فیلم Hellbound: Hellraiser II 1988

دنباله‌ای نسبتاً عجیب‌وغریب (به‌صورت مثبت) که چندان منطقی نیست اما همچنان یک فیلم ترسناک فراطبیعی سرگرم‌کننده بود — از آن نوع ترسناک‌هایی که معمولاً من طرفدارشان نیستم. کمی تعجب‌آور است که اشلی لارنس به پروژه‌های بزرگ‌تری نرسید (آخرین فیلمش مربوط به ۲۰۰۸ است). ۳.۵/۵ «Hellbound: Hellraiser II» تا حدی تماشایی است، هرچند خیلی زود از سراشیبی تند به سوی آشفتگی و به‌هم‌ریختگی سقوط می‌کند. در واقع...

دنباله‌ای نسبتاً عجیب‌وغریب (به‌صورت مثبت) که چندان منطقی نیست اما همچنان یک فیلم ترسناک فراطبیعی سرگرم‌کننده بود — از آن نوع ترسناک‌هایی که معمولاً من طرفدارشان نیستم. کمی تعجب‌آور است که اشلی لارنس به پروژه‌های بزرگ‌تری نرسید (آخرین فیلمش مربوط به ۲۰۰۸ است). ۳.۵/۵ «Hellbound: Hellraiser II» تا حدی تماشایی است، هرچند خیلی زود از سراشیبی تند به سوی آشفتگی و به‌هم‌ریختگی سقوط می‌کند. در واقع چیزی جز گردش در تخیل بیمارگونهٔ کلایو بارکر نیست — سخت بتوان باور کرد کسی فکر کرده این ایده اساس خوبی برای یک فیلم است، به‌جای اینکه دنبال توضیحی دربارهٔ درمان روان‌پزشکی آن شخصیت باشد — و مشکل اصلی این است که جلوه‌های ویژه توان پشتیبانی از آن دیدگاه کاملاً منحرف و یگانه را ندارند. فیلم همچنین به‌شدت به استفادهٔ افراطی از خون و خشونت تصویری صرفاً برای ایجاد شوک وابسته است و وقتی به این نکته اضافه کنیم که بخش قابل‌توجهی از آن متأسفانه فراموش‌شدنی است، چیزی که باقی می‌ماند صرفاً یک جشن خشونت تصویری نسبتاً معمولی با تأثیر بسیار محدود است.