فیلم Magazine Dreams 2023

«مَردانگی سمی» موضوعی است که در سال‌های اخیر توجه بیشتری جلب کرده و در رسانه‌های مختلف از برنامه‌های تلویزیونی و شبکه‌های اجتماعی تا مطبوعات مطرح شده است. اکنون در جدیدترین اثرِ نویسنده‌ـ‌کارگردان Elijah Bynum این موضوع به پرده‌ی سینما آمده است (اگرچه تا مرز اکران نرفتن هم پیش رفت — جزئیات بعداً). این فیلم، مطالعه‌ای شخصیتی است روی بدنساز آماتورِ Killian Maddox (جاناتان میجرز) و...

«مَردانگی سمی» موضوعی است که در سال‌های اخیر توجه بیشتری جلب کرده و در رسانه‌های مختلف از برنامه‌های تلویزیونی و شبکه‌های اجتماعی تا مطبوعات مطرح شده است. اکنون در جدیدترین اثرِ نویسنده‌ـ‌کارگردان Elijah Bynum این موضوع به پرده‌ی سینما آمده است (اگرچه تا مرز اکران نرفتن هم پیش رفت — جزئیات بعداً). این فیلم، مطالعه‌ای شخصیتی است روی بدنساز آماتورِ Killian Maddox (جاناتان میجرز) و زندگیِ این رقابت‌کننده بسیار منظم و مصمم که در عرصه ناشناخته است اما امیدوار است روزی عناوین بزرگ را ببرد و روی جلد مجلات تخصصی ورزش ظاهر شود. با این حال، هرچه تلاش می‌کند، گویا هرگز به‌طور کامل به خواسته‌هایش نمی‌رسد و این ناکامی شخصیِ عظیم برای او منبعی پیوسته از ناامیدی است، مخصوصاً وقتی که اندام تراشیده‌اش (دست‌کم در ذهن او) به‌طور ناحق مورد انتقاد قرار می‌گیرد. او وسواس دارد که بفهمد در چه چیزی اشتباه می‌کند؛ نه تنها در تقویت جسمانی، بلکه در روابط بین‌فردی‌اش هم. این تلاشِ بی‌پایان اغلب به انفجارهای خشم، واکنش‌های اغراق‌آمیز نسبت به شرایط و دوره‌های خودسرزنشی احساسی می‌انجامد. برای جبران این وضعیت، او به‌طور جدی برای جذبِ محبت دیگران و راه‌هایی برای ماندگار شدن در اینترنت جست‌وجو می‌کند؛ اقداماتی که به شیاطین درونی‌اش دامن می‌زنند و باعث نزولی شدنِ پیوسته در سلامت، عزت‌نفس و درکِ واقعیت او می‌شوند — همهٔ این‌ها مردانگی سمی‌ای را که در وجودش نهفته است بیرون می‌کشد. ترکیبِ آشفتهٔ نارضایتی عمیق و نیروی جسمانی تراکم‌یافته‌اش، مصالحه‌ای بسیار ناپایدار پدید می‌آورد و این پرسش جدی را مطرح می‌کند که آیا او در نهایت قادر به کنترل آن خواهد بود یا نه. فیلم گاهی تلاش می‌کند دامنهٔ زیادی را در بر بگیرد و برخی عناصرِ فیلمنامه گاهی کاملاً غیرقابل‌باور به نظر می‌رسند، اما با این حال اثر بینش‌های ارزشمندی دربارهٔ طبیعت و سرچشمهٔ این رفتار و نیز امید به رستگاری، هرچند دور از دسترس، ارائه می‌دهد. روایت همچنین ادای احترامی به فیلم‌هایی دارد که به‌طرز یخ‌باری زندگیِ تنهایان مشکل‌دار را به تصویر کشیده‌اند، دقیقاً در همان راستا که آثارِ پل شرایدر مانند «Taxi Driver» (1976) و «First Reformed» (2017) انجام داده‌اند. راستش را بخواهید، من از اینکه این اثر در نهایت راه اکران را پیدا کرده شگفت‌زده شدم. فیلم در ابتدا برای فصل جوایز 2023 برنامه‌ریزی شده بود، اما وقتی ادعاهای نگران‌کننده‌ای دربارهٔ رفتار خشونت‌آمیزِ خارج از صحنهٔ مجرز مطرح شد — ادعاهایی که در نهایت او را پای میزِ دادگاه برد — توزیع‌کننده آن را از برنامه‌اش حذف کرد. در مدت کوتاهی، یکی از ستاره‌های درحال‌صعود هالیوود ناگهان به یکی از مطرودان صنعت سینما تبدیل شد و به‌نظر می‌رسید این فیلمِ در شُرُفِ نامزدی جوایز برای همیشه محو شود. با این حال، فیلم در نهایت توزیع‌کنندهٔ جدیدی یافت و اکنون به‌صورت سینمایی (و نسبتاً گسترده) در حال اکران است. تأسف‌آور است که بخت و اقبالِ مجرز آن‌طور که باید ماندگار نماند، چون او در این فیلم اجرای فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد که به‌احتمال زیاد برایش تحسین فصل جوایز را به همراه می‌آورد. این نمایش هم‌چنین هشدار قدرتمندی دربارهٔ خطرات و پیامدهای مردانگی سمی فراهم می‌کند. بدیهی است که با توجه به جنجال‌های پیرامون بازیگر اصلی، تماشاگران بخواهند از دیدن این فیلم دوری کنند؛ اما اگر جامعهٔ ما روزی بخواهد بفهمد چه عواملی این‌گونه رفتارها را هدایت می‌کند، بهتر است دقیق و بی‌پرده به آن نگاه کنیم تا ببینیم چگونه پدید می‌آید، راه‌های ریشه‌کنی‌اش را بیابیم و مانع از آن شویم که بیش‌تر به کسانی که مورد ستم قرار می‌گیرند — و حتی خودِ قربانیان این الگوها — آسیب برساند.