فیلم Paisan 1946

با آغاز تهاجم متفقین به ایتالیا در ۱۹۴۳، روبرتو روسلینی شش داستان کوتاه را روایت می‌کند که ممکن است در مسیر حرکت ارتش عمدتاً آمریکایی به سوی رم رخ داده باشند. این داستان‌ها از نظر روایی مستقل‌اند و تنها نقطهٔ اشتراک‌شان ارائهٔ چند ویگنتِ جذاب است که نگرش مردم محلی و رفتار سربازان را به تصویر می‌کشند. هرچه از سیسیل به سمت شمالِ شبه‌جزیره پیش...

با آغاز تهاجم متفقین به ایتالیا در ۱۹۴۳، روبرتو روسلینی شش داستان کوتاه را روایت می‌کند که ممکن است در مسیر حرکت ارتش عمدتاً آمریکایی به سوی رم رخ داده باشند. این داستان‌ها از نظر روایی مستقل‌اند و تنها نقطهٔ اشتراک‌شان ارائهٔ چند ویگنتِ جذاب است که نگرش مردم محلی و رفتار سربازان را به تصویر می‌کشند. هرچه از سیسیل به سمت شمالِ شبه‌جزیره پیش می‌روند، با جمعیتی روبه‌رو می‌شویم که تا آن زمان تجربه‌های متفاوتی از جنگ داشته‌اند؛ برخی به‌ندرت تأثیر جنگ را احساس کرده‌اند و برخی دیگر عمیقاً درگیر آن شده‌اند — نیروی‌های آمریکایی نیز همگان را به‌خوبی خوش‌آمد نمی‌یابند. هر یک از این شش ماجرا نیرویی در خود دارند و تأثیر مخرب جنگ را هم بر برندگان و هم بر بازندگان به‌خوبی نشان می‌دهند — و گاهی مشخص نیست چه کسی در کدام دسته است. مورد دلخواه من دربارهٔ جوانی ولگرد و فرصت‌طلب است که از یک سرباز مست سوءاستفاده می‌کند و در نهایت دوباره به شهر ویران‌شدهٔ خود برمی‌گردد؛ در آنجا تصاحب یک جفت کفش معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. در فیلم نکات فلسفی هم مطرح است: حس اتحاد در برابر دشمن مشترک تا وقتی دوام دارد که جنبه‌های تکه‌تکهٔ طبیعت انسانی دوباره بروز کند و اموری مثل مذهب گاهی به شکلی مشکوک دگماتیسم را بر خانواده‌ای از باورها و دیدگاه‌های پیش‌تر متحد تحمیل کنند — و این موضوع به‌خوبی نمایش داده می‌شود. یکی دو اپیزود بیشتر به وجوه رمانتیک یا شخصیِ جنگ می‌پردازند، اما همهٔ داستان‌ها زیر تهدید نسبتاً دائمی گلوله و بمب روایت می‌شوند و روایت‌ها به‌خوبی به صحنه‌ای می‌رسند که نوعی معادلِ جنگیِ «غنیمت‌گیری» را به نمایش می‌گذارد. چند کانون آخر مقاومت در برابر نیروهای پیش‌رونده به‌شکل خطرناکی مؤثر و سرسخت ظاهر می‌شوند. این دراماتیزاسیون‌ها بسیار واقع‌نماست — شخصیت‌های ایتالیایی به زبان خودشان صحبت می‌کنند؛ فیلم‌برداری ترکیبی از نماهای صمیمی و تصاویرِ گستردهٔ سینمایی را به‌کار می‌گیرد و حس تهدیدی ملموس را در سراسر اثر حفظ می‌کند. بدون شک این اثر از بهترین‌های این ژانر است.