فیلم Hellraiser 1987

احتمالاً Hellraiser یکی از ضعیف‌ترهای مجموعه‌های وحشت دههٔ ۱۹۸۰ است، بعد از Halloween (بله، می‌دانم آن فیلم در ۱۹۷۸ اکران شد)، Friday the 13th و A Nightmare on Elm Street. این فیلم را در طول سال‌ها چند بار دیده‌ام و با اینکه فیلم ترسناکی کاملاً بی‌نقص نیست و شروع داستان کمی نامنظم است، در مجموع سرگرم‌کننده است؛ گریم و جلوه‌های ویژه شاید کمی پیش‌پاافتاده به...

احتمالاً Hellraiser یکی از ضعیف‌ترهای مجموعه‌های وحشت دههٔ ۱۹۸۰ است، بعد از Halloween (بله، می‌دانم آن فیلم در ۱۹۷۸ اکران شد)، Friday the 13th و A Nightmare on Elm Street. این فیلم را در طول سال‌ها چند بار دیده‌ام و با اینکه فیلم ترسناکی کاملاً بی‌نقص نیست و شروع داستان کمی نامنظم است، در مجموع سرگرم‌کننده است؛ گریم و جلوه‌های ویژه شاید کمی پیش‌پاافتاده به نظر برسند، اما به‌طرزی عجیب تا حدی دوام آورده‌اند. بازی‌ها چندان درخشان نیستند، با این حال از کلر هیگینز و اشلی لورنس خوشم آمد، و داگ برادلی در نقش «لید سنوبایت» (که بعدها با نام پینهِد شناخته شد) هم قابل توجه است. جالب است که این شخصیت به‌طور اتفاقی تبدیل به یک نماد ژانر وحشت شد، در حالی که در فیلم صرفاً نقش کوچکی داشت؛ اما با توجه به طراحی و ظاهر کلی‌اش، راحت می‌توان فهمید چرا برای طرفداران وحشت جذاب شد. Hellraiser که کلایو بارکر آن را بر اساس نوولا خودش نوشته و کارگردانی کرده، از فیلم‌های مورد علاقه‌ام نیست — همان‌طور که گفتم من بیشتر طرفدار اسلشرهای واقع‌گرایانه (مثل Halloween و Friday the 13th) هستم تا آثار فراطبیعی — اما در کل این فیلم برایم سرگرم‌کننده بود. ۳٫۷۵ از ۵