فیلم X-Men: the Last Stand 2006

X3 یک فاجعه کامل است. بدترین فیلم ایکس‌من تا به حال. توضیحاتم در ادامه: نه تنها داستان ققنوس فاجعه‌بار بازنویسی شده، بلکه فیلمنامه شخصیت‌های کلیدی را هم تغییر داده است. از کی سایکلاپس، خاویر و مگنتو این‌قدر بی‌رحم و خودمحور شده‌اند؟ خواسته هالی بری برای حضور بیشتر در صحنه عملاً فقط به معناِ حضور او در تعداد بیشتری صحنه است. شخصیتش قوس داستانی ندارد و اغلب...

X3 یک فاجعه کامل است. بدترین فیلم ایکس‌من تا به حال. توضیحاتم در ادامه: نه تنها داستان ققنوس فاجعه‌بار بازنویسی شده، بلکه فیلمنامه شخصیت‌های کلیدی را هم تغییر داده است. از کی سایکلاپس، خاویر و مگنتو این‌قدر بی‌رحم و خودمحور شده‌اند؟ خواسته هالی بری برای حضور بیشتر در صحنه عملاً فقط به معناِ حضور او در تعداد بیشتری صحنه است. شخصیتش قوس داستانی ندارد و اغلب دیالوگ‌هایی می‌گوید که با گفته‌های قبلی‌اش تناقض دارند. روگ هم به یک شخصیت نالان و حاشیه‌ای تبدیل شده—بخشی از یک مثلث عشقی تحمیلی—که با توجه به اینکه سه‌گانه از دید او شروع شده، مایوس‌کننده است. هرچه جهش‌یافته‌ها را می‌توانند در قاب بگذارند، می‌گذارند؛ بعضی از توانایی‌ها اگر این فیلم پارودی ایکس‌من بود شاید جالب می‌بود، اما اینجا همه چیز کاملاً جدی گرفته شده. این باعث شده هر شخصیت عملاً تک‌بعدی شود چون وقتی برای پرداختن به آن‌ها وجود ندارد. کمکی هم نمی‌کند که فیلم بی‌پروا نیمی از تیم دو فیلم قبلی را حذف یا به قتل برساند. به‌جای اینکه مرا شوکه کند، من دائماً نمی‌دانستم برای چه کسی باید طرفداری کنم (به‌جز ولورین). X3 صحنه‌ها را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد تا از یک سکانس اکشن به دیگری برود، و با مدت‌زمان بسیار کوتاهِ تنها ۹۳ دقیقه، هرگز وقتی برای هضم داستان وجود ندارد. طبیعتاً فیلم برای به‌دست آوردن دنباله، صحنه‌ای پایانی دارد که نشان می‌دهد ممکن است همه در نهایت قدرت‌هایشان را باز یابند — چه راهی برای بی‌معنی کردن کل فیلم. در نهایت، ساخت این فیلم ۲۱۵ میلیون دلار هزینه داشته. تنها حدود یک‌چهارمِ آن پول در نمایش روی پرده دیده می‌شود. افکت‌های CGI، پرده سبز و گریم واضح و زشت‌اند. بنابراین فیلم از نظر بصری ضعیف است، داستان بد روایت می‌شود و با شخصیت‌ها هم بد رفتار می‌شود. X3 افتضاح است. --- پایان خوبی برای سه‌گانهٔ اصلی فکر می‌کنم فیلم‌های ایکس‌من این‌قدر محبوب بوده‌اند چون جرأت متفاوت بودن داشته‌اند. مفهوم ایکس‌من‌ها از کلیشه‌های ابرقهرمانی فاصله می‌گیرد. اگر به این فیلم‌ها با این انتظار نزدیک شوید که چیزی شبیه سوپرمن، مردعنکبوتی یا بتمن می‌بینید، اشتباه است. ایدهٔ منحصربه‌فرد ایکس‌من‌ها این است که نوع بشر در حال تکامل به سطح بعدی است و انسان‌ها در سراسر جهان دارند توانایی‌های فراانسانی را از ژن جهش‌یافتهٔ «ایکس» نشان می‌دهند. دو رهبرِ جهش‌یافته که در گذشته دوستانی قدیمی بوده‌اند، مواضعی کاملاً متضاد اتخاذ می‌کنند. چارلز خاویر مدرسه‌ای برای نوجوانان جهش‌یافته در نیویورک راه‌اندازی می‌کند؛ رویکرد او مثبت و هدفش خیرخواهانه است. اریک لنسهر، یا مگنتو، از پارانویا و برخوردهای انسان‌های عادی خسته شده و «برادری جهش‌یافته‌ها» را با نگرشی برتری‌طلبانه آغاز می‌کند. و همان‌طور که می‌گویند، قدرت فساد می‌آورد و قدرت مطلق فسادِ مطلق. می‌توان گفت خاویر رویکردی شبیه مارتین لوتر کینگ جونیور را دارد در حالی که مگنتو به‌سمت مالکوم ایکس می‌رود—مقایسه‌ای جالب. با اینکه هر کس فیلم محبوب خودش را دارد، من احساس می‌کنم هر سه فیلمِ سه‌گانهٔ اصلی کیفیت کلی نسبتاً مشابهی دارند — «X-Men» (۲۰۰۰)، «X2: X-Men United» (۲۰۰۳) و «X-Men: The Last Stand» (۲۰۰۶). «X-Men: The Last Stand» عموماً مورد پذیرش است اما بخشی از طرفداران به‌شدت از آن متنفرند. این تا حدی نامعقول به‌نظر می‌رسد چون با اینکه کارگردان جدیدی دارد، لحن و بازیگران اصلی مشابه دو فیلم قبلی‌اند و ایده‌هایی را که مطرح شده بودند به سرانجام می‌رساند. جدا از درگیری نهایی بین برادرِیِ مگنتو و ایکس‌من‌های خاویر، ما با بازگشت جین گری و مبارزه‌اش با جانب تاریک روان او مواجهیم. برخی از مرگِ دو شخصیت برجسته گله‌مندند، اما چند بار در کمیک‌ها شخصیت‌ها زنده می‌شوند؟ مگر در همین فیلم یکی از شخصیت‌های مهم باززنده نمی‌شود؟ عده‌ای هم به زمان پخش کوتاه و سطحی بودن نقد می‌کنند اما «X3» دقیقاً همان مدت زمان فیلم اول (۱۰۴ دقیقه) را دارد و عمق کافی برای پرداخت وجود دارد: دوگانگی روگ در انتخابِ درمان برای داشتن نزدیکی انسانی، کشمکش عظیم درونی ققنوس نمادینِ برخورد جسم و روح، اندوه و کشف حیرت‌آور سایکلاپس، انحطاط اخلاقی پایرو، وضعیت میستی‌ک پس از اخراج از برادری و کشمکش ولورین برای انجام کار درست با وجود عشق عمیقش—فقط برای نام بردن چند مورد. نقطه‌ضعف این است که برخورد بزرگ در جزیرهٔ آلکاتراز کمی کلیشه‌ای و خسته‌کننده به‌نظر می‌رسد. بهتر بود تمرکز روی دارک فینیکس حفظ می‌شد، اما تهیه‌کنندگان احتمالاً احساس کردند که این کار از سایر شخصیت‌ها خواهد کاست و دوست داشتند صحنهٔ نبرد کلیشه‌ای و بزرگ را داشته باشند. با این حال، در این فیلم چیزهای خوبی هم هست که قابل تقدیرند. امتیاز: B+ --- تعجب می‌کنم که چرا میانگین امتیاز به‌شدت افت کرده است. من راستش از «X-Men: The Last Stand» لذت بردم. با نگاهی سریع به برخی نقدها، به نظر می‌رسد شکایت اصلی مربوط به نحوهٔ برخورد با برخی شخصیت‌ها در کمیک‌هاست که البته برای کسانی که کمیک نمی‌خوانند ممکن است کمتر به چشم بیاید. من فقط می‌توانم به‌عنوان یک فیلم قضاوت کنم و آن را سرگرم‌کننده یافتم. هیو جکمن همچنان عالی است، هرچند در ابتدای فیلم رفتارِ ولورین برایم کمی نامأنوس بود اما سریع برطرف شد. دوست داشتم جایی برای نایت‌کالر (آلن کامینگ) پیدا می‌کردند، اما یکی از جانشینانش یعنی بیست (کلسی گرامر) برایم خوب درآمد. با توجه به آنچه خوانده‌ام، می‌توانم نگرانی‌های دیگران را متوجه شوم، مخصوصاً دربارهٔ نمایش برخی شخصیت‌ها، اما صادقانه بگویم این فیلم تماشای نسبتاً خوبی بود—حتی اگر نسبت به دو فیلم قبلی ضعیف‌تر باشد. --- پس از یک لحظهٔ نفس‌گیر در «X2» (۲۰۰۳)، دوباره به فرمول نسبتاً روال‌محور و نه‌چندان هیجان‌انگیز برای این قسمت سوم بازگشته‌ایم. این بار مگنتو (سر ایان مک‌کلن) از اینکه دولت انسانی «درمانی» فوق‌سری برای جهش‌یافته‌ها توسعه داده خشمگین است. به‌ظاهر این موضوع به یک رویارویی ساده بین نیروهای مگنتو و دشمن همیشگی‌اش خاویر (پاتریک استیوارت) و ارتش طرفداران خیرخواهش به رهبری ولورین (هیو جکمن) منجر می‌شود. اما مسئله این است که مگنتو یک برگ برنده دارد: دارک فینیکس که جین گری را به موجودی کشنده‌تر از آنچه کسی تصور می‌کرد تبدیل کرده است. آیا می‌توان او را متوقف، قانع یا نابود کرد؟ در کل، همه‌چیز کمی همان تکرار همیشگی است—افکت‌های بصری چشم‌گیر، آتش‌بازی فراوان و یک نبرد کلاسیک میان خوب و بد، اما داستان ضعیف است و دیالوگ‌ها غالباً چیزهایی را بازگو می‌کنند که در فیلم اول شنیده بودیم. جکمن واقعاً تلاش می‌کند هیجان وارد کند، و نمی‌توان انکار کرد که بن فاستر با بال‌های فرشته‌گونش به‌طرز چشم‌گیری جذاب ظاهر می‌شود، اما در غیر این صورت ممکن است این فیلم بیشتر شبیه یک قسمت از یک مجموعهٔ کوتاه مارول باشد که در نهایت چیزی جز بهانه‌ای برای ساخت دنباله ارائه نمی‌دهد. فیلم از نظر بصری خوب است، اما دو بازیگر اصلی گاهی اغراق‌آمیز بازی می‌کنند و کلسی گرامر تنها کسی نیست که از پایان‌بندی بیش از حد مهندسی‌شده دلخور شود. --- سی دقیقهٔ اول فیلم واقعاً بد نیست، با وجود اینکه ضعف‌های کارگردانی راتنر واضح است و مرگِ اسکات هم غیرضروری به‌نظر می‌آید. اما متأسفانه از آن به بعد همه‌چیز رو به افول می‌رود. با راتنر به‌عنوان کارگردان، همه‌چیز کمی ضعیف‌تر است: فیلمنامه ضعیف‌تر است، کارگردانی خلاقیت کمتری دارد و جنبه‌های اجتماعی-نقدی فیلم حتی بیشتر کمرنگ شده‌اند. در واقع من مشکلی با مرگ چارلز ندارم، و نحوهٔ مرگش هم منطقی به‌نظر می‌رسد—این که فینیکس او را می‌کشد قابل درک است. اما آنچه خوشایند نیست این است که این اتفاق عملاً جز انگیزه‌ای برای ایکس‌من‌ها جهت انجام کاری که قبلاً قرار بود انجام دهند، نتیجهٔ دیگری ندارد. این تنها یکی از لحظات مهمی است که در نهایت تأثیر چندانی بر جای نمی‌گذارد. به نظر می‌رسد پایرو پس از دیدن کاری که مگنتو با میستی‌ک کرد قرار است علیه او بشورد، اما این اتفاق نمی‌افتد. روگ از داستان خارج می‌شود تا درمان شود و در نهایت جز بازگشتش در پایان اتفاق خاص دیگری رخ نمی‌دهد. این کار نه داستان را مختل می‌کند و نه روابط بین شخصیت‌ها را؛ او می‌رود، برمی‌گردد، و همه‌چیز مانند قبل است. فکر می‌کنم مشکل اصلی سه‌گانهٔ اورجینال، شیفتگی افراطی سازندگان نسبت به ولورین و در مقابل نفرت افراطی‌شان از سایکلاپس است. او در دو فیلم اول تقریباً کار مهمی انجام نمی‌دهد و در این فیلم می‌میرد، که باعث می‌شود مرگش برای بیننده قابل‌لمس و دل‌سوزانه نباشد. X2 پیش‌تر تمرکز زیادی روی لوگان داشت، بنابراین فکر می‌کنم قوس شخصیتیِ او باید به اسکات واگذار می‌شد. آیا مؤثرتر نبود اگر اسکات در این فیلم رشد و تحول بیشتری داشت و سپس مجبور می‌شد جین را بکشد؟ رابطهٔ لوگان و جین هرگز برای اینکه پایان فیلم کار کند قابل‌باور نبود. جین گری محور اصلی کل داستان است، و با وجود این، در طول داستان کنار گذاشته می‌شود و مثل یک ابزار تا لحظهٔ مرگش با او رفتار می‌شود.