فیلم Puppet on a Chain 1971

در آغاز فیلم واقعاً نمی‌دانستم چه خبر است. انتخاب اسون-برتيل توبه (که شبیه جان وویت به نظر می‌رسد) برای نقش اصلی انتخاب عجیبی است — بازیگری که نه اسم‌آشناست و احتمالاً حتی در سوئد هم چندان معروف نیست. او به آمستردام می‌رسد و حتی قبل از خروج از فرودگاه، آدم‌ها یکی پس از دیگری کشته می‌شوند. معلوم می‌شود هدف او متوقف کردن یک باند پرسود...

در آغاز فیلم واقعاً نمی‌دانستم چه خبر است. انتخاب اسون-برتيل توبه (که شبیه جان وویت به نظر می‌رسد) برای نقش اصلی انتخاب عجیبی است — بازیگری که نه اسم‌آشناست و احتمالاً حتی در سوئد هم چندان معروف نیست. او به آمستردام می‌رسد و حتی قبل از خروج از فرودگاه، آدم‌ها یکی پس از دیگری کشته می‌شوند. معلوم می‌شود هدف او متوقف کردن یک باند پرسود قاچاق کوکائین است که به آمریکا مواد می‌فرستد. او در بین مأموران محلی، به‌ویژه با رئیس پلیس «ده گراف» (الکساندر ناکس)، محبوبیتی ندارد و مجبور است بیشتر تحقیقاتش را تنها با کمک دوستش «آسترید لمِی» (آنیا مارسون) پیش ببرد. در مسیرش با یک کشیش نحس، عروسک‌های زنندهٔ چهارخانه، موسیقی فلوت بدرده‌خور و یک سرکردهٔ مخفی روبرو می‌شود که همگی سد راهش می‌شوند تا جلوی این تجارت را بگیرد. یک تعقیب‌وگریز سرگرم‌کننده با قایق موتوری هست که نشان می‌دهد کانال‌های شهر چگونه به هم مرتبط‌اند، اما آن صحنه هم بی‌هیجان تمام می‌شود—و در واقع کل ماجرا همین‌قدر کم‌جان و بی‌رمق است. فیلم از بازیگران درجه‌سوم در قالب نسخه‌ای شبه «جیمز باند» تشکیل شده و گرچه در دیالوگ‌هایی که آلیستر مک‌لین خودش اقتباس کرده چند کنایه وجود دارد، این ماجرا در مجموع کاری ضعیف و تاریخ‌گذشته است.