فیلم Hellraiser: Judgment 2018

خب، باید اعتراف کنم که از «Revelations» بهتر است. مثل «Hellraiser: Inferno»، این بار دوباره همراه با یک پلیس و شریک(یا شرکایش)ش دنبال یک قاتل سادیستی می‌رویم که قتل‌هایش بر اساس ده فرمان انجام می‌شود (وقتی این را می‌شنوید احتمالاً همین حالا آن فیلمی که به ذهنتان می‌آید را در ذهن مرور می‌کنید... ده، نه، هشت...)؛ در همین حال سنوبایت‌ها انگار در پس‌زمینه دارند کاری...

خب، باید اعتراف کنم که از «Revelations» بهتر است. مثل «Hellraiser: Inferno»، این بار دوباره همراه با یک پلیس و شریک(یا شرکایش)ش دنبال یک قاتل سادیستی می‌رویم که قتل‌هایش بر اساس ده فرمان انجام می‌شود (وقتی این را می‌شنوید احتمالاً همین حالا آن فیلمی که به ذهنتان می‌آید را در ذهن مرور می‌کنید... ده، نه، هشت...)؛ در همین حال سنوبایت‌ها انگار در پس‌زمینه دارند کاری انجام می‌دهند… (راستش دقیقاً نمی‌دانم هدفشان چیست؛ فیلم از همان اول با بحثی درباره قدیمی و از رده‌خارج بودن Lament Configuration شروع می‌شود و این‌که آن‌ها در مقابل لذت‌ها و دردهای افراطیِ به‌راحتی در دسترس، جلوه‌ای مندرس دارند؛ در کل به‌نظر می‌رسد که این خط قصه واقعاً به جایی نمی‌رسد). یا لااقل باید دنبال آن‌ها می‌بودیم اگر از قبل در حال رسیدن به انتهای یک پرونده‌ تحقیقاتی که مدتی بود در جریان بودیم، نبودیم. چیز عجیبی که وجود دارد این است که برای دهمین فیلم سری، واقعاً پتانسیل ساختن یک فیلم قابل‌توجه و جالب دیده می‌شود. اما آن‌ها به‌طرزی شدید توپ را از دست می‌دهند و این پتانسیل را در مقیاسی حماسی هدر می‌دهند. مشکل اصلی — و باورم نمی‌شود که دارم این را می‌گویم — این است که فیلم باید طولانی‌تر می‌بود. باید سرنخ‌های بیشتری درباره راه‌حل نهایی معما داده می‌شد، به‌گونه‌ای که وقتی از عقب به فیلم نگاه می‌کنی بگویی «آها، پس چطور این را ندیده بودم؟» نه این‌که بپرسیدی «آیا چیزی را از دست داده‌ام؟» این کوتاهی همچنین باعث ضعف در پرداخت شخصیت‌ها شده، هرچند باید اعتراف کنم که تلاش چندانی هم نشده نیست. دوست دارم که اشاراتی به تصویری بزرگ‌تر وجود دارد، حتی اگر این اشارات با لورِ تثبیت‌شده‌ی Hellraiser در تناقض باشند. برای اولین بار یک همتای فرشته‌وار در مقابل سنوبایت‌های ظاهراً شیطانی می‌بینیم، هرچند مشکل این‌جاست که سنوبایت‌ها هرگز واقعاً به‌صورت واضح به‌عنوان شیاطین معرفی نشده‌ بودند. فیلم یک پایان‌بندی پیچشی دارد که حتی با معیارهای Hellraiser هم عجیب به‌نظر می‌رسد، و شاید اگر خصوصاً شخصیت پین‌هد در این فیلم بیشتر پرداخت شده بود، جواب می‌داد. در عوض، پایان‌بندی کاملاً مبتنی بر آشنایی با او از فیلم‌های قبلی است — و صادقانه بگوییم، کسی که با فیلم‌های قبلی آشنا نباشد احتمالاً این فیلم را تماشا نخواهد کرد. دوباره تأکید می‌کنم که مثل فیلم Hellraiser قبلی بی‌تفاوت و سطحی کار نشده (باورم نمی‌شود باید بابت این‌که فیلم این‌بار شبیه فیلم‌برداری‌شده با دوربین حرفه‌ای به‌نظر می‌رسد و نه موبایل مثل «Revelations» هم انصاف بدهم)، اما باز هم آن‌قدر شلخته است که با تلاش برای گفتن داستانی بزرگ‌تر از آنچه برایش آماده بودند، خودش را بِه‌هم می‌ریزد و در نتیجه اثری کلیشه‌ای و بسیار ناامیدکننده از آب درمی‌آید.