فیلم The Forgotten 2004

عشق یا اندیشه‌ی سرد و تحلیلی ساخته‌ی جوزف روبن (۲۰۰۴)، «The Forgotten» روایتِ تلّی (جولیان مور) مادری را بازگو می‌کند که متوجه می‌شود تمامی آثار مربوط به پسر نه‌ساله‌ی درگذشته‌اش—عکس‌ها، ویدئوها، مدارک و حتی خاطره‌ی دیگران—پاک شده است. روان‌درمانگرش (گری سینیز) و همسرش او را توهم‌زن می‌خوانند، اما تلّی می‌داند که قضیه چیز دیگری است. از این‌جا یک جستجوی هیجان‌انگیز برای حقیقت آغاز می‌شود؛ او با...

عشق یا اندیشه‌ی سرد و تحلیلی ساخته‌ی جوزف روبن (۲۰۰۴)، «The Forgotten» روایتِ تلّی (جولیان مور) مادری را بازگو می‌کند که متوجه می‌شود تمامی آثار مربوط به پسر نه‌ساله‌ی درگذشته‌اش—عکس‌ها، ویدئوها، مدارک و حتی خاطره‌ی دیگران—پاک شده است. روان‌درمانگرش (گری سینیز) و همسرش او را توهم‌زن می‌خوانند، اما تلّی می‌داند که قضیه چیز دیگری است. از این‌جا یک جستجوی هیجان‌انگیز برای حقیقت آغاز می‌شود؛ او با اش (دومینیک وست) همراه می‌شود و با مأموران سازمان‌های امنیتی درگیر می‌گردد. نقدها نسبت به «The Forgotten» شبیه هم نیستند؛ نظرات به شدت متفاوت‌اند که لزوماً بد نیست، چون بعضی آثار هنری بر افکار مقابل، قطب‌بندی ایجاد می‌کنند. فیلم ضعف‌هایی دارد و کسانی که از آن خوششان نیامده به‌سراغ همین نقاط ضعف رفته‌اند. از نظر سبک، تا حدی شبیه «The Mothman Prophecies» (۲۰۰۲) است، اما نه به همان خوبی یا پیچیدگی و هنرمندی. شباهت‌هایی با مجموعه‌ی «The X-Files» هم دارد: دو قهرمان—یکی زن موقرمز—در پی حقیقت در قصه‌ای علمی‌تخیلی/معمایی هستند که دولت نقشی در آن دارد. به‌خاطر نقدهای متناقض، ابتدا نیمه‌هوشیار به تماشای پانزده دقیقه‌ی اول نشستم، اما وقتی تلّی با اش روبه‌رو می‌شود و هم‌پیمان می‌شوند، توجه‌ام جلب شد. اش بازیکن سابق لیگ هاکی است که از زندگی دست کشیده و برای فرونشاندن غم‌هایش به الکل پناه برده. چه اتفاقی تلخ باعث شده که او تسلیم شود و سراغ مشروب برود؟ آن را به تماشاگر می‌گذارم تا کشف کند. در این میان یاد بازیگران مرد بزرگ گذشته—مثل چارلتون هستون، کلینت ایستوود، برت رینولدز و شاید مارلون براندو—می‌افتم؛ آن‌ها چیزی داشتند که آن‌ها را متمایز می‌کرد و هنگام حضور روی پرده توجه‌ات را جلب می‌کرد. دومینیک وست از آن دست بازیگران است؛ او مرا به جیمز رمر (آجاکس در «The Warriors» ۱۹۷۹) یادآوری می‌کند. خط فرعی اعتیاد اش برایم ملموس بود، چون آدم‌های بااستعدادی مثل او را می‌شناسم که عملاً تسلیم شده و عمرشان را با مشروب از دست داده‌اند. خودم هم گاهی وسوسه شده‌ام تسلیم شوم (هرچند نه به الکل). این جنبه را می‌توان دید و با آن همذات‌پنداری کرد. همان‌طور که گفته شد، فیلم داستانی علمی‌تخیلی/معمایی است و توضیح نهایی (بدون افشای جزئیات) تا حدی عجیب و غریب است، اما لزوماً غیرقابل‌باور نیست. فیلمی مانند «Flightplan» (۲۰۰۵) هم تمی مشابه داشت؛ آن‌جا توضیح نه عجیب که کاملاً غیرقابل‌باور بود. اگر از عجیب بودن خوش‌تان نمی‌آید، احتمالاً «The Forgotten» برای‌تان مناسب نیست. در اصل «The Forgotten» قصه‌ای از نبرد عشق در برابر اندیشه‌ی سرد و تحلیلی است. شخصاً میان این دو در میانه قرار می‌گیرم؛ همین تعارض بود که شخصیت اسپاک را جذاب می‌کرد. یادتان هست قسمت «This Side of Paradise» در استارترک را که او برای نخستین‌ بار از منطق مطلق فاصله گرفت و گرمای عشق و شادی را تجربه کرد؟ در پایان آن قسمت با تأسف می‌گفت که برای اولین‌بار در زندگی واقعاً خوشحال بوده است. «The Forgotten» داستانی است از کشمکش دردناک و احتمالِ پیروزی برای هر دو شخصیت تلّی و اش. اگرچه منطق اهمیت دارد، عشق قدرتمندتر است — گرم‌تر و حیاتی‌تر نیز هست. فیلم کوتاه و خوش‌ریتم است: حدود ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه (بخش اصلی حدود ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه). نسخه‌ی خانگی شامل برشی بلندتر و پایانِ جایگزینی‌ست که توطئه را کم‌تر شرورانه نشان می‌دهد؛ پیشنهاد می‌کنم ابتدا نسخه‌ی سینمایی را ببینید و سپس صحنه‌های حذف‌شده و پایانِ جایگزین را تماشا کنید. به نظرم صحنه‌ی بوسه نباید حذف می‌شد؛ کار می‌کرد، هرچند شاید سازندگان نمی‌خواستند تلّی را به‌عنوان فردی که ممکن است مرتکب خیانت شده باشد نمایش دهند. آن‌هایی که فیلم را «نفهمیدند» احتمالاً میل زیادی به منطق سرد دارند—اما لازم نیست همیشه همین‌طور بمانند. نویسنده: جرالد دی پگو مدت: حدود ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه محل فیلم‌برداری: منطقه نیویورک امتیاز: B / B-