فیلم 1971 Four Flies on Grey Velvet

این فیلم می‌توانست برایم بهتر از این باشد اگر داریو آرژنتو مایکل برندون نسبتاً بی‌دست‌وپا را در نقش اصلی قرار نداده بود. او «روبرتو» است، درامی در یک گروه راک سطحی که به این نتیجه می‌رسد کسی او را تعقیب می‌کند. یک شب، در یک اپرای متروکه کمین می‌کند و مردی را بازداشت می‌کند، اما در کشمکش، ناخواسته او را با چاقو می‌کشد. اگر این...

این فیلم می‌توانست برایم بهتر از این باشد اگر داریو آرژنتو مایکل برندون نسبتاً بی‌دست‌وپا را در نقش اصلی قرار نداده بود. او «روبرتو» است، درامی در یک گروه راک سطحی که به این نتیجه می‌رسد کسی او را تعقیب می‌کند. یک شب، در یک اپرای متروکه کمین می‌کند و مردی را بازداشت می‌کند، اما در کشمکش، ناخواسته او را با چاقو می‌کشد. اگر این کافی نبود، روز بعد چند عکسی برایش می‌آید که او را در حال انجام همین عمل نشان می‌دهد و بلافاصله مورد اخاذی قرار می‌گیرد. اما از سوی چه کسی؟ به چه هدفی؟ او باید خیلی زود این مسائل را روشن کند، چون کم‌کم متوجه می‌شویم بسیاری از اطرافیانش هم طعمهٔ این دشمن جدید می‌شوند. گاه فیلم عمداً خنده‌دار است؛ شاید اندکی مصنوعی به‌نظر برسد، اما لحظاتی هست که لبخند بر لب می‌آورد، وقتی شخصیت‌ها برای درگیر شدن (یا بیرون آمدن) از ماجرا دست‌پاچه می‌شوند. پایان‌بندی اما غافلگیرکننده است و همین باعث می‌شود تماشای فیلم ادامه پیدا کند. کارِ آرژنتو نیست که بهترین‌هایش محسوب شود، هرچند ممکن است بهترینِ برندون باشد؛ کمی طولانی و کم‌رمق است، اما در مجموع ارزش یک بار دیدن را دارد.