فیلم Last Breath 2025

امتیاز: 7 از 10 من واقعاً این فیلم را دوست داشتم؛ بر پایه یک داستان واقعی نسبتاً جالب ساخته شده است. شخصاً هر چیزی مربوط به آب را دوست دارم، پس فیلمی درباره یک حادثه غواصی کاملاً مورد علاقه‌ی من است. برخی بخش‌های تصاویر دوربین مداربسته گویا از منابع واقعی گرفته شده‌اند و همین باعث می‌شود اثر حالت وهم‌آلودتری پیدا کند. به نظرم موسیقی خیلی دراماتیک...

امتیاز: 7 از 10 من واقعاً این فیلم را دوست داشتم؛ بر پایه یک داستان واقعی نسبتاً جالب ساخته شده است. شخصاً هر چیزی مربوط به آب را دوست دارم، پس فیلمی درباره یک حادثه غواصی کاملاً مورد علاقه‌ی من است. برخی بخش‌های تصاویر دوربین مداربسته گویا از منابع واقعی گرفته شده‌اند و همین باعث می‌شود اثر حالت وهم‌آلودتری پیدا کند. به نظرم موسیقی خیلی دراماتیک است و در بعضی صحنه‌ها انتخاب موسیقی متفاوت یا حتی سکوت کامل بهتر از موسیقی پرهیجان عمل می‌کرد—مثلاً وقتی دیو از زنگ غواصی می‌پرد تا کریس را نجات دهد. در مجموع فیلم فوق‌العاده بود. کریس (فین کول) یک غواص جوان عمق دریاست که قرار است با مورگ (بابی رینزبری) ازدواج کند، اما ابتدا باید یک پروژه‌ی یک‌ماهه نگهداری خطوط لوله در بستر دریای شمال را تمام کند. تیم را دوستش، داکن (وودی هارلسون)، که باتجربه است رهبری می‌کند و قرار است به آنها دیو (سیمو لیو) که کمی خویشتن‌دار است و نسبت به مهارت‌های کریس تردید دارد، ملحق شود. آنها وارد طوفان می‌شوند و با امواج بیست‌فوتی که به کشتی‌شان می‌کوبد، دو نفر به اعماق فرود می‌آیند و در همان‌جا همه‌چیز کمی از مسیر اصلی خارج می‌شود. در سطح، کشتی نیروی تثبیت‌کننده‌اش را از دست می‌دهد و غواصان را بی‌پناه می‌گذارد، سپس طناب‌های کریس گره می‌خورند و خیلی زود نجات به مأمریتی ناامیدکننده بدل می‌شود که زمان علیه آنهاست. داستان بر اساس رویدادهای واقعی است که خودشان جذاب‌اند، و فیلم از تصویربرداری زیرآبی بسیار تهدیدآمیزی استفاده کرده (از جمله برخی تصاویر واقعی که با لباس‌های شبیه‌ساز بدن ضبط شده‌اند)، اما متأسفانه بازی‌ها در کلیت اثر ضعیف‌اند و فیلمنامه هم چندان کمکی به هارلسون که نقش‌اش کم‌شکوفا و در عین حال اغراق‌آمیز است، نمی‌کند. گاهی کارگردانی فیلم کشش خوبی دارد، اما به‌نوعی نتوانسته شخصیت‌های مردانه را به‌طور جذاب شکل دهد و آن‌طور که باید خطر واقعی شغل آنها در تعمیر زیرساخت‌های حیاتی انرژی را نمایش دهد. شاید به‌خاطر این است که بخش زیادی از فعالیت‌ها در سه‌صد فوت زیر دریا و در تاریکی محض اتفاق می‌افتد یا به‌خاطر لباس‌های صنعتی غواصی است — یا شاید هر دو — اما در نهایت فیلم تا حدی حس مخاطره‌ای را که داستان واقعی داشت از بین می‌برد و نتیجه اثری کمی ناقص از آب درمی‌آید. کارگردان الکس پارکینسون با «آخرین نفس» (بازسازی سینمایی مستندی به همین نام از ۲۰۱۹) تلاش کرده داستان واقعی و هولناک مبارزه‌ی یک غواص اعماق برای زنده ماندن را دراماتیزه کند. به‌جای ساختن یک تریلر مهیج، فیلم زیر بار احساسات اجباری، شخصیت‌پردازی ضعیف و روایت بی‌تکاپو فرو می‌ماند و این پرسش را به وجود می‌آورد که آیا اصلاً نیاز به ساخت یک روایت داستانی از این ماجرا بود یا نه. داستان واقعی کریس لمونز (فین کول) را روایت می‌کند: غواصی که پس از پاره شدن سیم‌های امبولیک در طول یک غواصی اشباع، بیش از ۳۰۰ فوت زیر آب گیر می‌افتد و تنها چند دقیقه اکسیژن ذخیره در مخزن پشتی دارد. به‌طور معجزه‌آسایی، لمونز بیش از نیم ساعت روی کف اقیانوس زنده می‌ماند و توسط همراهانش، دانکن (وودی هارلسون) و دیو (سیمو لیو)، که از تلاش دست برنداشتند، نجات می‌یابد. نظریه‌های علمی متعددی برای توضیح بقای او وجود دارد، اما فیلم مسیر احساس‌خوب‌کننده‌ای را انتخاب می‌کند و نجات او را نتیجه‌ی «قدرت عشق» نشان می‌دهد که این موضوع تجربهٔ او را تا حدی شعارگونه و سطحی می‌کند؛ چیزی که تأسف‌آور است. این قصه پتانسیل تبدیل شدن به یک تریلر حیات‌بخش و نفس‌گیر را داشت، اما در عوض فیلم طولانی و کش‌دار و فاقد تنش و فوریتی‌ست که رویدادهای واقعی مستحق آن هستند. با وجود تلاش فیلم برای ایجاد عمق احساسی، رابطه میان شخصیت‌ها سطحی و کم‌توسعه و بد نوشته شده است. اگر با داستان واقعی آشنا نباشید یا مستند ۲۰۱۹ را ندیده باشید، شاید درگیر مبارزات شخصیت‌ها نشوید؛ تنها دلیل من برای درک رابطه بین این سه مرد آشنایی قبلی‌ام با ماجرا بود، چون خود فیلم کاری برای جلبِ دلسوزیِ تماشاگر انجام نمی‌دهد. از آنجا که بخش عمده فیلم زیر آب می‌گذرد، تصاویر تار و بدنور هستند. فیلم‌برداری زیرآبی تار جو یا تعلیق لازم را ایجاد نمی‌کند و سرعت آرام فیلم را بیش از پیش بی‌روح نشان می‌دهد. فیلم به‌عنوان تجربه‌ای هیجان‌انگیز تبلیغ می‌شود، اما در عمل بیشتر شبیه یک فیلم تلویزیونی کلیشه‌ای است. در حالی‌که رویدادهای واقعی به‌طور قطع شگفت‌انگیزند، این اقتباس نشان می‌دهد که بعضی داستان‌ها بهتر است به‌صورت مستند باقی بمانند. مگر اینکه طرفدار پروپاقرص مستند اصلی یا درام‌های غواصی عمق باشید، «آخرین نفس» وقت شما را نمی‌ارزد. مستند ۲۰۱۹ داستان را خیلی بهتر روایت می‌کند.