فیلم The Naked Maja 1958

فیلم در فضایی از توطئه‌های سیاسی در دربار چارلز چهارم و در حالی که سایهٔ تهدید ناپلئون بر اسپانیا سنگینی می‌کند، داستان دوشس آلبا (آوا گاردنر) و رابطه‌اش با نقاش مشهور، فرانسیسکو گویا را روایت می‌کند. دوشس عادت داشت شب‌ها به میکده برود و با مردم معمولی اختلاط کند؛ آن‌جا گویا (آنتونی فرانچیوزا) را پس از دخالت در یک زد و خورد مست می‌بیند و...

فیلم در فضایی از توطئه‌های سیاسی در دربار چارلز چهارم و در حالی که سایهٔ تهدید ناپلئون بر اسپانیا سنگینی می‌کند، داستان دوشس آلبا (آوا گاردنر) و رابطه‌اش با نقاش مشهور، فرانسیسکو گویا را روایت می‌کند. دوشس عادت داشت شب‌ها به میکده برود و با مردم معمولی اختلاط کند؛ آن‌جا گویا (آنتونی فرانچیوزا) را پس از دخالت در یک زد و خورد مست می‌بیند و از آنجا سلسله‌رویدادها آغاز می‌شود. پادشاه (جینو سروی) و ملکهٔ آشکارا بدگمان (لیا پادوانی) برای بازدید از برخی فِرسک‌های نوآورانهٔ او می‌آیند و او را نقاش دربار می‌نامند. این منصب به او دسترسی به قصر و خانوادهٔ بوربون را می‌دهد و بالطبع زمینهٔ گسترش رابطه‌اش با دوشس فراهم می‌شود. در همین حال رفتار دوشس ملکه را آزرده می‌کند و او همراه با نخست‌وزیر توطئه‌چین، گودوی (آمِدئو ناتزّاری)، نقشهٔ تبعیدی می‌چیند که هرگونه رابطه را تقریباً ناممکن می‌سازد. گویا تا وقتی برای دیدار دوشس عازم می‌شود و برخی واقعیات آشکار می‌گردد، از اجبار به انتقال او بی‌خبر است. آیا عشقشان می‌تواند رشد کند یا حتی دوام بیاورد؟ فیلم براساس اتفاقات و شخصیت‌های واقعی ساخته شده و با توجه به غنای این سوژه‌ها انتظار می‌رفت دراماتیک‌تر باشد. بودجه خرج شده و اثر از منظر بصری باشکوه است؛ لباس‌ها خیره‌کننده و فضاها مجلل‌اند، اما آوا گاردنر از ابتدا تا انتها در نقشش فاصله می‌گیرد و بی‌علاقگی‌اش محسوس است؛ هیچ نشانی از جرقه یا شیمی بین او و هیچ‌کس، به‌ویژه بازی نسبتاً سرد و چوب‌گونهٔ فرانچیوزا دیده نمی‌شود که تمام اثر را پایین می‌کشد. جنبه‌های هنری کارهای گویا و موضوع برهنگی او که مایهٔ خشم تفتیش عقاید شد، به سختی مورد توجه قرار گرفته‌اند و در نهایت فیلم به‌ شکلی کند و خسته‌کننده برای چیزی نزدیک به دو ساعت پیش می‌رود بدون اینکه واقعاً مخاطب را درگیر کند. شاید اگر تهیه‌کنندگان ایتالیایی یا اسپانیایی بدون مداخلهٔ هالیوود آزادانه‌تر داستان را می‌گفتند، کار ملموس‌تر می‌شد؛ در وضع فعلی، اثری معمولی و کم‌برخوردار است.