایش داده نمی‌شوند. از نظر فنی، نکته‌ای که بیش از همه توجهم را جلب کرد بازسازی دقیق زمانه و فضاهاست. دکورها و لباس‌ها به‌سرعت بیننده را به دههٔ ۷۰ و اوج انقلاب جنسی می‌برند؛ دورانی که در آن تابوها به پرسش کشیده می‌شد، آزادی‌ها پذیرفته می‌شد و وضعِ اخلاقی موجود به چالش کشیده می‌شد. از وسایل صحنه تا مدل موها و خودروهایی که در برخی سکانس‌ها دیده می‌شوند، همه مخاطب را به آن دوران بازمی‌گردانند و من خطا یا ایراد آشکاری که اثر را خراب کند ندیدم. همچنین موسیقی متن که شامل چند قطعه از همان دوره با آوازهایی چون گلادیز نایت یا گروه Soul Brother Six است، کاملاً با حال و هوای کلی همخوانی دارد. آماندا سیفرید مسیر حرفه‌ای‌اش را به‌خوبی هدایت کرده و از زمان «Mamma Mia» در فیلم‌های پرمحتواتری شرکت داشته است. انتخاب او برای این نقش کمی عجیب به‌نظر می‌رسد چون شباهت ظاهری زیادی با لیندا لاولیس ندارد، اما تیم گریم و شخصیت‌پردازی معجزه کردند و سیفرید از این فرصت برای نشان‌دادن استعداد و پشتکارش استفاده کرد. علاوه بر این، تولید پر از نام‌های شناخته‌شده است. شارون استون که تقریباً سی سال پیش با یک حرکت ساده جنجال‌آفرین شد، به‌نظر می‌رسد در نقش مادر محافظه‌کار و پراتیک لیندا نوعی تخلیهٔ شخصی همان لحظهٔ مشهور را تجربه می‌کند و در کنار رابرت پاتریک که کار بسیار خوبی انجام داده، صحنه‌ها را شریک می‌شود. بازی پیتر سارسگارد را هم دوست داشتم؛ واقعاً لایق نفرت ماست. فیلم همچنین حضور جیمز فرانکو، وس بنتلی و دیگران را دارد. واو. چه داستان غم‌انگیزی. اگر روایت لیندا درست باشد — و نمونه‌های زیادی از این حکایت‌های واقعی هولناک دیده‌ایم — امیدوارم چارلی واقعاً آن‌قدر کتک خورده باشد، چون سزاوارش بود. در مدرسه لقب او «هولی هولی» بود. به‌نظر می‌رسد چاک او را با آزار، مواد مخدر و تهدید به آزار وادار کرده بود. او خوش‌شانس بود که از چاک جدا شد و به سرنوشت قتل مانند دوروتی استراتن دچار نشد.