فیلم Wild Rovers 1971

جواهری تأمل‌برانگیز در ژانر وسترن. «وایلد روورز» را بلیک ادواردز نوشته و کارگردانی کرده و بازیگرانی چون ویلیام هولدن، رایان اونیل، کارل مالدن، جو دان بیکر، تام اسکریت و جیمز اولسن در آن حضور دارند. موسیقی اثر از جری گلدسمیث است و فیلم‌برداری پانویژن/متروکلر را فیلیپ لاثراپ برعهده داشته است. این وسترن نه‌تنها توسط مدیران کوتاه‌بین استودیو در ام‌جی‌ام دچار دست‌کاری شد، بلکه بین دوستداران ژانر نیز...

جواهری تأمل‌برانگیز در ژانر وسترن. «وایلد روورز» را بلیک ادواردز نوشته و کارگردانی کرده و بازیگرانی چون ویلیام هولدن، رایان اونیل، کارل مالدن، جو دان بیکر، تام اسکریت و جیمز اولسن در آن حضور دارند. موسیقی اثر از جری گلدسمیث است و فیلم‌برداری پانویژن/متروکلر را فیلیپ لاثراپ برعهده داشته است. این وسترن نه‌تنها توسط مدیران کوتاه‌بین استودیو در ام‌جی‌ام دچار دست‌کاری شد، بلکه بین دوستداران ژانر نیز اختلاف‌نظر برانگیز بوده — البته در مورد نسخهٔ کامل و اصلاح‌نشده. «وایلد روورز» یکی از آن وسترن‌هایی است که تمرکز اصلی‌اش بر تغییرات غرب و حس بیگانگی کابوی‌ها با دوران جدید است. اگر با آثاری مانند «مونت والِش»، «ویل پنی» یا «Ride the High Country» آشنایید و کمی حال‌وهوای «The Wild Bunch» یا «Butch & Sundance» را هم در نظر بگیرید، می‌توانید فضای فیلم را بهتر درک کنید. عده‌ای از منتقدان سریعاً ادواردز را متهم به تقلید از وسترن‌های پیشین کردند، اما این قضاوت ناعادلانه است؛ فیلم در حقیقت ادای احترامی عاشقانه به آن آثار است و در عین حال هویت مستقل خود را دارد. داستان ساده است: دو کابوی—یکی سالخورده و فرسوده از دنیا و دیگری جوان و پرشور—دوست‌های صمیمی‌ای که از زندگی بیشتر می‌خواهند، تصمیم می‌گیرند بانک محلی را سرقت کنند و به مکزیک فرار کنند تا زندگی تازه‌ای آغاز کنند. اما سرنوشت و دو مرد اغلب با هم‌خوانی ندارند... درام‌نویسی ادواردز دارای زیبایی مرثیه‌گون است و برخی دیالوگ‌ها شاعرانه‌اند. با اینکه سختی‌های زندگی در غرب، خشونت و خشنیت در متن حضور دارند، اما فیلم سرشار از لحظات طنز نیز هست. فیلم پُر از ناامیدی دائمی نیست؛ ریتم آن کند است و صحنه‌های اکشنِ پرشمار ندارد، اما وقتی موضوعاتی چون قهرمانی، شرافت، رفاقت و خطا به‌تدریج بروز می‌کنند و سکانس‌های لطیف شما را جذب می‌کنند، لحظات ناگهانی و تلخ نیز دور از انتظار نیست. از نظر فنی فیلم در سطح بالایی قرار دارد. هولدن درخشان است و حضورش رایان اونیل را نیز همراه خود می‌کند تا از یک فاجعهٔ انتخاب بازیگر جلوگیری کند. آن‌ها زوجی دل‌نشین پدید می‌آورند و هر دو یکی از بهترین اجراهای دوران خود را ارائه می‌دهند. فیلم‌برداری لوکیشن‌های آریزونا چشم‌گیر است و لاثراپ به داستان جلوه‌ای اثیری داده است. گلدسمیث نیز موسیقی تأثیرگذاری ساخته که بخشی شور وسترنیِ پرهیجان و بخشی همراهی صمیمی و انسانی است. هر نسخه‌ای که مدتش کمتر از دو ساعت باشد را نادیده بگیرید؛ ارزش واقعی فیلم در نسخهٔ کامل و اصلاح‌نشده و در درکی بالغ از موضوع نهفته است. این فیلم برای کسانی که منتظر وسترنی از نوع «هفت دلاور» و هیجان خالص هستند مناسب نیست؛ «وایلد روورز» موجوداتی متفاوت و بالغ است و شایستهٔ شناخته‌شدن بیشتر است. امتیاز: ۹/۱۰.