فیلم The Marching Band 2024

«تیبو» (بنژامن لاورنه) رهبر ارکستری باتجربه است که اکنون در آمریکا زندگی می‌کند اما گه‌گاه برای اجرا به فرانسه برمی‌گردد. در یکی از همین بازگشت‌ها به خواهرش رز (ماتیلد کورکول-روزِس) می‌گوید که به پیوند مغز استخوان نیاز دارد. رز با کمال میل موافقت می‌کند، اما وقتی مشخص می‌شود با او سازگار نیست، ماجراها شروع می‌شود و تیبو مجبور می‌شود از جیمی (پیر لوتن) — برادری...

«تیبو» (بنژامن لاورنه) رهبر ارکستری باتجربه است که اکنون در آمریکا زندگی می‌کند اما گه‌گاه برای اجرا به فرانسه برمی‌گردد. در یکی از همین بازگشت‌ها به خواهرش رز (ماتیلد کورکول-روزِس) می‌گوید که به پیوند مغز استخوان نیاز دارد. رز با کمال میل موافقت می‌کند، اما وقتی مشخص می‌شود با او سازگار نیست، ماجراها شروع می‌شود و تیبو مجبور می‌شود از جیمی (پیر لوتن) — برادری که وجودش را نمی‌دانست و در شهری رو به زوال زندگی می‌کند که محل کارش در آستانه تعطیلی است — کمک بخواهد. در ابتدا جیمی بی‌اعتنا و بدگمان است، اما فیلم نشان می‌دهد چگونه این دو مرد در پس‌زمینه‌ای از رنجش‌ها و امتیازاتی که تا کنون زندگی‌شان را رقم زده، با گذشته، حال و (امیدوارانه) آینده‌شان کنار می‌آیند. نقطه اتصالِ آنها عشق مشترک به موسیقی است؛ وقتی معلوم می‌شود جیمی در گروه نوازندگان معدن‌کاران ترومبون می‌زند، فرصتی برای نزدیک شدن فراهم می‌شود. فیلم یادآور «Brassed Off» است و نگاهی اجتماعی به افول صنایع سنتی روستایی دارد که پس از خود امید و فرصت اندکی باقی می‌گذارند؛ کمی رومانس هم دارد و چند دست یونیفرم واقعاً زننده! در کنار این‌ها، قطعات کلاسیک موتسارت، آوازهای گرم شارل آزناوور و تمرین‌های گروهی لذت‌بخشی با مردم شهر دیده می‌شود که با کمی راهنمایی نشان می‌دهند در نوازندگی و خواندن استعداد دارند. شاید پایان ماجرا چندان پرتعلیق نباشد، هرچند یک پیچش وجود دارد — در اصل این داستان خانواده است که بدون احساسات اغراق‌شده و با طنزی فرانسوی و کله‌شقانه روایت می‌شود. من همیشه دقیقاً نمی‌دانستم رهبر ارکستر چه می‌کند، اما این فیلم تا حدودی توضیح می‌دهد و متوجه می‌شویم چیدمان جایگاه نوازندگان هم اهمیت دارد.