فیلم The Natural 1984

شگفتی «وندر بوی» «نچرال» را باری لوینسون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش را راجر تاون و فیل دوسنبری از روی رمانی به قلم برنارد مالامود اقتباس کرده‌اند. در این فیلم رابرت ردفورد، رابرت داوال، گلن کلوز، کیم بیسینگر، ویلفورد برایملی، باربارا هرشی، رابرت پروسکی و ریچارد فارنسورث بازی می‌کنند. موسیقی اثر از رَندی نیومن و فیلم‌برداری از کِیلِب دِشانل است. «نچرال» یک فیلم ورزشی پُر از حس نوستالژیک...

شگفتی «وندر بوی» «نچرال» را باری لوینسون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش را راجر تاون و فیل دوسنبری از روی رمانی به قلم برنارد مالامود اقتباس کرده‌اند. در این فیلم رابرت ردفورد، رابرت داوال، گلن کلوز، کیم بیسینگر، ویلفورد برایملی، باربارا هرشی، رابرت پروسکی و ریچارد فارنسورث بازی می‌کنند. موسیقی اثر از رَندی نیومن و فیلم‌برداری از کِیلِب دِشانل است. «نچرال» یک فیلم ورزشی پُر از حس نوستالژیک است که از تماشاگر می‌خواهد به خیال‌پردازی‌ها و اسطوره‌سازی‌هایش تن در دهد. اگر بتوانید با این فضا همراه شوید، با فیلمی روبه‌رو می‌شوید که از زیبایی دل‌انگیز، نیروی روح انسانی و وجوه فنی چشم‌نواز سرشار است. هستهٔ افسانه‌ای و شبیه به اسطوره‌های آرتوری قصهٔ دومین فرصتِ روی هابز (حضور آرام و تاثیرگذار ردفورد) سبب می‌شود همیشه بدانیم با اثری خیال‌پردازانه سروکار داریم؛ اما این مشکلی نیست — ما در فضایی شبیه «Field of Dreams» هستیم و طرفداران این نوع آثار به‌خوبی پاداش می‌گیرند. طراحی صحنهٔ دوره‌ای، فیلم‌برداری و موسیقی درجهٔ یک‌اند و در کنار بازیگران مکمل سطح بالا، به ردفورد می‌نشینند. اگر با نوع این فیلم آشنا باشید، ممکن است در پایان هم‌زمان از خوشحالی مشت في هوا ببرید و چشمتان نمناک باشد. فیلمسازی دوست‌داشتنی. امتیاز: ۸٫۵/۱۰ سال‌ها پیش، زمانی که کمی طرفدار ورزش بودم، زیاد دربارهٔ اسکاوت‌هایی می‌خواندم که بازیکنانی شبیه روی هابز را در روزگار قدیم می‌دیدند؛ بازیکنانی که می‌توانستند توپ را کیلومترها بزنند یا فست‌بال صد مایل در ساعت پرتاب کنند، اما به دلایلی هرگز به لیگ بزرگ نرسیدند. البته این فیلم بر اساس رمان برنارد مالامود ساخته شده، اما ردپاهایی از اتفاقات واقعی هم گهگاه دیده می‌شود. فیلم سرگرم‌کننده است و بیسبال را به‌مثابه بازیِ آمریکایی نشان می‌دهد و بدین ترتیب در مقامِ بالاتر از فساد قرار می‌دهد. حال و هوای فیلم کهنه‌نماست، شاید حتی از سال ۱۹۳۹ هم فراتر رفته به‌نظر برسد. فیلم نسبت به کتاب اندکی کم‌غم‌تر است و شاید خالص‌گرایان از این تغییر خوششان نیاید، اما برای من دنیا به اندازهٔ کافی تیره است و این فضا و پایان‌بندی برایم کاملاً قابل قبول بود (و من کتاب را هم خوانده‌ام). چون در کتاب‌های تاریخ، رویدادها و افراد گذشته پاکیزه و افسانه‌گونه می‌شوند، چرا وقتی داستان‌های خیالی با شیشهٔ رنگیِ گل‌گون پالایش می‌شوند ناراحت شویم؟