فیلم Al Capone 1959

«هیچ آدم دانایی در شیکاگو گرسنه نمی‌ماند.» «آل کاپون» به کارگردانی ریچارد ویلسون و نویسندگی مالوین والد و هنری اف. گرینبرگ ساخته شده است. در آن راد استیگر، مارتین بالسام، نهمیا پرساف، فی اسپین، جو دسنتیس و مروین وای بازی می‌کنند. موسیقی اثر دیوید راکسین و فیلم‌برداری از لوسین بالارد است. آلفونس گابریل کاپونه نامی است مترادف با گانگسترهای دههٔ ۱۹۲۰ آمریکا و طبیعتاً با فیلم‌های این...

«هیچ آدم دانایی در شیکاگو گرسنه نمی‌ماند.» «آل کاپون» به کارگردانی ریچارد ویلسون و نویسندگی مالوین والد و هنری اف. گرینبرگ ساخته شده است. در آن راد استیگر، مارتین بالسام، نهمیا پرساف، فی اسپین، جو دسنتیس و مروین وای بازی می‌کنند. موسیقی اثر دیوید راکسین و فیلم‌برداری از لوسین بالارد است. آلفونس گابریل کاپونه نامی است مترادف با گانگسترهای دههٔ ۱۹۲۰ آمریکا و طبیعتاً با فیلم‌های این ژانر. فیلم ریچارد ویلسون یکی از بایوپیک‌های گانگستری بهتر است؛ به سبک نیمه‌مستند ساخته شده و با دراماتیزه شدن انسانی قابل‌توجهی پیش می‌رود بدون اینکه شخصیت را تبرئه یا تقدیس کند. رویکرد فیلم در عینِ جدیت، خالی از احساساتی‌گری است و این تازگی‌اش را دوچندان می‌کند. استیگر در نقش کاپون (نه «کاپونی»!) ظاهر می‌شود و با روشِ بازیگریِ متد خود کاملاً بر نقش مسلط است؛ فیلم را محکم بر دوش اجرای تأثیرگذار و انتخاب‌شده‌اش می‌کشد. او تمام تیک‌ها و خلق‌وخوهای رفتاری کاپون را دارد که گاهی خون را در رگ‌ها منجمد می‌کند و گاهی دیگر شخصیت‌ها را مجذوب می‌سازد؛ واقعاً نمایشی پرقدرت است. به‌عنوان یک درس تاریخی، فیلم کاملاً دقیق نیست، اما در بسیاری از جنبه‌های زندگی و زمانهٔ این جنایتکار مشهور پایبند واقعیت است. جزئیات مربوط به دورهٔ زمانی چشمگیرند و پس‌زمینه‌ها به‌واسطهٔ عکاسی تک‌رنگِ باشکوهِ بالارد جلوه‌ای ویژه یافته‌اند. فریفتنی، گاه خشن و همیشه جذاب — دیدنش ارزش دارد. ۷/۱۰