فیلم Event Horizon 1997

در آینده‌ای نزدیک، سفینه‌ای به نام «ایونت هورایزن» با یک موتور گرانشی تجربی که وعده سفر پرسرعت میان‌ستاره‌ای را می‌داد، برای اولین مأموریت خود به فضا فرستاده می‌شود و ناگهان ناپدید می‌گردد. سال‌ها بعد سفینه بازمی‌گردد و تیم نجات از کشتی «لوئیس و کلارک» همراه سازندهٔ سفینه عازم بررسی ماجرا می‌شوند. آن‌ها می‌یابند که خدمهٔ ایونت هورایزن مرده‌اند و سفینه حالا مانند یک مقبره است....

در آینده‌ای نزدیک، سفینه‌ای به نام «ایونت هورایزن» با یک موتور گرانشی تجربی که وعده سفر پرسرعت میان‌ستاره‌ای را می‌داد، برای اولین مأموریت خود به فضا فرستاده می‌شود و ناگهان ناپدید می‌گردد. سال‌ها بعد سفینه بازمی‌گردد و تیم نجات از کشتی «لوئیس و کلارک» همراه سازندهٔ سفینه عازم بررسی ماجرا می‌شوند. آن‌ها می‌یابند که خدمهٔ ایونت هورایزن مرده‌اند و سفینه حالا مانند یک مقبره است. تدریجاً پرده‌ها کنار می‌روند: ظاهراً سفینه از طریق یک سیاه‌چاله عبور کرده و چیزی با خود آورده که زندگی و آثاری ماندگار از خدمهٔ پیشین را نشان می‌دهد. اعضای تیم نجات دچار رؤیاها و هراس‌های ترسناکی می‌شوند و موتور گرانشی به‌طرزی مرموز شروع به چرخش می‌کند. چیزی در کشتی آزاد شده و آن‌ها نه‌تنها باید راز سرنشینان قبلی را کشف کنند، بلکه باید خود را از وحشتی که بازگشته محافظت نمایند. درست است که «ایونت هورایزن» ایده‌های نوآورانهٔ تازه‌ای ارائه نمی‌دهد؛ بیشتر عناصرش از آثار پیشین وام گرفته شده‌اند—می‌توان ردِ تاثیراتی از «آلیین» و حتی «درخشش» را دید—اما آنچه این فیلم را برجسته می‌کند طراحی صحنهٔ درجه‌یک، فضاسازی قوی و حس قابل لمسِ اضطراب و تعلیق است. پل دبلیو. اس. اندرسون فیلمی ساخته که با وجود برخی ضعف‌های او در آثار دیگر، اینجا توانسته فضایی پرتعلیق و بازی‌های قوی ایجاد کند؛ بازی‌های سام نیل و لارنس فیشبورن خصوصاً درخشنده‌اند و از نقش‌های آشنای ژانرال فیلم‌ها جان می‌بخشند. بازیگران فرعی مانند کتلین کوئنلن، جک نوزورثی و شاون پرتو نیز به‌یادماندنی ظاهر می‌شوند. فیلم در ساحت وحشت‌شناختی تا نیمهٔ دوم مؤثر است؛ موسیقی و نورپردازی و طراحی تولید سرد و غمناک فیلم را تقویت می‌کنند و شروعی آرام و خزنده تا اوجِ فاجعه‌آمیز را با دقت می‌سازند. در عین حال، در یک‌سوم پایانی فیلم به سمت خون‌ریزی و جلوه‌های ترسناک‌تر می‌رود که گاهی احساس می‌شود بیش‌ازحد است و به‌خوبی ترسِ پیشین را تقویت نمی‌کند. جلوه‌های ویژهٔ تصویری نیز گاهی ضعیف یا مصنوعی به‌نظر می‌رسند، به‌ویژه در بخش‌هایی از CGI. فیلمنامهٔ فیلیپ آیزنر مشتق‌وار اما اثرگذار است و آندرسون در اوج توانایی کارگردانی خود ظاهر شده است. خلاصه اینکه «ایونت هورایزن» شاید زمین جدیدی در ژانر وحشت-علمی خلق نکند، اما آن‌چه انجام می‌دهد را به‌خوبی انجام می‌دهد: یک تریلر فضایی ترسناک، با فضاسازی سنگین، طراحی تولید هوشمندانه و بازی‌های محکم. فیلمی مناسب تماشای با چراغ خاموش که برای طرفداران ژانر تجربه‌ای تثبیت‌شده و ناخوشایند اما رضایت‌بخش فراهم می‌آورد—یک کلاسیکِ کوچک در ژانر وحشت علمی.