فیلم Fear Street: Prom Queen 2025

«Fear Street: Prom Queen» عنوانی قابل حذف در مجموعه‌ای است که لایق توجه و رسیدگی بیشتری بود. هرچند از نظر تکنیکی قابل قبول است و حداقل‌های مورد انتظار طرفداران اسلشر نوستالژیک را فراهم می‌کند، اما در چیزی که سه‌گانهٔ اصلی را به موفقیتی شگفت‌آور بدل کرد کاملاً شکست می‌خورد: شخصیت‌های عمیق، داستان منسجم و تم‌های احساسی سنگین. با فیلمنامه‌ای کلیشه‌ای، ارتباطاتی تحمیلی و پایانی ناامیدکننده،...

«Fear Street: Prom Queen» عنوانی قابل حذف در مجموعه‌ای است که لایق توجه و رسیدگی بیشتری بود. هرچند از نظر تکنیکی قابل قبول است و حداقل‌های مورد انتظار طرفداران اسلشر نوستالژیک را فراهم می‌کند، اما در چیزی که سه‌گانهٔ اصلی را به موفقیتی شگفت‌آور بدل کرد کاملاً شکست می‌خورد: شخصیت‌های عمیق، داستان منسجم و تم‌های احساسی سنگین. با فیلمنامه‌ای کلیشه‌ای، ارتباطاتی تحمیلی و پایانی ناامیدکننده، فیلم مت پامِر بیشتر شبیه یک یادداشت فراموش‌شدنی است تا فصل جدیدی شایسته از میراث سارا فیر. نمره: C «Fear Street: Prom Queen» به‌سادگی فراموش‌شدنی است. فیلم به‌شدت تقلیدی و نسبتاً قابل حدس است و دیالوگ‌های غیرطبیعی هم کمکی نمی‌کنند. اگر صحنه‌های قتل جذاب بودند می‌شد از این ضعف چشم‌پوشی کرد، اما هیچ‌کدام حس مهمی منتقل نمی‌کنند. فضاسازی جشن فارغ‌التحصیلی هم مشکل‌ساز است؛ این موقعیت آن‌قدر در فیلم‌ها تکراری شده که هر اثر جدیدی باید دستاوردی خاص داشته باشد تا برجسته شود، و این فیلم چنین کاری نمی‌کند. دست‌کم زمان اجرا کوتاه است و چیز خیلی بدی هم روی پرده نشان نمی‌دهد. لوری با بازی ایندیا فاولر تنها شخصیتی بود که کمی جذابیت داشت و فینا استرازا هم در نقش تیفانی اجرای قابل‌قبولی ارائه می‌دهد؛ اما او بیش از حد کارتونی است، همین‌طور کریس کلاین و برخی دیگر. شخصیت دارین بیکر یک شعار احمقانه دارد که من آن را تا حدی خنده‌دار یافتم. پایان‌بندی هم قابل تقدیر است—من آن را دوست نداشتم اما یک بخش از افشا برایم غیرقابل پیش‌بینی بود. متأسفانه این به تنهایی کافی نیست تا ضعف‌های پیشین را جبران کند. نسخهٔ جدید، «Prom Queen»، همین دیروز منتشر شد و من واقعاً از آن خوشم آمد؛ فیلم خوبی بود. کمی عقب‌تر برگردیم: وقتی اولین‌بار سه‌گانهٔ اصلی «Fear Street» را دیدم، کاملاً از آن‌ها متنفر بودم؛ عصبانیم می‌کردند و از آن‌ها لذت نبردم. اما به آن‌ها شانس دوباره‌ای دادم و کم‌کم عاشق مجموعه شدم و دیدم که فیلم‌ها در واقع آثار خوبی هستند. دیروز برای آمادگی دیدن «Prom Queen» دوباره سه‌گانه را بازبینی کردم و واقعاً متأثر شدم؛ فیلم‌ها واقعاً خوب‌اند. من عاشق فیلم‌های اسلشر هستم و به‌ویژه از طرز بازی «Fear Street» با دهه‌های مختلف، پیوند خوردن همهٔ فیلم‌ها و نحوهٔ پیش‌روی داستان خوشم می‌آید. دنیایی که ساخته‌اند با انرژی جوانانه‌اش خیلی هوشمندانه و خوش‌سبک است؛ من از آن واقعاً لذت بردم.