فیلم House of Wax 1953

در هر قالبی که ببینی، اثر برجسته‌ای در ژانر است. هنری جارود مجسمه‌ساز فوق‌العاده‌ای است که آثار مومی برای یک موزه می‌سازد. اما وقتی موزه دچار بحران می‌شود، شریکش متیو بورک اصرار به تغییر مسیر دارد؛ درگیری رخ می‌دهد و جارود بی‌هوش می‌شود. بورک از فرصت استفاده کرده موزه را به آتش می‌کشد تا از بیمه پول بگیرد، در حالی که جارود هنوز در محل است....

در هر قالبی که ببینی، اثر برجسته‌ای در ژانر است. هنری جارود مجسمه‌ساز فوق‌العاده‌ای است که آثار مومی برای یک موزه می‌سازد. اما وقتی موزه دچار بحران می‌شود، شریکش متیو بورک اصرار به تغییر مسیر دارد؛ درگیری رخ می‌دهد و جارود بی‌هوش می‌شود. بورک از فرصت استفاده کرده موزه را به آتش می‌کشد تا از بیمه پول بگیرد، در حالی که جارود هنوز در محل است. سال‌ها بعد، جارود که تصور می‌شد مرده، دوباره ظاهر می‌شود؛ به نظر با صندلی چرخ‌دار و دستانی سوخته. او موزه‌ای تازه افتتاح می‌کند و مجسمه‌های جدیدش (که شاگردش تحت هدایت او ساخته) طبیعتاً زنده‌تر و واقعی‌تر از قبل به نظر می‌رسند—آیا او در پشت برخی از جنایت‌های نفرت‌انگیز منطقه قرار دارد؟ این فیلم شگفت‌انگیز بازسازی فیلمی از 1933 به نام The Mystery Of The Wax Museum به کارگردانی مایکل کرتیز است. در نسخهٔ حاضر کارگردانی را آندره دو توث برعهده دارد؛ فیلم در اصل به‌صورت سه‌بعدی و با اضافه‌شدن Warner Phonic Sound ساخته شد، اما خوشبختانه حتی در نسخهٔ دوبعدی هم کاملاً انعطاف‌پذیر و تأثیرگذار باقی می‌ماند. دلیل ماندگاری اثر این است که کارگردان با حقه‌های فنی زیادی اغراق نکرده و آن‌ها را کم‌مصرف به کار برده تا روایت هرگز در پس ترفندها گم نشود؛ از این‌رو داستان دلهره‌آور و موفق خانهٔ مومی برجسته می‌شود. داشتن وینسنت پرایس در نقش اصلی (جارود) همیشه به فیلم‌های وحشت کمک می‌کند، و او در اینجا نقش را به‌طرز درخشان و دووجهی اجرا می‌کند. در ابتدا جارود مردی دلنشین و باوقار است که وقف هنرش شده، اما سپس پلیدی و جنون بر ذهن تکه‌تکه‌اش چیره می‌شود و پرایس با بازی‌اش حس ناخوشایندی را به شخصیت تزریق می‌کند. گفته شده که پرایس در زمان فیلم‌برداری—که برای نسخهٔ سه‌بعدی و با نیاز به بیش از یک دوربین انجام می‌شد—مجبور به اجرای بدلکاری‌هایش شد و در یک حادثه دچار آتش‌سوزی شد و تقریباً له می‌شد؛ همچنین جلسات طولانی و دردناک گریم برای رسیدن به جلوهٔ قربانی سوختگی، از لایه‌های لاستیک گرفته تا خفگی پوست و حتی از حال رفتن، همگی نشان می‌دهد که پرایس برای این نقش زحمات زیادی کشید. در فیلم یکی از نخستین نقش‌های تقدیرشده چارلز برانسون (با نام واقعی بوچینسکی) در نقش دستیار جارود، ایگور، دیده می‌شود، و طرفداران سریال خانواده آدامز احتمالاً اجرای مِرتیکا توسط کریولین جونز را می‌پسندند. فیلم هنگام اکران موفقیت بزرگی کسب کرد و مورد توجه منتقدان قرار گرفت؛ امروز هم به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نمادهای وحشت کلاسیک، چه از نظر داستان و چه از نظر ساخت فنی، جایگاه مستقلی دارد. امتیاز: 9/10