فیلم Camp X-Ray 2014

از ابتدا، شدت‌بخشی به رویدادهای صحنه‌ها ضعیف است. روایت یک‌طرفه است که برای پرداختن به موضوعی حساس، انتخاب نامناسبی به‌نظر می‌رسد. ظاهراً هدف اصلی نشان‌دادن ظلم‌ها و رفتارهای ارتش آمریکا در زندان گوانتانامو بوده، ولی فیلم از نمایش آشکارِ آن خشونت‌های شدید اجتناب می‌کند و در عوض روی رابطهٔ غیرمعمول میان یک زندانی و یک نگهبان زن تمرکز می‌کند. بازیگران محدود، فیلم‌برداری عمدتاً در یک لوکیشن،...

از ابتدا، شدت‌بخشی به رویدادهای صحنه‌ها ضعیف است. روایت یک‌طرفه است که برای پرداختن به موضوعی حساس، انتخاب نامناسبی به‌نظر می‌رسد. ظاهراً هدف اصلی نشان‌دادن ظلم‌ها و رفتارهای ارتش آمریکا در زندان گوانتانامو بوده، ولی فیلم از نمایش آشکارِ آن خشونت‌های شدید اجتناب می‌کند و در عوض روی رابطهٔ غیرمعمول میان یک زندانی و یک نگهبان زن تمرکز می‌کند. بازیگران محدود، فیلم‌برداری عمدتاً در یک لوکیشن، بودجهٔ تنها حدود یک میلیون دلار، شروعی معمولی اما پایانی قوی؛ در طول تماشا بارها حدس می‌زدم چه اتفاقاتی می‌افتد. برای مثال فکر کردم اِیمی کول (با بازی کریستن استوارت) مأمور مخفی است تا از زندانیان اطلاعات بگیرد، چون تنها زن حاضر بود، اما برخلاف انتظارات معمول مشخص شد چنین نیست. فیلم ساده و پر از احساسات انسانی است. از منظر انسانی، گاه احساس می‌کنید مجازات‌هایی که بر مظنونان اعمال می‌شود فراتر از حد است، هرچند اگر جرائمشان را حذف کنید، این احساس قابل بحث است. در برخی لحظات برداشت من این بود که فیلم می‌خواهد وجهی تاریک از آمریکا نشان دهد؛ به همین دلیل صحنه‌هایی از حملات تروریستی که توسط شخصیت‌های زندانی انجام شده باشند نشان داده نمی‌شوند و تنها پیامدهایی که آنها متحمل شده‌اند به تصویر کشیده می‌شود. در عین حال، فیلمی از جنس هالیوود که تا حدی برای همدلی با برخی زندانیان ساز و کارهایی دارد. بله، بعضی بی‌گناه بوده‌اند، اما بخش اعظمشان به‌نظر بی‌رحم می‌رسیدند. هر بیننده بر اساس دین، ملیت یا حساسیت انسانی خود نظر متفاوتی دربارهٔ فیلم خواهد داشت. در نقش‌آفرینی‌ها، کریستن استوارت در نقش سرباز اِیمی کول عملکردی درونی و تأثیرگذار ارائه می‌دهد؛ قوت و آسیب‌پذیری آرام او شخصیت را زنده می‌کند و معضلات اخلاقی‌اش را قابل‌لمس می‌سازد. تعامل او با پیمان معادی در نقش علی امیر بخش زیادی از بار احساسی فیلم را بر دوش دارد؛ بازی معادی هم احساسات انسانی و تاب‌آوری را نشان می‌دهد و باعث می‌شود آرزو کنید فیلم بیشتر به داستان او پرداخته بود. نقص قابل‌توجه فیلم، فرصت‌سوزی در ریتم و تعادل روایت است. با تقریباً دو ساعت مدت زمان، تمرکز زیادی بر دیدگاه کول است و پیش‌زمینه و پرداخت شخصیت‌های زندانیان کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ در حالی که این موقعیت بستر غنی‌ای برای پرداخت بهتر داشت. این کاستی نه تنها فرصت روایی را از بین برد، بلکه عمق احساسی فیلم را نیز کاهش داد؛ اگر زندگی و کشمکش‌های زندانیان بیشتر نشان داده می‌شد، تأثیر فیلم قوی‌تر می‌بود. از نظر تولید و کارگردانی، فضای گوانتانامو واقعی و درگیرکننده به‌نظر می‌رسد و اتمسفر فیلم به تنش هر تعامل می‌افزاید. لحظات ساکت و کند فیلم، هرچند گاهی کش‌دار هستند، در بازنمایی انزواء و یکنواختی زندگی شخصیت‌ها مؤثرند. در مجموع، کمپ ایکس‌-ری فیلمی است که ارزش تماشا دارد، به‌ویژه برای اجرای عمیق کریستن استوارت. هرچند می‌توانست داستانی متوازن‌تر و پرداخت‌شده‌تر باشد، موضوعات ارتباط، انسانیت و ابهام‌های اخلاقی همچنان در فیلم برجسته‌اند. فیلم بیشتر به‌خاطر آنچه می‌توانست باشد در ذهن می‌ماند تا آنچه به‌دست آورده است. امتیاز: 6/10