فیلم No Escape Room 2018

ساعتی قابل قبول است؛ شاید دوباره آن را نبینم، اما اگر دنبال یک «فیلم اتاق فرار» دیگر هستید، می‌توانم پیشنهادش کنم. فیلم عجیب است — نه آن چیزی که انتظار داشتم و نه کاملاً شبیه آثار مرگبار و خشونت‌آمیز مثل House of 1000 Corpses و نه شبیه Escape Room. در واقع بیشتر به Amityville Horror، 1408 یا Thirteen Ghosts نزدیک است که عنصری از اتاق فرار...

ساعتی قابل قبول است؛ شاید دوباره آن را نبینم، اما اگر دنبال یک «فیلم اتاق فرار» دیگر هستید، می‌توانم پیشنهادش کنم. فیلم عجیب است — نه آن چیزی که انتظار داشتم و نه کاملاً شبیه آثار مرگبار و خشونت‌آمیز مثل House of 1000 Corpses و نه شبیه Escape Room. در واقع بیشتر به Amityville Horror، 1408 یا Thirteen Ghosts نزدیک است که عنصری از اتاق فرار به آن اضافه شده، اما هیچ‌کدام را به‌خوبی اجرا نمی‌کند. جنی راس اینجا عملکرد خیلی خوبی دارد؛ دامنهٔ بازیگری‌اش را نشان می‌دهد و بیانگر است. بقیهٔ بازیگران قابل قبول ولی فراموش‌شدنی‌اند. یکی از مشکلات فیلم مرگ‌های ناگهانی و بی‌سر و ته شخصیت‌هاست؛ استودیو ظاهراً نمی‌خواهد روی شخصیت‌ها سرمایه‌گذاری کند چون قرار است زود کشته شوند، در حالی که باید بیننده با آن شخصیت‌ها درگیر شود تا مرگشان اثری داشته باشد — در نتیجه بسیاری از کشته‌ها ناامیدکننده از آب درمی‌آید. فیلم با ایده‌های خوب و چند صحنهٔ ترسناک مؤثر همراه است و جلوه‌های بصری هم قابل قبول‌اند، اما فیلمنامه ضعیف است. آغاز فیلم قوی است اما کم‌کم سؤال‌ها و تئوری‌های زیادی به وجود می‌آید و پایان هیچ‌کدام را پاسخ نمی‌دهد. روایت شخصیت‌ها نیز ضعیف است: تنها اطلاعاتی که دربارهٔ شخصیت‌ها می‌گیرید این است که پدر (مایکل) و دخترش (کارن) در راه آخر هفته گیر می‌افتند و برای سرگرمی به اتاق فرار می‌روند، بعد با بقیهٔ گروه آشنا می‌شویم — تایلر که دائم با گوشی است، ملانی (دوست‌دختر تایلر) که به‌خاطر تولدش آمده، اندرو که ظاهراً به سفارش درمانگر باید با دیگران تعامل کند، جوزی میزبان و مردی که عمارت را ساخته. هیچ‌پس‌زمینه‌ای داده نمی‌شود، رشد شخصیتی رخ نمی‌دهد و روابط میان شخصیت‌ها ساخته یا تقویت نمی‌شود. حتی کششی عجیب بین اندرو و کارن وجود دارد که آزاردهنده است چون کارن دانش‌آموز دبیرستانی به‌نظر می‌رسد و این تم ناسازگار و ناموجه است. ایده‌هایی مثل تماس تلفنی ملانی، نقاشی، سردخانه و حلقه‌های زمانی جذاب‌اند، اما هیچ‌کدام به دلیلی منطقی به هم متصل یا توضیح داده نمی‌شوند؛ صحنه‌ها گاه مانند قطعاتی تصادفی کنار هم گذاشته شده‌اند. اگر منتظر پایانی هستید که همه‌چیز را معنا کند، این فیلم شما را ناامید می‌کند. در کل، برای تماشاگرانی که دنبال فیلمی با نیاز ذهنی کم و چند صحنهٔ ترسناک هستند، تماشایش می‌تواند سرگرم‌کننده باشد؛ اما اگر توقع بالایی دارید یا دوست دارید داستان و شخصیت‌ها به‌خوبی شکل بگیرند و پرسش‌ها پاسخ داده شوند، این فیلم ناامیدتان خواهد کرد. همچنین فیلم یادآور این است که در مواجهه با مکان‌های ناشناس محتاط باشید و نسبت به چیزهایی که بیش‌ازحد عجیب به‌نظر می‌رسند، تردید داشته باشید.