فیلم The Rule of Jenny Pen 2024 -

خیلی خوشحالم که این فیلم بالاخره اکران شد. بعد از ترک سالن سینما و فکر کردن به آنچه دیده‌اید، فوراً تحت تأثیر قرار می‌گیرید. مدت‌ها بود چیزی ندیده بودم که در عین حال این‌قدر همراه با غمگینی، زننده‌گی، شومی و خنده‌های شیطنت‌آمیز باشد. خوشبختانه جیمز اشکرافت موفق شده دو اسطوره، جفری راش و جان لیتگو، را کنار هم بیاورد و هر دوی آن‌ها تمام تلاششان...

خیلی خوشحالم که این فیلم بالاخره اکران شد. بعد از ترک سالن سینما و فکر کردن به آنچه دیده‌اید، فوراً تحت تأثیر قرار می‌گیرید. مدت‌ها بود چیزی ندیده بودم که در عین حال این‌قدر همراه با غمگینی، زننده‌گی، شومی و خنده‌های شیطنت‌آمیز باشد. خوشبختانه جیمز اشکرافت موفق شده دو اسطوره، جفری راش و جان لیتگو، را کنار هم بیاورد و هر دوی آن‌ها تمام تلاششان را کرده‌اند. حاصل کار یکی از شانس‌های اولیه محبوب در ژانر وحشت برای امسال است. تجربه تماشای فیلمی که سازندگانش هیچ دید روشنی از آنچه می‌خواهند بگویند ندارند، یکی از ناامیدکننده‌ترین تجربه‌های سینمایی است — و متأسفانه این فیلم دوم جیمز اشکرافت دقیقاً همین مشکل را دارد. وقتی یک قاضی محترم (با بازی جفری راش) سکته می‌کند، به منزلی برای توانبخشی منتقل می‌شود که به نظر می‌رسد بسیار بد اداره می‌شود. در آنجا، مانند بسیاری از ساکنان دیگر، هدف آزار و تمسخر یک بیمار دیگر (با بازی جان لیتگو) قرار می‌گیرد؛ فردی دچار فراموشی و مانیا که با عروسک دست‌ساز و مرموزی به نام «جنی پن» تهدید می‌کند و ادعا دارد بر همهٔ ساکنان حکومت می‌کند. وقتی قاضی اعتراض می‌کند، پرسنل کاملاً بی‌خبر او را توهم‌زده می‌نامند — واکنشی که غیرمنطقی به نظر می‌رسد و اعتبار آنچه فیلم می‌خواهد نشان دهد را تضعیف می‌کند. داستان پر پیچ‌وخم فیلم بین روایت مستقیم از سوءاستفاده از سالمندان و احتمال اینکه قاضی خود گرفتار توهمات درون‌ذهنی‌اش شده و در بدن آسیب‌دیده‌اش محبوس است، در نوسان است. این ابهام عمدی شاید اگر با مهارت بیشتری به کار گرفته می‌شد، مؤثر بود، اما در اینجا هرگز به درستی توسعه پیدا نمی‌کند. با پیش رفتن فیلم، روایت بیش از پیش غیرقابل‌باور و پراکنده می‌شود و تماشاگر را سرگردان می‌گذارد که واقعاً قرار است چه رخ دهد. از سوی دیگر، فیلم به‌طرز مضحکی به عنوان یک فیلم ترسناک تبلیغ شده است، در حالی که تقریباً هیچ چیزی در آن واقعا ترسناک نیست؛ بیشتر شبیه یک تریلر روان‌شناختی متوسط اما پراکنده و کم‌درگیرکننده است. با این حال فیلم چند لحظهٔ طنز تند و گزنده دارد (بیشتر با دیالوگ‌های تیز جفری راش) و دو بازیگر اصلی با تمام توان برای ارتقای این آشفتگی سینمایی تلاش می‌کنند، اما حتی توانایی‌های قابل‌توجه آن‌ها هم برای نجات این پروژهٔ ناتمام کافی نیست. لطفاً وقت و پولتان را صرف این فیلم نکنید.